Παγκόσμια πατέντα οι ελληνικές ρυθμίσεις (για το Πανεπιστημιακό άσυλο)

Της Ιωαννας Μανδρου

Τα επεισόδια, έστω και περιορισμένης κλίμακας, που σημάδεψαν την επέτειο μνήμης για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο άνοιξαν πάλι την ατζέντα για το πανεπιστημιακό άσυλο, θέτοντας εκ νέου το δίλημμα σε κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα, πρυτανικές και εισαγγελικές αρχές για την αποτελεσματικότητα ενός θεσμού που κλείνει αισίως 30 χρόνια εφαρμογής.

Το πανεπιστημιακό άσυλο θεσμοθετήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, σε μια προσπάθεια να ξεχαστούν τα παλιά, να πνεύσει άνεμος ασφάλειας και ελευθερίας στους πανεπιστημιακούς χώρους και να προστατευθεί η πανεπιστημιακή κοινότητα από κάθε παρέμβαση στο έργο της.

Το άβατο στα πανεπιστήμια για τις αστυνομικές δυνάμεις, που διχάζει και προκαλεί εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις, αποτελεί ελληνική πατέντα. Δεν ισχύει πουθενά στον κόσμο ανάλογος ή παρόμοιος θεσμός, ούτε σε ευρωπαϊκές χώρες ούτε και στις ΗΠΑ.

Συστηματική φρούρηση

Σε όλες τις χώρες του κόσμου, ακόμα και σε εκείνες με μακρά εκπαιδευτική παράδοση, δεν υπάρχουν ρυθμίσεις που να αποκλείουν τις αρχές αποκατάστασης της τάξης να εισέλθουν σε πανεπιστημιακούς χώρους όταν γίνονται έκτροπα, όταν καταστρέφεται η περιουσία εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ή τίθεται σε κίνδυνο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ζωή.

Και βέβαια, σε πολλα μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού που συγκεντρώνουν την παγκόσμια αναγνώριση, η είσοδος σε αυτά είναι και ελεγχόμενη και ο χώρος τους συστηματικά φρουρείται.

Τι συμβαίνει όμως στή χώρα μας; Τι προβλέπει ο νόμος, τι γίνεται στην πράξη ή μάλλον τι δεν γίνεται;

Ο νόμος που ισχύει -θεσμοθέτηθηκε το 2005 επί υπουργίας της κ. Μαριέττας Γιαννάκου- οριοθετεί, αρχικά, το άσυλο. Και προβλέπει πως το ακαδημαϊκό άσυλο καλύπτει τους χώρους των πανεπιστημίων όπου γίνεται εκπαιδευτικό έργο και έρευνα.

Η ρύθμιση είναι σαφής. Δεν καλύπτει, με άλλα λόγια, ούτε τα προαύλια των πανεπιστημιακών σχολών ούτε τους βοηθητικούς τους χώρους. Αλλωστε, σε χρόνο ανύποπτο, το 2003 ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευ. Κρουσταλάκης είχε με γνωμοδότησή του ξεκαθαρίσει ότι: οι φοιτητικές εστίες, τα προαύλια των πανεπιστημίων και όλοι οι χώροι όπου δεν γίνεται μάθημα ή ερευνητικές εργασίες δεν καλύπτονται από το άσυλο.

Και ενώ το άσυλο καλύπτει μόνον το εκπαιδευτικό έργο και την έρευνα, στην πράξη άλλα ισχύουν και άλλα γίνονται. Οποιος θέλει εισέρχεται στα πανεπιστήμια, οχυρώνεται σε αυτά και τα προαύλιά τους χρησιμοποιούνται ως ορμητήρια αντιεξουσιαστών για δράσεις με μολότοφ και για πετροπόλεμο.

Η αστυνομία απαγορεύεται να μπει στο πανεπιστήμιο για να συλλάβει τους παρανομούντες. Χρειάζεται άδεια του πρυτανικού συμβουλίου, που ποτέ, σχεδόν, δεν δίνεται για λόγους που σχετίζονται με την έννοια του πολιτικού κόστους που έχει «κολλήσει» και στους πανεπιστημιακούς.

Μόνο μια φορά, το 1995, όταν το Πολυτεχνείο, κυριολεκτικά, κάηκε, δόθηκε η άδεια των πρυτανικών αρχών και συνελήφθησαν μέσα στο ιστορικό κτίριο της Πατησίων περίπου 500 άτομα.

