Το παράδειγμα του Κατάκολου και η λογική του ΠΑΜΕ

Γράφει ο Θανάσης Λυρτσογιάννης

Κατάκολο εναντίον ΠΑΜΕ. Δύο λογικές, δύο νοοτροπίες, δύο αντιλήψεις διαφορετικές. Εκ διαμέτρου αντίθετες θα λέγαμε. Οι πούροι επαναστάτες του ΠΑΜΕ θα χαρακτηρίσουν υποταγμένους, ενδεχομένως και αντιδραστικούς τους επαγγελματίες και τους κατοίκους του Κατάκολου που υποδέχτηκαν με λουλούδια και γιορτές 7.000 τουρίστες.

Οι δεύτεροι (δεν είναι μεγαλοξενοδόχοι, ούτε καπιταλιστές) βλέπουν ότι οι κρουαζιέρες που έχουν στο πρόγραμμά τους την Αρχαία Ολυμπία αποτελούν σημαντική πηγή εισοδήματος και φροντίζουν με σωστές ενέργειες που παραπέμπουν στον Ξένιο Δία και την παράδοση της φιλοξενίας να διευρύνουν τον αριθμό των επισκεπτών. Οι κάτοικοι του Κατάκολου αντιλαμβάνονται ότι στον σημερινό κόσμο, με την παγκοσμιοποίηση και τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, μπορείς να αξιοποιήσεις τον πλούτο που διαθέτεις (πολιτιστική κληρονομιά) και να δημιουργήσεις θέσεις εργασίας και εισοδήματα.

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι με τις καταλήψεις λιμανιών και πλοίων δεν πλήττουν μόνο τους μεγαλοξενοδόχους, αλλά πολύ περισσότερο τους επαγγελματίες και τους μικροεπιχειρηματίες που έχουν καταστήματα αναμνηστικών, εστιατόρια, καφέ και μπαρ. Οι κάτοικοι του Κατάκολου συνειδητοποιούν ότι ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία και σπεύδουν όχι μόνο να την αξιοποιήσουν, αλλά και να τη βελτιώσουν με τη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος. Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ βλέπουν μόνο τα στενά συμφέροντα μιας συντεχνίας και τα αντιπαραθέτουν στα συμφέροντα δεκάδων χιλιάδων επιχειρηματιών, επαγγελματιών και εργαζομένων.

Το παράδειγμα του Κατάκολου είναι αποκαλυπτικό. Πολίτες, αλλά πρωτίστως κυβέρνηση, κόμματα, συνδικάτα και λοιποί φορείς οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι ο τουρισμός είναι το μέλλον της οικονομίας και της χώρας. Μαζί με τη ναυτιλία, τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι οι τομείς που λόγω συγκριτικών πλεονεκτημάτων μπορούν να βγάλουν την οικονομία από την κρίση και να διασφαλίσουν ταχεία και βιώσιμη ανάπτυξη στη χώρα.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11827&subid=2&pubid=19788948

Κόκκινη, δηλαδή απλήρωτη δουλειά...

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Το κόμμα του λαού απάντησε τελικά, διά χειλέων μάλιστα της ίδιας του της Γραμματέως, στις περικοπές μισθών κι εργασιακών δικαιωμάτων στον «Ριζοσπάστη» και στον «902». Δημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της, μπας και καταλάβει κάποιος πώς σκέφτεται το νέο ΚΚΕ.

Ερώτηση δημοσιογράφου: Σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή», αναφέρει πως εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του ΚΚΕ, μέρος του μισθούς τους αναγκάζονται να το επιστρέφουν ως συνεισφορά στο κόμμα και το παρουσιάζει ως περικοπή μισθών. Αναφέρεται στο ραδιόφωνο, την εφημερίδα κ.λπ.

Αλέκα Παπαρήγα: «Α, ο κ. Αλαφούζος! Μάλιστα! Κοιτάξτε: Ο “Ριζοσπάστης” δεν είναι επιχείρηση, ο 902 δεν είναι επιχείρηση. Είναι μηχανισμοί, όργανα, πείτε το όπως θέλετε, προπαγάνδας του κόμματος... Και η σχέση, προσέξτε, με τα μέλη του κόμματος που προσλαμβάνονται σε αυτούς τους χώρους, είναι η κομματική τους δουλειά και προσφορά...

