Σφυροδρέπανα και μιναρέδες Οι δημοκρατικές ευαισθησίες της Ε.Ε.

Η υποκρισία ξεχείλισε. Γεγονότα παράλληλα. Συνέβησαν συγχρόνως. Οι Ελβετοί αποφάσισαν με δημοψήφισμα, «όχι άλλους μιναρέδες».

Οι Πολωνοί, με νόμο που έφερε η Κυβέρνηση, απαγόρευσαν τα πόστερ με τον Τσε Γκεβάρα, τ’ αστέρια και τα σφυροδρέπανα…

Η Ελβετία είναι μια χώρα ουδέτερη, πλούσια, με δημοκρατική παράδοση και υπέστη αυστηρότατες κριτικές για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εκτός των Μουσουλμάνων, από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της οποίας δεν είναι μέλος.

Υπενθυμίζω, όπως είχα σημειώσει και στο σχετικό άρθρο μου στην «7η» ότι οι Ελβετοί ψήφισαν «όχι σε άλλους μιναρέδες». Υπ’ όψιν ότι ήδη υπάρχουν τέσσερις και 150 περίπου τεμένη και χώροι προσευχής, για 400.000 Μουσουλμάνους που έχουν εισρεύσει τις τελευταίες δεκαετίες και αποτελούν πλέον το 4% περίπου του πληθυσμού.

Κοιτάξτε να δείτε πως δημιουργούνται τα προβλήματα, από κάποιους που είτε κατευθύνονται, είτε οι φιλοδοξίες τους και οι ιδεοληψίες τους, τους οδηγούν σε υπερβολικές αξιώσεις.

Ενας αλβανικής καταγωγής μετανάστης μουσουλμάνος, ο Μουνταλιπ Καρααντεμί, ηγετικό στέλεχος της μουσουλμανικής κοινότητας του Λάνγκενταλ, ζήτησε την κατασκευή και πέμπτου μιναρέ.

Ο Δήμαρχος της πόλης συμφώνησε, αλλά κάποιοι κάτοικοι και το ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP) διαφώνησαν, γιατί θεώρησαν ότι αλλοιώνεται η κουλτούρα της χώρας. Γιατί δεν θέλανε άλλους μιναρέδες στη χώρα τους, βρε αδερφέ.

Όπως σωστά είπε ο Πρωθυπουργός της Αυστραλίας, όποιος έρχεται στη χώρα μας οφείλει να σέβεται τους νόμους της και τον πολιτισμό της. Αν δεν τους αρέσει, αν διαφωνούν είναι ελεύθεροι να φύγουν.

Για το δημοκρατικότατο δημοψήφισμα της Ελβετίας, για τους μιναρέδες, ξεσηκώθηκε το σύμπαν. Χωρίς λοιπόν να λάβουμε υπ’ όψιν την εύλογη αντίδραση του μουσουλμανικού κόσμου, ακούσατε – ακούσατε:

Ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ δήλωσε «σοκαρισμένος».

– Η Υπουργός Εξωτερικών της ίδιας της Ελβετίας Μισελίν Κάλμιν-Ρέι, εξέφρασε τους φόβους της για εξτρεμιστικές ενέργειες.

– Η Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα Ναβί Πιλάι «καταδίκασε την απόφαση της Ελβετίας, για την απαγόρευσης των μιναρέδων» (την αύξηση επαναλαμβάνω των μιναρέδων όχι των τζαμιών).

– Αλλά και η Υπηρεσία του Συμβουλίου της Ευρώπης καταδίκασε την απόφαση της Ελβετίας.

– Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας θεωρεί ότι το δημοψήφισμα «παραβιάζει τα δικαιώματα του ανθρώπου».

Και βεβαια, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο συνπρόεδρος των Πρασίνων Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ προέτρεψε τις πλούσιες μουσουλμανικές χώρες να τιμωρήσουν την Ελβετία αποσύροντας τις καταθέσεις τους από τις ελβετικές τράπεζες.

Τέτοιες ευαισθησίες αντιρατσιστικές, θρησκευτικές, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.!

Η αντιδιαστολή

Οι «ευαισθησίες» όμως φαίνεται ότι είναι επιλεκτικές. Ταυτόχρονα με το δημοψήφισμα στην Ελβετία για τους μιναρέδες, η κυβέρνηση της Πολωνίας, «από τα νεότερα μέλη της Ε.Ε. καθ’ υπόδειξη των ΗΠΑ – με τροποποίηση του άρθρου 256 του Ποινικού του Κώδικα, που υπερψήφισαν ήδη τα νομοθετικά σώματα, «απαγορεύεται η παραγωγή, η διανομή, πώληση ή κατοχή σε μορφή εντύπου, ηχογράφησης ή άλλου υλικού αναφερόμενου στον κομμουνισμό, στον φασισμό ή οποιοδήποτε σύμβολο ολοκληρωτισμού». Ποινή μέχρι δύο χρόνια φυλακή, αν δεν σου προσθέσουν κι άλλες «σάλτσες», αντίσταση κατά της αρχής κλπ.

Τι σημαίνει αυτό απλά; Αν πας στην Πολωνία και φοράς μπλουζάκι με τον Τσε-Γκεβάρα ή το λογότυπο του ΚΚΕ που φέρει το σφυροδρέπανο, κινδυνεύεις να βρεθείς στα μπουντρούμια της …δημοκρατικότατης πλέον Πολωνίας!

Γι’ αυτήν την απαράδεκτη, αντιδημοκρατική και ανελεύθερη νομοθετική ρύθμιση ρεβανσισμού των ακροδεξιών «δημοκρατών» τύπου Μακ Αρθουρ, της Πολωνίας –μέλους της Ε.Ε. επαναλαμβάνω και του ευρωπαϊκού δημοκρατικού κεκτημένου, δεν υπήρξε ούτε μισή φωνή επίσημης διαμαρτυρίας.

Σημείωση. Στην αντίληψή μας έπεσε η ανακοίνωση διαμαρτυρίας του ΚΚΕ – εύλογη εξ’ άλλου – κι ένα θαυμάσιο άρθρο του Γ. Δελαστίκ στο «Εθνος». Ούτε «ύπατες αρμοστίες», ούτε ευρωπαϊκά Κοινοβούλια, ούτε Υπουργοί, ούτε «πράσινοι», «βένετοι» και «εμπριμέ»!

Συγκρίνατε και κρίνατε: Ποια Ευρωπαϊκή Ενωση “ολοκληρώνουμε” και με ποιες “αξίες”;

Ποιοι κινούν τα νήματα στις “μαριονέτες” των διαφόρων βαρύγδουπων οργανισμών και ποια αξιοπιστία εξασφαλίζουν!

http://www.ebdomi.com/kyria-arthra/2013-sfirodrepana-kai-minaredes-oi-dimokratikes-evesthisies-tis-ee

Οι Ιρλανδοί ψηφίζουν να μην δίνεται ιθαγένεια στα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται

Ireland votes to end birth right

Irish voters have overwhelmingly backed the tightening of their citizenship laws, final referendum results show.