Aντίθετα, όταν διαπράττονται επ’ αυτοφώρω κακουργήματα μπορούν οι αστυνομικές δυνάμεις να εισέλθουν δίχως να χρειάζεται άδεια των πρυτανικών αρχών, αλλά στην πράξη συμβαίνει εκείνο που οι δικαστικοί ονομάζουν «αδράνεια του νόμου».

Mε εντολή εισαγγελέα

Οι αστυνομικοί αρνούνται να αναλάβουν το κόστος μιας τέτοιας ενέργειας και περιμένουν εντολή του εισαγγελέα.

Οι εισαγγελείς σπάνια αναλαμβάνουν το κόστος που άλλοι -αρμόδιοι- πριν από αυτούς δεν έχουν αναλάβει. Ετσι, αν εξαιρέσει κανείς τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας της Αθήνας κ. Ιω. Σακελλάκο ο οποίος έδωσε εντολή για παρέμβαση στο κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου στα Προπύλαια, μετά τον τραυματισμό του πρύτανη Χρ. Κίττα, πριν από λίγες ημέρες -το έχει κάνει και πριν από ένα χρόνο- μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού ανάλογες εντολές.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_13/12/2009_383360

Ο συμβολισμός του ασύλου

Hμερομηνία δημοσίευσης: 16-12-09
Του Γιαννη Πανουση*

Ενας νους, πριν γίνει αριστερόστροφος ή δεξιόστροφος πρέπει να είναι κοινός, δηλαδή να συν-κοινωνεί με τη λογική, να εκφράζεται με ειλικρίνεια και να κατανοείται από τους άλλους. Στο ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου διαπιστώνουμε μια εσκεμμένη ασάφεια στους λόγους πολιτικών και ακαδημαϊκών και μια βολική αφασία στο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ.
Θα επιχειρήσω να κωδικοποιήσω τα σημεία όχι τριβής, αλλά σιωπής.

1. Η θεσμοθέτηση του πανεπιστημιακού ασύλου στο νόμο-πλαίσιο του 1982 αποτύπωνε και συμβόλιζε την ιστορική νίκη της Δημοκρατίας επί της φασιστικής χούντας και όχι τη βίαιη επιδρομή γνωστών - άγνωστων κουκουλοφόρων κατά των δημοκρατικών θεσμών.

2. Το άσυλο είναι ακαδημαϊκό και όχι κοινωνικό, ώστε να «συμμετέχουν» σε αυτό άλλες κοινωνικές τάξεις. Αυτό είναι δεδομένο γιατί η σχετική διάταξη βρίσκεται σε πανεπιστημιακό νόμο και όχι σε νόμο κοινωνικής πολιτικής ή κοινωνικής αλληλεγγύης. Αρα, δεν πρόκειται για «άσυλο του λαού». Αλλο θέμα αν θέλει η πολιτεία να θεσμοθετήσει και να αναγνωρίσει πολλούς χώρους «κοινωνικού ασύλου».

3. Πρόκειται για άσυλο και όχι για ασυλία. Δεν επιτρέπεται, συνεπώς, ούτε κάποιος ποινικά διωκόμενος να αναζητεί στο άσυλο προστασία ούτε μέσα στους χώρους του ασύλου να τελούνται οποιασδήποτε φύσης εγκλήματα (και όχι μόνο κακουργήματα).

4. Υπερασπιστές του ασύλου είναι τα αναφερόμενα στον πανεπιστημιακό νόμο μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας και όχι τρίτοι.

5. Η προστασία του ασύλου κακώς προσεγγίζεται σαν αστυνομικό πρόβλημα, διότι «εκ των έσω» υπονομεύεται.

6. Η όποια κατοχύρωση του ασύλου δεν έχει καμιά σχέση με ακραίες απειθαρχίες μέσα στα ιδρύματα, όπου δεν υπάρχει και δεν εφαρμόζεται κανένας κανόνας δεοντολογίας και πολιτισμού.