With tallying completed in all 34 counting centres, 79.17% of voters wanted to end the automatic citizenship right for all babies born in Ireland.

The government said change was needed because foreign women were travelling to Ireland to give birth in order to get an EU passport for their babies.

Ireland has been the only EU country to grant such a right.

The poll results showed that 20.83% of voters rejected the proposed changes. The turnout was 59.95%.

Voters were making their decision on the constitutional issue at the same time as they elected MEPs to the European Union's parliament.

To be approved, the government's referendum on a constitutional amendment requires only a simple majority.

The amendment will allow the government to pass a bill that would allow Irish-born children to receive automatic citizenship only if at least one parent is Irish or if parents have been resident in Ireland for at least three years.

Delicate issue

Ireland's Justice Minister Michael McDowell said there was evidence of what he termed "citizenship tourism".

The government says the law, as it stands, provides a loophole that is being exploited.

Opponents - including political parties such as the Labour Party, Sinn Fein and the Greens - see the situation differently.

They say the government is playing politics with the delicate issue of race and immigration.

Critics believe there is no reason to hold a referendum on this matter and say the numbers of women coming to Ireland to give birth is so small that it does not warrant a poll.

http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/3801839.stm

Λωραν Φάμπιους: "Ένταξη της Τουρκίας σημαίνει διάλυση της Ευρώπης"

Ο πρώην πρωθυπουργός του Φρανσουά Μιτεράν μιλάει στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο για
- το ευρώ και τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
- τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης
- την κρίση της Ευρώπης
- τις προοπτικές των ΣοσιαλιστώνΤου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Το 1984, σε ηλικία μόλις 37 ετών, ο Λωράν Φαμπιούς έγινε ο νεώτερος Πρωθυπουργός στην ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Το «τρομερό παιδί» του Φρανσουά Μιτεράν συνέδεσε το όνομά του με την ιστορική στροφή των Γάλλων σοσιαλιστών προς τα «δεξιά», τη διάλυση της συμμαχίας με το ΚΚ και την την αποδοχή μιας ουσιαστικά φιλελεύθερης οικονομικής διαχείρισης. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Φαμπιούς από ηγέτης της «δεξιάς» έγινε ηγέτης της «αριστερής» πτέρυγας του ΣΚ, αφότου πρωτοστάτησε στην απόρριψη του ευρωσυντάγματος στο δημοψήφισμα του 2005, ηγούμενος εκείνων των σοσιαλιστών που άσκησαν δριμεία κριτική στον «σοσιαλφιλελευθερισμό». Μια στάση που επιδοκιμάστηκε μεν από τους ψηφοφόρους, περιλαμβανομένης της πλειοψηφίας των Σοσιαλιστών ψηφοφόρων, του στοίχισε όμως το μένος τόσο του γαλλικού κατεστημένου, όσο και της ηγεσίας του κόμματός του, που είδαν, στο πρόσωπό του, έναν «προδότη». Τον συναντήσαμε και μιλήσαμε μαζί του κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Αθήνα, όπου μίλησε για το ευρώ.

Eρώτηση: Πως σας φαίνεται η Αθήνα ξανά με κυβέρνηση σοσιαλιστών;

Απάντηση: Εντυπωσιάστηκα από την πολύ θετική απήχηση της νέας κυβέρνησης. Είναι σημαντικό αυτό, γιατί μια κυβέρνηση, για να πετύχει, πρέπει να ξεκινά με σημαντική λαϊκή υποστήριξη. Αυτή η κυβέρνηση έχει πολλά ατού για να πετύχει.

Eρώτηση: Αντιμετωπίζουμε σήμερα μια κρίση της Ευρώπης, αλλά και μια διεύρυνση της ΕΕ που προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις, ιδίως όταν μιλάμε για ένταξη της Τουρκίας, εναντίον της οποίας είχατε ταχθεί.

Απάντηση: Υπάρχει κατ΄αρχήν το γενικό θέμα της διεύρυνσης. Όταν φτιάξαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, την φτιάξαμε στη βάση κανόνων που προϋπέθεταν ότι θα ήταν μια αρκετά μικρή Ένωση. Είμαστε έξη, εννιά, δεκαπέντε. Αρχίσαμε τη μεγάλη διεύρυνση, που ήταν αναγκαία, προς τις ανατολικές χώρες κλπ., πριν εμβαθύνουμε την Ένωση. Υπήρχαν ιστορικές αιτίες γι’ αυτό, δεν μπορούσαμε να περιμένουμε, η πτώση του τείχους κλπ. Αφού όμως η διεύρυνση προηγήθηκε της εμβάθυνσης, μια σειρά κανόνες βρέθηκαν μη προσαρμοσμένοι. Και αυτοί οι κανόνες δεν
άλλαξαν. Τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα; Συμμετείχα σε πολλά Συμβούλια αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων. Γίνονται Συμβούλια Υπουργών κάθε βδομάδα. Πρέπει να βρεθεί μια κοινή λύση, ο κανόνας είναι σε πολλούς τομείς η ομοφωνία ή η ενισχυμένη πλειοψηφία, με 27 γύρω από το τραπέζι γίνεται πάρα πολύ δύσκολο. Αυτό είναι έτσι, είναι ένα γεγονός. Οι κανόνες δεν προσαρμόστηκαν. Αυτό είναι ένα πρώτο σημείο και εξηγεί τον σκεπτικισμό που αναφέρατε απέναντι στην Ευρώπη. Οι Γάλλοι είναι πολύ Ευρωπαίοι, υποστηρίζουν πολύ την Ευρώπη, αλλά
θέλουν μια Ευρώπη που προχωρά και τους προστατεύει. Διαπίστωσαν ότι δεν προχωρά πολύ γρήγορα και ότι, ενίοτε, δεν τους προστατεύει. Υπάρχει μια εξαίρεση, κι αυτή είναι το ευρώ. Το ευρώ π.χ. στην κρίση μας προστάτευσε. Αν, επιπλέον της οικονομικής, χρηματιστικής και κοινωνικής κρίσης είχαμε και νομισματική κρίση θάταν φοβερό. Από την άποψη αυτή, ήταν μια επιτυχία του ευρώ. Αλλά το ευρώ, στη Γαλλία και όχι μόνο, θεωρήθηκε υπεύθυνο μιας αύξησης των τιμών, όταν αλλάξαμε νόμισμα.

Eρώτηση: Δεν είναι αλήθεια;

Απάντηση: Είναι αλήθεια για τα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης, όχι για το σύνολο. Γι’ αυτό, η κρίση των Γάλλων για το ευρώ και όχι μόνο είναι αρκετά αμφίθυμη.

Eρώτηση: Είδαμε μια πολύ σκληρή κριτική του τρόπου λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των μονεταριστικών κανόνων που της επιβλήθηκαν, κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος που διεξάγατε για το ευρωσύνταγμα το 2005. Και αυτό ήταν ένα από τα πολύ δυνατά σημεία των αντιπάλων της συνθήκης.