7. Η ακαδημαϊκή κοινότητα υπεκφεύγει (αν δεν υποκρίνεται) όταν ισχυρίζεται ότι μπορεί να (αυτο)προστατευτεί. Κοντά 30 χρόνια και δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι μισοί φοβούνται και ορισμένοι «γνωρίζουν»;

8. Οι πολιτικοί υπεκφεύγουν (αν δεν υποκρίνονται) όταν λένε ότι «θα εφαρμοστεί ο νόμος». Το πολιτικό ερώτημα είναι τι κάνουν όταν δεν εφαρμόζεται (όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες) ο νόμος. Αλλάζουν τον νόμο ή κοιτούν αλλού;

9. Στις χώρες όπου δεν αναγνωρίζεται θεσμικά το άσυλο ουδεμία αστυνομική ή άλλη δύναμη δεν σκέφτεται καν να εισέλθει στους χώρους. Οταν όμως το κράτος αποφανθεί ότι συντρέχουν οι λόγοι για να εισέλθει, τότε όλοι εμπιστεύονται το κράτος και όχι τους «επαγγελματίες - επαναστάτες».

10. Μπορεί να επιτευχθεί μια νέα κοινωνική και ακαδημαϊκή συμφωνία για το άσυλο όπως αυτή του Ν. 1168/82;

Κατά τη γνώμη μου όχι. Εχουμε το «άσυλο» που μας αξίζει (εντός και εκτός).

Δεν ήμασταν το 1982 έτοιμοι για να διαχειριστούμε τόσες ελευθερίες και δεν είμαστε τόσο άδολοι το 2009 για να μη φοβόμαστε την «εκδίκηση» των ελευθεριών που προδώσαμε.

* Ο κ. Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

http://www.antibaro.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6568&Itemid=153

Να σταματήσει η ομηρία των ΑΕΙ

Πανεπιστημιακοί, με παρέμβασή τους στην «Κ», ζητούν αλλαγές στο άσυλο και ευρύτερες τομές στη λειτουργία των Ιδρυμάτων

Του Αποστολου Λακασα

Θάρρος από όλους -υπουργείο Παιδείας, πανεπιστημιακούς, φοιτητές- και τόλμη στην ανάληψη ευθυνών απαιτείται για να τερματιστεί το γαϊτανάκι του παραλόγου σχετικά με το άσυλο στα ελληνικά ΑΕΙ. Ολοι γνωρίζουν τι συμβαίνει εντός των πανεπιστημίων, αλλά ουδείς φροντίζει να εφαρμόσει τις θεσμοθετημένες ενέργειες. Ετσι βασιλεύουν η ανομία, οι απειλές βίας και ο εκφοβισμός πανεπιστημιακών και φοιτητών που τολμούν να αντιπαρατεθούν με τις ισχυρές, βίαιες μειοψηφίες φοιτητών και εξωπανεπιστημιακών. Αλλωστε, εδώ και χρόνια η κατάσταση είναι γνωστή με τα «στέκια» των εξωπανεπιστημιακών, που υπάρχουν εντός των κεντρικών ΑΕΙ. Ενδεικτικά, πανεπιστημιακοί που μίλησαν στην «Κ» συνέδεσαν το στέκι της Νομικής Σχολής με γνωστά πρόσωπα του αντιεξουσιαστικού χώρου, τα οποία επιθυμούν να «διαφοροποιούνται» από τα άτομα στο άλλο «στέκι», στο ιστoρικό κτίριο του ΕΜΠ επί της οδού Πατησίων.

Σχέσεις διαπλοκής

Από την άλλη, οι σχέσεις διαπλοκής πανεπιστημιακών - φοιτητικών παρατάξεων κρατούν εγκλωβισμένα τα ιδρύματα σε ένα τριτοκοσμικό καθεστώς, που οδηγεί στην καθημερινή τους υποβάθμιση. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι τα όσα διαδραματίστηκαν κατά το διήμερο των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Πώς νοείται η πρυτανική αρχή του Πανεπιστημίου Αθηνών να μην καλεί την αστυνομία, όταν κάποιοι διαδηλωτές επιχειρούσαν με λοστούς να παραβιάσουν την πόρτα του κτιρίου των Προπυλαίων την περασμένη Κυριακή; Ποιο «άσυλο» καλύπτει την ενέργεια των ατόμων αυτών;