Απάντηση: Αυτό είναι απολύτως ακριβές. Αυτό που λέγαμε τότε είναι ότι κανένα σύνταγμα δεν επιβάλλεται να συμπεριλάβει νομισματικούς κανόνες, καμμια χώρα στον κόσμο δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο. Αυτό ήταν το ένα επιχείρημά μας, όσων ταχθήκαμε υπέρ του όχι στη συνταγματική συνθήκη. Ένα δεύτερο σημείο δεν αφορούσε την αρχή του ευρώ, εγώ ήμουν ένθερμος οπαδός του ευρώ, αλλά τη διαχείριση του ευρώ. Υπάρχουν νομίσματα που διαχειρίζονται πολιτικά, το δολλάριο, το γουάν, η λίρα. Το ευρώ διαχειρίζεται λίγο παθητικά, από μια Κεντρική Τράπεζα, ανεξάρτητη, πολύ καλά, αλλά που εκτιμά ότι δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανένα. Εκεί υπάρχει μια συζήτηση και πολλοί, μεταξύ των οποίων και εγώ, λένε ότι πρέπει μεν η τράπεζα να είναι ανεξάρτητη, αλλά να συζητάει, παρόλα αυτά με τις πολιτικές αρχές κλπ.
Σε ό,τι αφορά τώρα την Τουρκία, υπάρχει στη Γαλλία μια κατάσταση ιδιαίτερη, έχετε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που είναι εχθρικός στην τουρκική ένταξη.

Ερώτηση: Είναι όντως; Γιατί μερικές φορές δεν ξέρω πως να ερμηνεύσω τον κ. Σαρκοζί. Τη μια λέει ότι δεν θέλει την Τουρκία στην ΕΕ, την άλλη τροποποιεί το σύνταγμα ώστε να μη χρειάζεται δημοψήφισμα για την ένταξή της.

Απάντηση: Εγώ δεν είμαι ο καλύτερος ερμηνευτής της σκέψης του, τα διαπιστώνω κι εγώ αυτά που λέτε, ας μείνουμε όμως στις επίσημες θέσεις που υιοθετήθηκαν και πάνε σε αυτή την κατεύθυνση, κατά της ένταξης. Ι κ. Σαρκοζί λέει δεν θέλω την ένταξη, το Σοσιαλιστικό Κόμμα λέει ότι είμαστε μάλλον υπέρ, υπό τον όρο βεβαίως ότι θα εκπληρωθούν οι όροι, που προς το παρόν δεν εκπληρώνονται, αλλά στο μέλλον γιατί όχι; Προσωπικά εγώ έχω μια διαφορετική θέση, μιλάω για την προσωπική μου θέση. Η Τουρκία είναι μια πολύ μεγάλη χώρα. Μπορούμε να θέσουμε, αλλά αυτός δεν είναι απόλυτος κανόνας, το θέμα της γεωγραφίας, αν η Τουρκία είναι ή δεν είναι στην Ευρώπη. Κυρίως όμως, πιστεύω ότι, όσο πρέπει να έχουμε προνομιακές σχέσεις με την Τουρκία, που είναι άμεσος εταίρος μας, τόσο είναι δύσκολο να εντάξουμε αυτή τη χώρα στον μηχανισμό αποφάσεων. Δεν είναι τόσο πολιτική απόφαση, όσο πραγματιστική απόφαση. Είναι ήδη τόσο δύσκολη η λήψη αποφάσεων με 27, ώστε αν γίνουμε αύριο 30 ή 35, γιατί το ίδιο ζήτημα μπορεί επίσης να τεθεί όχι μόνο για την Τουρκία, αλλά και για την Ουκρανία και άλλες χώρες, στην περίπτωση αυτή, η Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται τόσο μεγάλη που διαλύεται. Εγώ θέλω να προχωρήσει η Ευρώπη και σκέφτομαι ότι, σε έναν ορίζοντα προβλέψιμο, δεν ξέρω τι θα γίνει σε 50 χρόνια, αλλά στον προβλέψιμο ορίζοντα, θα προτιμούσα μια Ευρώπη που προχωράει γρήγορα, που έχει προνομιακές σχέσεις, ιδίως με την Τουρκία, που βοηθάει στο οικονομικό επίπεδο την Τουρκία, αν χρειάζεται βοήθεια, αλλά χωρίς να μπερδεύουμε τις χώρες που συνιστούν τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες της περιφέρειας.

Ερώτηση: Στο τουρκικό θέμα δόθηκαν πολλές υποσχέσεις, υπήρξε πολύς οπορτουνισμός. Από τη μια οι 27 λένε ότι υποστηρίζουν την ένταξη. Από την άλλη, όλοι ξέρουμε ότι μακροχρόνια, θα είναι πολύ δύσκολο για τους Γάλλους, τους Γερμανούς, τους Έλληνες, τους Κύπριους, να αποδεχθούμε την Τουρκία ως μέλος. Μοιάζει να μην τη θέλουμε μεν, να ψηφίζουμε όμως υπέρ της ένταξής της.

Απάντηση: Είναι αλήθεια. Και οι Τούρκοι μας το λένε. Εγώ συμμετείχα ή προετοίμασα Συμβούλια, όπου υπήρχε ένας «γύρος του τραπεζιού» των Υπουργών, Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων. Ήταν, πως να σας το πω, δεν θα τόλεγα υποκριτικό, αλλά πάντως μια πολύ ειδική κατάσταση. Άκουγα τους επικεφαλής των αντιπροσωπειών να λένε «Ναι, ναι», στην Τουρκία, περιμένοντας, ελπίζοντας ότι θα πει «Όχι» ο διπλανός τους! Εγώ νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα το θέμα να τεθεί με τρόπο σαφέστερο και με περισσότερο κουράγιο. Η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα, έχουμε κάθε λόγο, πρέπει να διατηρούμε εξαίρετες σχέσεις μαζί της. Αλλά εξαίρετες σχέσεις δεν σημαίνει να προσχωρήσει όλος ο κόσμος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά αναγνωρίζω επίσης το θεμιτό των τουρκικών διαμαρτυριών, γιατί ακριβώς μπορούν να στηριχτούν στις δηλώσεις μας.

Ερώτηση: Αυτή η ευρωτουρκική σχέση κινδυνεύει να γίνει η μητέρα όλων των παρεξηγήσεων…

Απάντηση: Ναι και γι΄αυτό χρειάζεται να διαλύσουμε όλες τις παρεξηγήσεις, αλλά δεν σημαίνει ότι επειδή έχουμε στενές σχέσεις πρέπει, αυτόματα, η Τουρκία να γίνει τμήμα του μηχανισμού απόφασης.

Ερώτηση: Ορισμένοι υποπτεύονται μια εξωευρωπαϊκή, «αυτοκρατορική» θέληση, πίσω από την επιθυμία ένταξης της Τουρκίας…

Απάντηση: Ο δικός μου φόβος είναι η διάλυση της Ευρώπης.

Ερώτηση: Η Τουρκία κατέχει στρατιωτικά τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι μέλος της ΕΕ και απειλεί ένα άλλο μέλος, την Ελλάδα. Δεν είναι παράδοξο μια χώρα με τέτοια συμπεριφορά να έχει αρχίσει διαπραγματεύσεις ένταξης, από την άποψη του αυτοσεβασμού της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Απάντηση: Δεν θέλω να αναμειχθώ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αλλά σε σχέση με το ζήτημα αυτό και με το κυπριακό, η θέση μας δεν μπορεί να είναι διαφορετική από τη θέση της διεθνούς κοινότητας και του ΟΗΕ.

Ερώτηση: Παρατηρούμε μια μεγάλη κρίση της σοσιαλδημοκρατίας. Χάνει τις εκλογές, με την εξαίρεση της Ελλάδας…

Απάντηση: Σημειώνεται ένα εκπληκτικό παράδοξο. Η οικονομική, η χρηματιστική, η οικολογική κρίση επιβεβαιώνουν τις θέσεις της αριστεράς…

Ερώτηση: …Η αριστερά θυμάται τις θέσεις της;

Απάντηση: Το νομίζω, το ελπίζω. Η Δεξιά μας είπε επί χρόνια «ζήτω η αυτορρύθμιση», «ζήτω ο νόμος της αγοράς», «πυροβολήστε κάθε κρατική παρέμβαση». Και είδαμε τώρα τη χρεωκοπία αυτών των σχημάτων, με την κρίση. Ενώ η αριστερά, έστω και υπερβολικά δειλά, έθεσε το ζήτημα της ανάγκης κάποιας ρύθμισης, κάποιου πλαισίου στην αγορά. Το χρήμα πρέπει να είναι στην υπηρεσία της οικονομίας, η οικονομία στην υπηρεσία του Ανθρώπου. Οι δυσκολίες του κόσμου αναδεικνύουν την ορθή θεμελίωση των θέσεων της αριστεράς. Αλλά, είναι αλήθεια, η αριστερά δεν επωφελείται!

Ερώτηση: Γιατί;

Απάντηση: Υπάρχουν τρεις ή τέσσερις σειρές αιτιών. Σε κάθε κρίση, ο πληθυσμός έχει τάση να πηγαίνει εκεί που εκτιμά ότι υπάρχει η δύναμη (πυγμή, autorite), εντός εισαγωγικών. Πιστεύουν, εσφαλμένα, ότι η δύναμη ενσαρκώνεται περισσότερο στη δεξιά, παρά στην αριστερά. Δεύτερο, οι μεγάλες διεκδικήσεις της αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, έχουν στο μεγαλύτερο μέρος ικανοποιηθεί και, επομένως, το πρόγραμμα της αριστεράς έχει κάπως εξαντληθεί και δεν μπόρεσε να ανανεωθεί κατά τρόπο ικανοποιητικό. Τρίτο, η κλασική προσέγγιση της σοσιαλδημοκρατίας ήταν εθνική, διεθνιστική πιθανά, αλλά βασισμένη σε μάλλον εθνικά εργαλεία παρέμβασης. Σήμερα, καταλαβαίνουμε, ότι χρειάζεται μια ευρωπαϊκή ή παγκόσμια παρέμβαση. Τέταρτο, η σοσιαλδημοκρατία έχει μια ιστορική καταγωγή, πάλεψε κατά της εκμετάλλευσης, αναζήτησε τον συμβιβασμό ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά, επί πολύ μεγάλο διάστημα, δεν πήρε υπόψιν της τη διάσταση «περιβάλλον». Πρέπει λοιπόν να κάνει όλες αυτές τις «επιδιορθώσεις», τις προσαρμογές (ajustements). Και, όπως είπατε πριν γελώντας, η αριστερά καμμιά φορά ξέχασε κάπως τις θέσεις της, με αποτέλεσμα να υπάρξει σύγχυση αριστεράς και δεξιάς.

Ερώτηση: Μια κεϋνσιανή προσέγγιση στο ευρωπαϊκό πλαίσιο θα μπορούσε να είναι λύση;

Απάντηση: Νεοκεϋνσιανή. Στο κάτω-κάτω ο τρόπος που σώσαμε τις οικονομίες του κόσμου φέτος, σε αντίθεση με το 1929, είναι κεϋνσιανή προσέγγιση. Χρειάζεται παρέμβαση του δημοσίου. Μπορούμε να επικρίνουμε τη μορφή παρέμβασης, αλλά αν δεν υπήρχε…

Ερώτηση: Υπήρξε δημόσια παρέμβαση, αλλά δεν υπήρξε στοιχείο αναδιανομής…

Απάντηση: Όχι ακόμα. Αλλά, σε αντίθεση με το 1929, οι κεντρικές τράπεζες παρενέβησαν μαζικά. Βεβαίως η συνέπεια ήταν η αύξηση των χρεών, αλλά η οικονομία δεν κατέρρευσε. Σε αντίθεση με το 1929, υπήρξαν σχέδια προϋπολογισμών, έστω κι αν συντονίσθηκαν ανεπαρκώς. Κι έτσι η οικονομία δεν κατέρρευσε πλήρως. Η ιδέα της ρύθμισης, της δημόσιας παρέμβασης είναι χρήσιμη, αλλά πρέπει να συμπληρωθεί από μια προσπάθεια αναδιανομής και βέβαια να πάει προς μια καινούρια ανάπτυξη, που είναι όλη η συζήτηση για τη βιώσιμη, την πράσινη ανάπτυξη. Αλλά,
προφανώς, αυτός ο νεοκεϋνσιανισμός είναι απαραίτητος.

Ερώτηση: Το θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο της Ευρώπης επιτρέπει τέτοιες παρεμβάσεις;

Απάντηση: Είναι ανεπαρκές. Η Ευρώπη πρέπει βεβαίως να παρέμβει, αλλά με πολύ πιο συντονισμένο τρόπο. Αυτό σημαίνει να υπάρχει ένας Ευρωπαίος ρυθμιστής μάλλον, παρά εθνικοί ρυθμιστές. Πρέπει να υπάρξει φορολογική και κοινωνική εναρμόνιση. Δεν μπορείτε να έχετε ενιαίο νόμισμα που να διαρκέσει, κάτι που είναι πολύ σημαντικό, αν υπάρχουν οικονομικές, δημοσιονομικές, κοινωνικές πολιτικές πολύ διαφορετικές. Αν θέλουμε ένα στέρεο ευρώ χρειάζεται ένας σύνδεσμος μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της πολιτικής αρχής, ένα οικονομικό «πιλοτάρισμα» και η Ευρωομάδα (σ.σ. Eurogroup, η ομάδα των κυβερνήσεων των χωρών που έχουν υιοθετήσει τιο ευρώ) θα αποκτήσουν έναν ρόλο πολύ πιο σημαντικό, γιατί έχετε νομίσματα που «πιλοτάρονται» πολιτικά, το δολλάριο, το γουάν, τη λίρα και ένα νόμισμα, το ευρώ, που δεν «πιλοτάρεται».