Κατά καιρούς η συζήτηση για την καταχρηστική εφαρμογή του ασύλου αναζωπυρώνεται. Πλέον, όμως, θεωρείται ότι η ιδέα να αλλάξει το καθεστώς προστασίας του ασύλου έχει ωριμάσει. Μάλιστα, κατά την χθεσινή Σύνοδο Πρυτάνεων στο Λαύριο υπήρξαν μέλη της που μίλησαν ακόμη και υπέρ της κατάργησης του ασύλου. «Μετά τα τελευταία γεγονότα θα πρέπει να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα υπέρ της κατάργησης του ασύλου, το οποίο φυσικά πρέπει να διατηρηθεί στο συμβολικό επίπεδο των ιδεών» τόνισε, μιλώντας στην «Κ», ο αντιπρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Λεωνίδας Λουλούδης, ο οποίος κατέθεσε σχετική πρόταση, μαζί με τον συνάδελφό του κ. Χάρη Ξανθουδάκη του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Ειδικότερα, στα ελληνικά πανεπιστήμια -και κυρίως στα κεντρικά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης - υπάρχουν ομάδες εξωπανεπιστημιακών που δρουν ανενόχλητες, έχοντας συγγενικές σχέσεις με αριστερίστικες φοιτητικές παρατάξεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία που διέθεσαν τα πανεπιστήμια στην «Κ», εδώ και χρόνια -ακόμη και 15ετία- εντός των ιδρυμάτων υπάρχουν χώροι, που αποτελούν άβατο για τις πρυτανικές αρχές και τους πανεπιστημιακούς. Είναι αίθουσες που τελούν υπό κατάληψη από ομάδες ατόμων από τον χώρο των αναρχοαυτόνομων, τα οποία κατά κύριο λόγο δεν είναι φοιτητές. Χαρακτηριστικά, είναι τα «στέκια» των αθηναϊκών ΑΕΙ (στη Νομική, στην πρώην ΑΣΟΕΕ και στο ΕΜΠ της Πατησίων).

Απειλές βίας

Παρότι όμως, οι «άγνωστοι» είναι απολύτως γνωστοί, τίποτα δεν γίνεται για να αλλάξει η κατάσταση. «Εχουμε επαφές μαζί τους και μπορούμε έτσι να τους ελέγχουμε και να ξέρουμε τι συμβαίνει» προσθέτει στην «Κ» διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αποτυπώνοντας την ιδιότυπη ασυλία που παρέχουν τα ιδρύματα στις ομάδες ώστε οι τελευταίες να μην προκαλούν επεισόδια. Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι απειλές βίας κατά πανεπιστημιακών. «Είμαστε σε ένα καθεστώς αυτολογοκρισίας υπό τον φόβο ότι οι φοιτητικές παρατάξεις θα αντιταχθούν σε όποια απόφασή μας δεν τους αρέσει», δηλώνει στην «Κ» πανεπιστημιακός του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, παρουσιάζοντας μία ακόμη πτυχή της ιδιότυπης κατάστασης στα ελληνικά ΑΕΙ: τη σχέση διαπλοκής πανεπιστημιακών - φοιτητικών παρατάξεων. Οι εκπρόσωποι των φοιτητικών παρατάξεων καθώς έχουν λόγο στη λειτουργία του ΑΕΙ (από τις εκλογές περυτάνεων έως τις συνεδριάσεις των τμημάτων) μπορούν να επηρεάζουν τις αποφάσεις των οργάνων ασκώντας βία. Συχνές είναι πλέον οι βίαιες διακοπές συνεδριάσεων των οργάνων των ΑΕΙ από μέλη μειοψηφικών φοιτητικών παρατάξεων τα οποία διαφωνούν με την απόφαση στην οποία προσανατολίζεται η πλειοψηφία.

Βέβαια, παρότι όλοι μιλούν για το αδιέξοδο, ισχυρή μερίδα πανεπιστημιακών δεν προτείνει κατάργηση του ασύλου αλλά εφαρμογή του σημερινού νόμου, που προβλέπει άρση ασύλου όταν τελούνται αξιόποινες πράξεις στο ΑΕΙ. «Ακόμη κι αυτοί που μιλούν για την κατάργηση του ασύλου δεν απαντούν πώς θα αντιδράσουν απέναντι στις μειοψηφίες που θα προκαλέσουν ταραχές. Θα καλέσουν την αστυνομία; Θα έχει αυτό πρακτικό αποτέλεσμα; Η λύση είναι στο να βρεθούν εργαλεία τέτοια που να επιτρέπουν την εφαρμογή του ασύλου και κώδικες δεοντολογίας που να φέρουν μια αλλαγή κούλτουρας στα ΑΕΙ» δήλωσε, μιλώντας στην «Κ», η γραμματέας της ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών κ. Ευγενία Μπουρνόβα.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_13/12/2009_383362