Ερώτηση: Πως θα τα κάνετε αυτά. Για να αλλάξετε τις συνθήκες χρειάζεται η έγκριση και των 27…

Απάντηση: Εγώ είμαι πραγματιστής. Χρειάζεται τουλάχιστο οι πολιτικοί υπεύθυνοι να αναλάβουν το βάρος των ευθυνών τους. Δεν απαγορεύεται ο διάλογος ανάμεσα στην Τράπεζα και την πολιτική αρχή. Πρέπει να γίνουν αλλαγές και μόνο αν η Ευρώπη πιστεύει στον εαυτό της μπορεί να προχωρήσει σε επαρκείς μεταβολές. Η αριστερά έχει αυτή τη θέση.

Ερώτηση: Είσαστε ένας από τους λίγους πολιτικούς που κάλεσαν τον γαλλικό λαό να καταψηφίσει το 2005 την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη. Εγώ είχα έρθει στη Γαλλία, παρακολούθησα αυτή την εκπληκτική προεκλογική καμπάνια. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα πολίτες μιας χώρας να συζητάνε σε τόσο βαθύ επίπεδο, στα καφενεία, στις ταβέρνες, στο δρόμο ιδέες για την οικονομία, την παγκοσμιοποίηση κλπ. σε ένα επίπεδο αξιοζήλευτο και για ειδικούς. Οι Γάλλοι έδωσαν 55% στο Όχι, παρά την κινητοποίηση όλου του κατεστημένου, σε Γαλλία και Ευρώπη.
Μετά είχαμε την εξέγερση των προαστίων, είχαμε μια μεγάλη ειρηνική εξέγερση την άνοιξη, αλλά δεν δόθηκε καμιά συνέχεια. Το Όχι στο ευρωσύνταγμα δεν έγινε Ναι. Γιατί;

Απάντηση: Τάχθηκα υπέρ του ‘Οχι το 2005 και δεν μετανοιώνω. Αλλά η δύναμη του Όχι ήταν ετερογενής. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Υπήρχαν άνθρωποι σαν εμένα, πεπεισμένοι Ευρωπαίοι, που θεωρούσαν το Σύνταγμα κακό, γιατί ήταν ανεπαρκές και δεν επέτρεπε στην Ευρώπη προόδους. Είχατε όμως και πεπεισμένους αντι-Ευρωπαίους, που έλεγαν όχι σε οτιδήποτε ευρωπαϊκό. Δεν γινόταν να ενωθούν όλοι αυτοί σε ένα σχέδιο. Αλλά έχετε απόλυτο δίκιο όταν λέτε ότι ήταν μια στιγμή που η συζήτηση, τουλάχιστο στη Γαλλία, ήταν τόσο βαθειά. Εγώ έχω ένα εξοχικό σε ένα μικρό χωριουδάκι, 300 κατοίκων, και θυμάμαι έγινε μια συγκέντρωση-συζήτηση των εκατό από τους κατοίκους, που κρατούσαν τη συνθήκη στο χέρι! Ήταν μια λαϊκή εμπειρία πολύ δυνατή και το Όχι κέρδισε εναντίον όλων των κατεστημένων δυνάμεων. Το συμπέρασμά μου: οι Γάλλοι είναι πολύ υπέρ της Ευρώπης, αλλά θέλουν μια Ευρώπη που τους προστατεύει, όχι μια Ευρώπη που τους εκθέτει. Θέλουν μια Ευρώπη πιο κοινωνική, πιο δημοκρατική, πιο οικολογική. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν ήταν Όχι στην Ευρώπη, ήταν Ναι σε μια διαφορετική Ευρώπη και νομίζω ότι αυτό το αίσθημα το βρίσκουμε και σε πολλές άλλες χώρες. Το άλλο ζήτημα βέβαια που με σοκάρει είναι ότι δεν βγάλαμε τα δημοκρατικά συμπεράσματα από όλα αυτά. Κάθε φορά, π.χ. στις τελευταίες ευρωεκλογές υπήρχε πολύ αποχή. Λένε λοιπόν πρέπει να διδαχθούμε, να βγάλουμε συμπεράσματα. Αλλά δεν βγάζουμε κανένα συμπέρασμα. Για να γίνει δημοφιλής η Ευρώπη πρέπει να κατεβούμε στη συζήτηση, στο συγκεκριμένο…

Ερώτηση: Μιλάτε για μια διαφορετική Ευρώπη. Αλλά υπάρχει έστω το περίγραμμα μιας τέτοιας, διαφορετικής Ευρώπης; Είπατε πριν σωστά ότι οι δυνάμεις του ‘Οχι ήταν ετερογενείς. Παρά την ετερογένεια όλες συμφωνούσαν στην αντίθεση στο υπερφιλελεύθερο σύστημα, όλες ήταν κριτικές απέναντι στη διεύρυνση, όλες ήθελαν μια ισχυρότερη κοινωνική πολιτική και στο βάθος υπήρχε και ένα αίτημα ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας. Όσοι ψήφισαν Όχι δεν ήθελαν τον φιλελευθερισμό, ήταν κριτικοί απέναντι στη διεύρυνση, ήθελαν εντονότερη κοινωνική διάσταση. Και στο βάθος, αν και δεν έγινε μεγάλη συζήτηση,υπήρχε ένα αίτημα ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας. Δεν ήταν αυτές επαρκείς συγκλίσεις;

Απάντηση: Έχετε δίκιο ως προς τις συγκλίσεις. Υπήρξαν αυτές οι συγκλίσεις. Από την άλλη όμως υπήρχαν πολιτικές διαφορές. Να σας δώσω ένα παράδειγμα, εγώ είμαι πεπεισμένος ευρωπαϊστής, αλλά «όχι» ψήφισαν και οι ακροδεξιοί με τους οποίους δεν έχω καμιά σχέση. Το στρατόπεδο του «όχι» ήταν ετερογενές, όπως ετερογενές ήταν και το στρατόπεδο του «ναι», είχε και δεξιούς και αριστερούς. Δεν μπορούσε να στηριχθεί εκεί ένα σχέδιο. Έχετε δίκιο όμως ότι το δημοψήφισμα σηματοδότησε την ανάγκη διαφορετικής Ευρώπης. Και δεν είναι το θεσμικό ζήτημα το σπουδαιότερο. Τους ανθρώπους τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο, το κοινωνικό, το οικονομικό, το οικολογικό, το δημοκρατικό ζήτημα. Σε αυτά δουλεύω εγώ τώρα.

http://blog.antibaro.gr/2009/12/754

Η μετανάστευση και η αριστερά

Μάρκο ντ' Εραμο: «Για τους καπιταλιστές η ανεξέλεγκτη μετανάστευση είναι το εργαλείο για να περιορίζουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων»

Το ακόλουθο άρθρο του ιταλού δημοσιογράφου και συγγραφέα Μάρκο ντ' Εραμο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Micromega».

Για την αριστερά η μετανάστευση φαίνεται να μην αποτελεί πρόβλημα. Την θεωρεί μιαν αναπόφευκτη διαδικασία που θα βρει από μόνη της τη λύση της. Και σκέφτεται ότι όποιος αναρωτιέται για τη μετανάστευση και τις επιπτώσεις της είναι γι' αυτό το λόγο ρατσιστής.

Το θέμα όμως είναι αρκετά πιο αμφίσημο απ' όσο φαίνεται από πρώτη άποψη. Και αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι θεμελιωτές του εργατικού κινήματος. Αυτοί γνώριζαν πολύ καλά ότι είναι τα αφεντικά, οι καπιταλιστές, εκείνοι που πιέζουν υπέρ της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Για τους καπιταλιστές οι μετανάστες αποτελούν τον τέλειο «εφεδρικό βιομηχανικό στρατό», το ιδεώδες εργαλείο για να περιορίζουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων και να μειώνουν τους μισθούς τους.

Το 1891, η κόρη του Καρλ Μαρξ Ελεονώρα έγραφε στον αμερικανό συνδικαλιστή Σάμουελ Κόμπερς: «Το πιο άμεσο ζήτημα είναι να εμποδίσουμε την εισαγωγή παράνομης εργασίας από τη μια χώρα στην άλλη, δηλαδή εργαζόμενοι οι οποίοι δεν γνωρίζουν τις συνθήκες της ταξικής πάλης σε μιαν ορισμένη χώρα να εισαχθούν από τους καπιταλιστές σε αυτή τη χώρα, για να μειώσουν τους μισθούς ή να επιμηκύνουν τους χρόνους εργασίας ή και για τα δύο».

Η ολική απορρύθμιση της μετανάστευσης αντιπροσωπεύει μιαν αληθινή πανάκεια για το μεγάλο κεφάλαιο. Από οικονομική και κοινωνική άποψη συμπιέζει μισθούς και διεκδικήσεις και αποδυναμώνει το μέτωπο των εργαζομένων.

Ενώ από πολιτική άποψη παροξύνει τον εσωτερικό ανταγωνισμό μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων (τους περίφημους «πολέμους στους κόλπους του λαού») για πολύτιμους πόρους, όπως κατοικίες, σχολεία για τα παιδιά, κρεβάτια στα νοσοκομεία, στρέφοντας την κοινωνική δυσαρέσκεια προς τη δεξιά και μετατρέποντας σε υστερία την αγωνία για ασφάλεια.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η αντίδραση της αριστεράς είναι εκείνη που ο Καρλ Μαρξ μισούσε περισσότερο, δηλαδή είναι η αντίδραση των «ευγενικών ψυχών», για τις οποίες είναι βλάσφημο και το να θέτει κανείς το ζήτημα.

Ιδού όμως το παράδοξο, μια απορία που η ίδια η αριστερά κρύβει ντροπαλά κάτω από το χαλί της: εμείς είμαστε ενάντια στο laissez-faire σε όλα τα πεδία, παλεύουμε ενάντια στην απορρύθμιση σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής, αλλά σε ένα σημείο τρέφουμε μιαν απόλυτη και φανατική πίστη στο laissez-faire και αυτό είναι η μετανάστευση. Νομίζουμε ότι γι' αυτό το θέμα το μοναδικό πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να μην κάνουμε τίποτα.

Ετσι παρακολουθούμε μια διπλή ανωμαλία: η δεξιά είναι υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας των πάντων, πλην των ανθρώπινων υπάρξεων. Η αριστερά είναι υπέρ του προγραμματισμού των πάντων, αλλά όχι της ανθρώπινης γεωγραφίας μας. Εμείς θεωρούμε ότι η πολιτική μπορεί να κυβερνάει όλα τα πεδία της κοινωνίας, από την εκπαίδευση ώς την υγεία, αλλά θεωρούμε προσβλητικό να κυβερνάει τη μετανάστευση.

Αντιλαμβάνομαι ότι το να διεισδύσουμε σε αυτή την περιοχή είναι αρκετά ριψοκίνδυνο, εξαιτίας της πιθανής διολίσθησης στην ξενοφοβία, εξαιτίας του «ανθρωπολογικού προστατευτισμού» στον οποίο κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε. Αλλά το να μην αντιμετωπίζουμε αυτό το ζήτημα είναι αρκετά πιο επικίνδυνο, σχεδόν αυτοκτονικό. Η μεταναστατευτική αναρχία καταλήγει πράγματι στη χειρότερη δυνατή κατάσταση, εκείνη στην οποία διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος παρανομία/καταπίεση και στην οποία το κράτος που φιλοξενεί μετανάστες δεν κάνει τίποτα για να προετοιμάσει κατοικίες, υποδομές, υπηρεσίες, σχολεία, νοσοκομεία, για να καταστήσει δηλαδή δυνατή την ενσωμάτωση (όχι την αφομοίωση, που είναι διαφορετικό πράγμα) των μεταναστών.

Σε αυτή την κατάσταση, το εκλογικό σώμα έχει μπροστά του δυο παρατάξεις: η μια που δίνει στο πρόβλημα μια βάρβαρη και επιπλέον υποκριτική απάντηση, δεδομένου ότι καμία κοινωνία, όσο πλούσια και αν είναι, δεν μπορεί να κάνει χωρίς μετανάστες· η άλλη παράταξη, η οποία αντίθετα αρνείται την ίδια την ύπαρξη του προβλήματος ταλαντευόμενη πάντοτε ανάμεσα σε δύο άκρα.

Το ένα, διαδεδομένο κυρίως στη λεγόμενη «ριζοσπαστική» αριστερά, είναι το χωρίς διάκριση χαρωπό άνοιγμα, που παρουσιάζεται ως «φιλοξενία» (ακριβώς όπως ο ριγκανισμός έβλεπε το κλείσιμο των ψυχιατρείων ως απλό πέταγμα των ψυχικά ασθενών στο δρόμο). Το άλλο, που κυριαρχεί στη «μετριοπαθή» αριστερά, είναι ένας αδύναμος μιμητισμός, ο οποίος ακολουθεί από κοντά την ξενόφοβη δεξιά, αλλά το κάνει πιο φιλεύσπλαχνα: «παρακαλώ, όχι με τόσο βάρβαρο τρόπο, με λιγότερη σκληρότητα, αν έχετε την καλοσύνη».

Κανείς όμως δεν προτείνει μια πολιτική για τη μετανάστευση. Δηλαδή ένα όραμα του μέλλοντος (τι τύπο κοινωνίας θέλουμε), ένα σύνολο μέτρων, αποφάσεων, νόμων, συμπεριφορών, εκστρατειών για τον προσανατολισμό και την αποδέσμευση της κοινής γνώμης από τη ρατσιστική επιρροή, για να κάνουμε έτσι ώστε οι μετανάστες να μην θεωρούνται μόνο ως κακότυχοι ταλαίπωροι που πρέπει να τους εκμεταλλευόμαστε -δηλαδή «εφεδρικός βιομηχανικός στρατός», που διατηρεί το προλεταριάτο «μέσα στα όρια που ταιριάζουν απόλυτα με τη λαχτάρα για εκμετάλλευση και τη μανία για κυριαρχία του κεφαλαίου» (Μαρξ)- ούτε ως διαφορετικοί από μας, που πρέπει μόνο να ανεχόμαστε και να υπομένουμε, αλλά ως μια επένδυση για το μέλλον.