Με γενναιότητα και ομοψυχία

Του Ιωαννη Κ. Καρακωστα - αντιπρύτανη Φοιτητικής Μέριμνας, Πολιτισμού και Διεθνώ

Για να αλλάξει η κατάσταση στα πανεπιστήμια, απαιτείται να ληφθούν αμέσως μέτρα, τα οποία θα αφορούν στη λειτουργία των ιδρυμάτων. Θα πρέπει όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, και ιδίως οι φοιτητές και οι φοιτητικές παρατάξεις, να πεισθούν ότι τα μέτρα υιοθετούνται με στόχο την εύρυθμη λειτουργία των ανωτάτων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, χωρίς να περιοριστούν τα δικαιώματα όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας που συνδέονται με τη διδασκαλία και την έρευνα που πραγματοποιούνται σ’ αυτά.

α. Πρέπει να ληφθούν προφυλακτικά, προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα. Μακροχρόνια μέτρα ελέγχου των εισερχομένων -στην ανάγκη και με επίδειξη φοιτητικής ταυτότητας- και φύλαξη όλων των χώρων διδασκαλίας και έρευνας από υπαλλήλους του πανεπιστημίου, που θα είναι εξουσιοδοτημένοι να ειδοποιούν -στις περιπτώσεις παραβάσεων- τις πανεπιστημιακές αρχές.

Προληπτικά μέσα περιφρούρησης πέριξ των πανεπιστημιακών χώρων και από τις αστυνομικές δυνάμεις, όταν απειλούνται ταραχές και βιαιότητες στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ιδιαιτέρως δε, φύλαξη του ιστορικού κτηρίου περιμετρικά, το οποίο πέραν της ανεκτίμητης ιστορικής και αισθητικής του αξίας, συμβολίζει το ελεύθερο δημόσιο πανεπιστήμιο και τις αξίες του.

Κατασταλτικά μέσα απομάκρυνσης των εστιών και των πυρήνων, που με πρόφαση τη φοιτητική δράση αποτελούν βάσεις οργανωμένων εγκληματικών δραστηριοτήτων. Θέσπιση κανόνων πειθαρχικών διώξεων και πειθαρχικών ποινών, εφαρμογή των πιο πάνω κανόνων στις περιπτώσεις παραβιάσεων της πανεπιστημιακής νομοθεσίας και των κοινών νόμων, ιδίως στις περιπτώσεις εγκλημάτων κατά της ζωής, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας καθηγητών και διδασκομένων. Ο Πρύτανης και το Πρυτανικό Συμβούλιο πρέπει να καλούν τις αστυνομικές δυνάμεις -όπως προβλέπει ο νόμος- όταν υπάρχει κίνδυνος σφόδρα πιθανολογουμένης καταλύσεως του πανεπιστημιακού ασύλου από μάχιμες ομάδες εξωπανεπιστημιακών ταραξιών και εν δυνάμει εγκληματιών. Το ίδιο πρέπει να πράττει αυτεπάγγελτα η αστυνομική αρχή υπό τις προϋποθέσεις του νόμου.

β. Το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητικών παρατάξεων στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, π.χ. στην εκλογή οργάνων κλπ., να μειωθεί στο ποσοστό που προβλέπουν οι σύγχρονες σχετικές ευρωπαϊκές νομοθεσίες. Ολα τα κόμματα και οι κομματικές παρατάξεις, τουλάχιστον τα περισσότερα, να συνασπισθούν στην προάσπιση των συμφερόντων και στην αναβάθμιση του επιπέδου των δημοσίων πανεπιστημίων, όχι με μέσα και τρόπους που το καταρρακώνουν και το εξευτελίζουν, π.χ. οι καταλήψεις και αποχή από τα μαθήματα, αλλά με ενίσχυση του ρόλου των καθηγητών και κυρίως με ενδυνάμωση της σχέσης αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης μεταξύ διδασκόντων και διδασκομένων.

γ. Οι ταγοί της πανεπιστημιακής κοινότητας σε όλες τις βαθμίδες, να αναχθούν στο επίπεδο ευθύνης, αλλά και κατανοήσεως που επιβάλλει η θέση τους, αλλά και οι περιστάσεις, με την αμέριστη, καλόπιστη και καλοπροαίρετη συμπαράσταση όλων των παραγόντων της κοινωνίας, που πρέπει να περιβάλλουν τους δασκάλους όλους όλων των βαθμίδων με το κύρος που θα επιτρέψει την επιτέλεση των καθηκόντων τους.

Στον βαθμό που παραμένει εν ισχύι η νομοθεσία περί ασύλου, να οριοθετηθεί ως χώρος ασύλου μόνον οι αίθουσες διδασκαλίας, τα εργαστήρια και οι συνδεόμενοι με την εν στενή εννοία εκπαιδευτική διαδικασία χώροι. Το Κεντρικό Πανεπιστήμιο, δηλαδή το ιστορικό κτήριο που στεγάζονται οι πρυτανικές αρχές και ελάχιστες διοικητικές υπηρεσίες, δεν εξυπηρετεί από μακρού πλέον την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν εμπίπτει στην έννοια του ασύλου. Στην ουσία πρόκειται περί ενός ζωντανού μουσείου. Τούτο, όμως, πρέπει να διευκρινισθεί επαρκώς και σαφώς, ώστε στο μέλλον να αποτραπεί η προσχηματική χρήση του ως χώρου ασύλου.

Για να γίνουν όλα τα παραπάνω, χρειάζεται γενναιότητα των πολλών και ομοψυχία όλων.

Ως κατακλείς μπορεί να λεχθεί το εξής: η μέχρι τώρα εφαρμογή των διατάξεων περί ασύλου έχει οδηγήσει σε εξαχρείωση του θεσμού. Επιβάλλεται, λοιπόν, η τροποποίηση της διάταξης, η οποία πρέπει να ορίζει -το αυτονόητο, που είναι όμως αναγκαίο για την αποφυγή της αντίθετης στο νόμο εφαρμογής, δηλαδή- ότι «άσυλο είναι η προστασία της έρευνας, της διδασκαλίας και των προσώπων που απολαμβάνουν τα ανωτέρω καθώς και ό,τι άμεσα συναρτάται με τον κυρίαρχο σκοπό των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων».

Η παραβίαση του ασύλου με την πιο πάνω έννοια θα οδηγεί βεβαίως στις κυρώσεις που προβλέπονται σε κάθε ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία. Εξάλλου, σε μια τέτοια πολιτεία άσυλο αποτελεί το σπίτι μας, το γραφείο μας, το μαγαζί μας, ακόμη και το καφενείο που μας φιλοξενεί.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathworld_13_15/12/2009_1290618

Ηρθε η Ωρα Μηδέν για το άσυλο

Του Ιωακειμ Γρυσπολακη - πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης

Παγκοσμίως είναι αποδεκτό, ως άγραφος νόμος, ότι το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί θεσμό, ο οποίος προστατεύει τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και συνίσταται:

α) Στο δικαίωμα των πανεπιστημιακών αρχών να διοικούν ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις τα πανεπιστήμια στο πλαίσιο του Συντάγματος και της κείμενης νομοθεσίας.

β) Στο δικαίωμα των μελών του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού να ερευνούν, να διδάσκουν και να διατυπώνουν επιστημονικές απόψεις ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις.

γ) Στο δικαίωμα των φοιτητών να σπουδάζουν, να συζητούν, να αμφισβητούν και να τεκμηριώνουν τις επιστημονικές απόψεις τους ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις.

δ) Στην υποχρέωση όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας να διασφαλίζουν και να διαφυλάττουν ως κόριν οφθαλμού τις ακαδημαϊκές αξίες και την αδιάλειπτη λειτουργία του πανεπιστημίου και να προστατεύουν τη δημόσια περιουσία, η οποία ανήκει σε αυτό.

Εάν εξωτερικοί ή εσωτερικοί παράγοντες εμποδίζουν την άσκηση των δικαιωμάτων αυτών, τότε καταπατούν κατάφωρα τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και ακυρώνουν την έννοια του πανεπιστημίου, δεδομένου ότι η έννοια του πανεπιστημίου είναι συνυφασμένη με την ανεμπόδιστη και διαρκή ερευνητική και διδακτική διαδικασία. Τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και το ακαδημαϊκό άσυλο καταπατούν και εκείνοι, οι οποίοι παρεμποδίζουν τους φοιτητές στην άσκηση του δικαιώματός τους να σπουδάζουν, τους καθηγητές στην άσκηση του δικαιώματός τους να διδάσκουν και να ερευνούν και τις πρυτανικές αρχές στην άσκηση του δικαιώματός τους να διοικούν τα πανεπιστήμια, βάσει των νόμων που θεσπίζει η Βουλή των Ελλήνων.