Και, όπως κάθε επένδυση, ως κάτι που πρέπει να προγραμματίσουμε, να αξιολογήσουμε, να σχεδιάσουμε. Με την ιδέα ότι δεν μπορούμε να προσκαλούμε σε γεύμα ανοίγοντας απλώς την πόρτα του σπιτιού μας. Αλλά δεν μπορούμε ούτε και να προσφέρουμε ένα καλό φαγητό, αν δεν έχουμε τουλάχιστον μια ιδέα για τον αριθμό των συνδαιτυμόνων (...).*

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=106353

Η Ελβετία περιορίζει τον αριθμό των ξένων που θα μένουν στη χώρα

Ελβετία: η κυβέρνηση θα μειώσει στο μισό το 2010 τον αριθμό των μεταναστών εκτός ΕΕ που θα λάβουν άδεια εργασίας, εξετάζει το ενδεχόμενο να απαγορεύσει και στους Ευρωπαίους να αναζητούν δουλειές στη χώρα.

Η κυβέρνηση της Ελβετίας ανακοίνωσε χθες Παρασκευή ότι θα υποδιπλασιάσει το 2010 το ποσοστό των μεταναστών από χώρες εκτός ΕΕ που θα λαμβάνουν άδειες εργασίας, επικαλούμενη την υψηλή ανεργία και την ένταση του μεταναστευτικού ρεύματος.

Ακόμη, η Ελβετική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα μειώσει τον αριθμό των μεταναστών από χώρες της ΕΕ στους οποίους θα δίνονται άδειες εργασίας και επιφυλάχθηκε για τη χρήση μιας διάταξης που της επιτρέπει να απαγορεύσει σε εργαζόμενους από χώρες-μέλη της Ένωσης να ζητούν εργασία εντός των συνόρων της, για να προστατεύσει την εγχώρια αγορά της.

Για τους εργαζόμενους εκτός Ευρώπης, "θα εκδοθούν το μέγιστο 2.000 άδειες παραμονής και 3.500 προσωρινές άδειες παραμονής για την επόμενη χρονιά, οι μισές από όσες την τρέχουσα χρονιά", ανέφερε κυβερνητικό ανακοινωθέν.

Οι αριθμοί αυτοί θα επανεξεταστούν τον Ιούνιο, κατά το ανακοινωθέν.Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης ότι θα αποφασίσει την επόμενη χρονιά εάν θα ενεργοποιήσει ειδική διάταξη στην κοινοτική νομοθεσία που επιτρέπει στη Βέρνη να επιβάλει προσωρινά περιορισμούς για τους Ευρωπαίους που ζητούν εργασία στη χώρα.

Η ρήτρα αυτή προστέθηκε σε συμφωνία της ΕΕ που επιτρέπει σε Ευρωπαίους εργαζόμενους να αναζητούν απασχόληση στην Ελβετία χωρίς να υπόκεινται στο σύστημα των ποσοστώσεων που εφαρμόζει η Βέρνη όσον αφορά στην μετανάστευση.

Η ανεργία στην Ελβετία έφθασε στο υψηλότερο επίπεδο της τετραετίας τον Οκτώβριο, φθάνοντας το 4%, ενώ οι μετανάστες που θα φθάσουν στη χώρα εντός του 2009 αναμένεται να υπερβούν τους 70.000.

Το 2008, η Ελβετία κατέγραψε την μεγαλύτερη αύξηση των μόνιμων κατοίκων της τα τελευταία 40 χρόνια, σε σημαντικό βαθμό λόγω της προσέλευσης μεταναστών, που ανήλθε σε ύψος ρεκόρ.

Η υπουργός Οικονομικών της Ελβετίας Ντόρις Λόιταρντ δήλωσε τον περασμένο μήνα σε ΜΜΕ ότι η κυβέρνηση "έκανε λάθος" τον Μάιο διότι δεν επικαλέστηκε την ειδική ρήτρα, η οποία "θα μπορούσε να κρατήσει χιλιάδες ανθρώπους μακριά από την Ελβετική αγορά εργασίας".

Ναυτεμπορική

http://www.antibaro.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6523&Itemid=158

Αποκλείει να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες η κυβέρνηση Σαρκοζί

Παρίσι

Η γαλλική κυβέρνηση απέκλεισε την Τετάρτη κάθε περίπτωση να δοθεί στους μετανάστες δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές, όπως αξιώνει η σοσιαλιστική αντιπολίτευση.

«Δεν υπάρχει περίπτωση να θεσμοθετήσουμε το δικαίωμα ψήφου των ξένων στις τοπικές εκλογές» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και υπουργός Παιδείας Λικ Σατέλ στον ραδιοσταθμό RFI, διευκρινίζοντας ότι «το δικαίωμα αυτό συνδέεται στενά με την υπηκοότητα».

Αφορμή για τις δηλώσεις του Λ.Σατέλ ήταν η κατάθεση, από την επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Μαρτίν Ομπρί, πρότασης νόμου υπέρ του δικαιώματος ψήφου στους αλλοδαπούς που προέρχονται από χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις τοπικές εκλογές.

Η Μαρτίν Ομπρί δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει ότι ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί είχε ταχθεί υπέρ του δικαιώματος ψήφου των μεταναστών πριν εκλεγεί το 2007.

Ο Νικολά Σαρκοζί «είχε εξηγήσει πολύ καθαρά το 2007 ότι δεν επιθυμούσε να εντάξει αυτή την πρόταση στο προεδρικό του πρόγραμμα, διότι εκτίμησε ότι δεν έχει έλθει ακόμα η ώρα» αντέτεινε ο Λικ Σατέλ.

Η Γαλλία αριθμεί 5,5 εκατομμύρια μετανάστες, εκ των οποίων 3,5 εκατομμύρια εκτός ΕΕ, οι οποίοι προέρχονται κυρίως από τις χώρες του Μάγκρεμπ, την υποσαχάρεια Αφρική και την Κίνα.

Από αυτούς μόνον οι υπήκοοι χωρών της ΕΕ οι οποίοι διαμένουν μόνιμα στη Γαλλία έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν στις δημοτικές και τις ευρωεκλογές.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1094291&lngDtrID=245

Λιγότερο Ισλάμ σε Ελλάδα και Ευρώπη

Γιώργος Κύρτσος

02-12-2009

Η απόφαση των Ελβετών να απαγορεύσουν την ανέγερση νέων μιναρέδων στη χώρα τους φέρνει ξανά στην επικαιρότητα το ζήτημα της παρουσίας του Ισλάμ στην Ευρώπη.

Αλυσιδωτή αντίδραση

Υπάρχει μια σειρά από χώρες όπου η πλειοψηφία των κατοίκων αισθάνεται να καταπιέζεται από τη μαζική παρουσία μουσουλμάνων. Παρατηρούνται αρνητικές αντιδράσεις, στον έναν ή στον άλλο βαθμό, στην Ελβετία, την Αυστρία, τη Δανία, την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Η αντίδραση στην παρουσία του Ισλάμ στην Ευρώπη έχει οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά αίτια. Με την οικονομική και κοινωνική κρίση να θέτει σε δοκιμασία τα οικογενειακά οικονομικά των Ευρωπαίων και την κοινωνική συνοχή, πολλοί θεωρούν ότι πρέπει να ελεγχθούν τα μεταναστευτικά ρεύματα που καταλήγουν στην ενίσχυση των μουσουλμάνων στις ευρωπαϊκές χώρες. Άλλοι προέρχονται από τις πρώην γαλλικές αποικίες της Βόρειας Αφρικής, άλλοι περνάνε στην Ε.Ε. μέσω Τουρκίας, προερχόμενοι από τα βάθη της Ασίας, ενώ πληθαίνουν και εκείνοι που προσπαθούν να ξεφύγουν από ανθρωπιστικές καταστροφές που βρίσκονται σε εξέλιξη σε χώρες της ανατολικής Αφρικής και βρίσκουν καταφύγιο στην Ευρώπη.

Η ευρωπαϊκή αντίθεση στην ενίσχυση της παρουσίας των μουσουλμάνων και του Ισλάμ δημιουργεί πρόσθετα εμπόδια στην ένταξη της Τουρκίας. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ενδεχόμενη πραγματοποίηση της ένταξης θα οδηγούσε σε μία πολιτισμική κρίση ταυτότητας της Ε.Ε. και θα είχε φοβερές συνέπειες στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα, ιδιαίτερα σε βάρος των μη προνομιούχων.

Ίσα δικαιώματα

Στην Ελλάδα, η δημόσια συζήτηση για το Ισλάμ και την Τουρκία έχει «καπελωθεί» από τα πολιτικά στελέχη και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης που υποστηρίζουν μια νεοταξική προσαρμογή στην ευρύτερη περιοχή μας. Λένε «ναι» στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., για να γίνει η τελευταία μια απέραντη αγορά χωρίς πολιτική και κοινωνική συνοχή και για να εγκαταλείψει οριστικά τη φιλοδοξία να ανταγωνιστεί σε πολιτικό, στρατιωτικό επίπεδο τις ΗΠΑ.

Η χώρα μας έχει μείνει τραγικά πίσω εξαιτίας των συνεπειών της τουρκοκρατίας, πιέζεται, εάν δεν απειλείται, από τη γειτονική χώρα, υφίσταται τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά ρεύματα, που στηρίζονται στην ασύδοτη κερδοσκοπία του τουρκικού κράτους και παρακράτους, και συνδυάζει τη βαθιά οικονομική κρίση με την κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής. Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να ζητήσουμε το δραστικό περιορισμό της παρουσίας των μουσουλμάνων και του Ισλάμ στην Ελλάδα, με παράλληλη αναγνώριση των οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων τους. Εάν δεν κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, θα βρεθούμε αντιμέτωποι σε λίγα χρόνια με μία φοβερή κοινωνική, πολιτισμική αναταραχή, που θα οφείλεται σε εντυπωσιακές διεθνείς ανακατατάξεις και στα δικά μας λάθη και παραλείψεις.

http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=71315

Οι Ελβετοί στηρίζουν την απαγόρευση ανέγερσης μιναρέδων στη χώρα

Reuters

Η αφίσα της πρωτοβουλίας κατά της ανέγερσης νέων μιναρέδων

Βέρνη Τελευταία ενημέρωση 29/11/09 21:49

Μέσα σε κλίμα διχασμού και με πιθανές επιπτώσεις στις σχέσεις της Βέρνης με την ΕΕ και τον μουσουλμανικό κόσμο οι Ελβετοί στήριξαν την πρόταση που τέθηκε σε δημοψήφισμα με την υποστήριξη της δεξιάς για την απαγόρευση της ανέγερσης νέων μιναρέδων στα τεμένη της χώρας.

«Η πρωτοβουλία φαίνεται να γίνεται αποδεκτή, υπάρχει μια θετική τάση. Αποτελεί μεγάλη έκπληξη» μετέδωσε η γαλλόφωνη τηλεόραση 30 λεπτά μετά τη διακοπή της ψηφοφορίας το μεσημέρι. Τα επίσημα αποτελέσματα ήλθαν να επιβεβαιώσαν λίγο αργότερα ότι η απαγόρευση στηρίχθηκε σε ποσοστό 57% -22 από τα 26 καντόνια της Ελβετίας.

Το δημοψήφισμα, συνήθης πρακτική για την Ελβετία, που που διενεργήθηκε την Κυριακή είναι χαρακτηριστικό της πολιτικής που ακολουθεί το Λαϊκό Ελβετικό Κόμμα (SVΡ), το οποίο κατάφερε να γίνει η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας μέσω μιας λαϊκιστικής και υπερσυντηρητικής ατζέντας.

Τόσο η συμμαχική ελβετική κυβέρνηση, όσο και το Κοινοβούλιο έχουν απορρίψει την πρόταση με αιτιολογικό ότι παραβιάζει το ελβετικό Σύνταγμα, τη θρησκευτική ελευθερία και την παραδοσιακή ανεκτικότητα που χαρακτηρίζει τη χώρα.

Οι πολέμιοι της πρότασης τονίζουν ότι πυροδοτεί διακρίσεις και ότι η όλη διενέργεια του δημοψηφίσματος υποδαυλίζει το μίσος. Την ανησυχία της έχει εκφράσει και η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Επίσης, οι επίσκοποι της Ελβετίας με ανακοίνωση που εξέδωσαν λίγο αφότου έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα κάνουν λόγο «για σκληρό πλήγμα για τις θρησκευτικές ελευθερίες και την ενσωμάτωση» στην ελβετική κοινωνία των μουσουλμάνων.

Στην Ελβετία ζουν 400.000 μουσουλμάνοι και σε ολόκληρη τη χώρα υπολογίζονται μεταξύ 130-160 μουσουλμανικών πολιτιστικών κέντρων και κέντρων προσευχής για τους μουσουλμάνους από τα οποία όμως τα τέσσερα μόνο είναι τζαμιά με μιναρέ.

Στο Παρίσι, εν τω μεταξύ, η αντιπρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, Μαρίνα Λεπέν, εξέφρασε την ικανοποίησή της για την απαγόρευση, λέγοντας ότι «επιτέλους, οι ελίτ δεν πρέπει να αρνούνται τους φόβους και τις προσδοκίες των ευρωπαϊκών λαών».

Όπως σημειώνει Το Βήμα της Κυριακής, το δημοψήφισμα αυτό αφορά ένα θέμα που ξεπερνά τα εθνικά σύνορα της Ελβετίας και αγγίζει μια ευαίσθητη «χορδή» της Ευρώπης.

Μπορεί στην Ελβετία να υπάρχουν λίγα τεμένη και ακόμη λιγότεροι μιναρέδες και μόνο ένα μικρό ποσοστό των μουσουλμάνων να εξασκεί την πίστη του επισκεπτόμενο συχνά τους χώρους λατρείας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα του σημερινού δημοψηφίσματος δεν θα επηρεάσει την Ελβετία, όπως και άλλες χώρες της Ευρώπης, όπου τα ζητήματα της μετανάστευσης, της ενσωμάτωσης και της εθνικής ταυτότητας έχουν απασχολήσει κυβερνήσεις και πολίτες.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1080073