Το ακόλουθο ερώτημα ζητά επειγόντως απάντηση: Γιατί μόνον στους χώρους των πανεπιστημίων θα πρέπει διά νόμου να προστατεύεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών; Μήπως αυτό σημαίνει ότι στην υπόλοιπη ελληνική επικράτεια μπορεί να παρεμποδίζεται η ελεύθερη έκφραση των απόψεων, δηλαδή μπορεί να καταστρατηγείται η αρχή της Δημοκρατίας; Ερωτώ επιμόνως, αφού η πράξη αποδεικνύει ότι η παρεμπόδιση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών κυρίως στους πανεπιστημιακούς χώρους συμβαίνει τα πολλά τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Στους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου φιμώνεται η έκφραση της γνώμης από τους κουκουλοφόρους και τους καταληψίες που ακυρώνουν την έννοια του Πανεπιστημίου και απαγορεύουν τη διδασκαλία, την έρευνα και την ανάπτυξη. Στους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου απαγορεύεται στις Συγκλήτους να συνεδριάζουν, όταν οι αναμενόμενες αποφάσεις είναι αντίθετες με τις απόψεις των μειοψηφιών. Στους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου προπηλακίζονται οι διδάσκοντες, εκφοβίζονται οι καθηγητές από τα αντικοινωνικά στοιχεία και που αποτελεί «δημοκρατική κατάκτηση» η αρπαγή και καταστροφή της δημόσιας περιουσίας.

Σε αυτό το σημείο υπενθυμίζω ότι ο νόμος επιβάλλει στους εισαγγελείς να διατάσσουν αυτεπαγγέλτως την παρέμβαση της αστυνομικής δύναμης στους πανεπιστημιακούς χώρους, όταν διαπιστώνονται παραβατικές πράξεις, από τις οποίες κινδυνεύει η δημόσια περιουσία και η ανθρώπινη ζωή. Πόσο μάλλον επιβάλλει στους εισαγγελείς να διατάσσουν την παρέμβαση της δημόσιας δύναμης στους πανεπιστημιακούς χώρους, όταν οι ίδιες οι αρχές απαιτούν την παρέμβασή τους διότι επιτελούνται εγκληματικές πράξεις. Πώς θα ονομάσουμε τις πράξεις αυτών των εισαγγελέων, οι οποίοι αγνοούν τις εκκλήσεις των πανεπιστημιακών αρχών; Μήπως οι πράξεις τους αποτελούν παράβαση καθήκοντος, αφού θέτουν σε κίνδυνο με την απραξία τους τη δημόσια περιουσία και την ανθρώπινη ζωή;

Τέλος, αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο το θέμα της συνδιοίκησης των πανεπιστημίων από καθηγητές και φοιτητές, όπως αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο η δυνατότητα των φοιτητών να μην περνούν επιτυχώς τα μαθήματα, να μην παρακολουθούν τις παραδόσεις των διδασκόντων και να παραμένουν φοιτητές για όσα χρόνια θέλουν. Αφού όλα αυτά συμβαίνουν διά νόμου, γιατί να μην αποτελούν καθημερινή πρακτική οι καταλήψεις, οι καταστροφές της δημόσιας περιουσίας, ο προπηλακισμός των καθηγητών και η κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου, που έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση του Ελληνικού Πανεπιστημίου και την κατώτερη του αναμενομένου απόδοσή του στην κοινωνία; Πότε θα λογοδοτήσουν αυτοί που εκμαυλίζουν τις συνειδήσεις των νέων μας, διδάσκοντάς τους ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του πανεπιστημίου είναι οι βιομηχανίες, οι επιχειρήσεις και ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας και ότι ο μόνος εργοδότης των αποφοίτων θα πρέπει να είναι το Κράτος; Η ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ έχει έλθει προ πολλού. Ας αρθούμε όλοι στο ύψος των περιστάσεων και ας υποδείξουμε τους εγκληματούντες ενάντια στη νεολαία μας.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathworld_13_15/12/2009_1290625