»Εμείς όταν δίναμε αυξήσεις στα μέλη του κόμματος, δεν δίναμε ποτέ αυξήσεις πάνω από αυτές που έπαιρνε ο κανονικός εργαζόμενος. Γιατί αμέσως γίνονταν ένα κίνητρο, ενδεχομένως, αντικειμενικά η δουλειά στο ΚΚΕ, στον “Ριζοσπάστη” και στον “902”. Δηλαδή δεν δίναμε αυτά που διεκδικούσαμε, όταν λέγαμε 1.400 ευρώ ας πούμε. Μιλάω για τα μέλη του κόμματος. Ή τις αυξήσεις που κάναμε, βεβαίως κοιτάμε να δώσουμε με βάση τις συμβάσεις, δεν το συζητάμε, γιατί και οι συμβάσεις είναι χαμηλές, σιγά τα μεγάλα ποσά των συμβάσεων. Αλλά κι όταν δίναμε αυξήσεις και στα στελέχη του κόμματος που δεν μπορούν να δουλέψουν επαγγελματικά, δίναμε 2%, 3%, ανάλογα. Γιατί δημιουργείται ένα κίνητρο ότι εγώ που είμαι στο ΚΚΕ είμαι κάτι άλλο. Και αν θέλεις μετά, χωρίς να το καταλάβεις, διαμορφώνεις και μια άλλη σχέση. Δεν θέλουμε δηλαδή, όποιος, ταυτίζεται και η επαγγελματική του απασχόληση με το κόμμα να θεωρηθεί ένα ιδιαίτερο κίνητρο.

»Αυτό λοιπόν έχει πάρα πολλές μορφές που παίρνει. Εχει μορφές κόκκινων μεροκάματων. Ας πούμε σε οικονομικές εξορμήσεις για το κτίριο του κόμματος, έχουν δοθεί κόκκινα μεροκάματα, δηλαδή δεν έπαιρναν τα μεροκάματά τους. Δόθηκαν κι από όσους δούλευαν έξω από το κόμμα...

»Ας πούμε ήδη εμείς έχουμε αποφασίσει στην τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ε. μηδενικές αυξήσεις στα στελέχη του κόμματος. Οταν υπάρχει κρίση οικονομική επηρεάζει και τα έσοδα του κόμματος. Αλλά δεν την προκαλέσαμε εμείς την κρίση, εμείς αντιπαλεύουμε την καπιταλιστική κρίση. Μηδενικές αυξήσεις, γιατί δεν μπορεί ο κόσμος να έχει και ονομαστική μείωση μισθών και τα στελέχη του ΚΚΕ να πάρουν ας πούμε 10%, ακόμη κι όταν δεν είναι ταμειακό το ζήτημα. Είναι θέμα αρχής... Εμείς όμως δεν είμαστε επιχειρηματίες, καπιταλιστές. Και όταν υποφέρει ο λαός θα υποφέρουν και τα στελέχη του ΚΚΕ και τα μέλη που δουλεύουν στο κόμμα. Θα υποφέρουμε κι εμείς. Πού είμαστε εμείς σε άλλο πεδίο ζούμε;»

Οπότε αυτό που πρέπει να συμπεράνουμε είναι ότι στην κομμουνιστική κοινωνία που επαγγέλλεται η κ. Παπαρήγα και στην οποία αναγκαστικά όλοι θα είμαστε μέλη του κόμματος τα μισά μας μεροκάματα θα είναι «κόκκινα», δηλαδή απλήρωτα, οι μισθοί χαμηλοί και δεν θα μπορούμε να λέμε και τίποτε. Δεν είναι εφιάλτης;

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_02/07/2010_1292056

Προοδευτικός στη σημερινή Ελλάδα σημαίνει και αντικομμουνιστής

Tου Στεφανου Kασιματη

Ηρθα στο γραφείο, με σκοπό να γράψω το κυριακάτικο, φορτωμένος με ιδέες και θέματα. Βρήκα όμως την επιστολή του κ. Αλεξίου Μασούλα, την οποία αφότου διάβασα ήταν αδύνατο να αγνοήσω. Ει μη τι άλλο, για την ευγένεια και την εντιμότητα του ύφους, αλλά και για την ουσία της. Να κάνω εδώ μια σύντομη παρέκβαση: έχω λάβει αρκετές επιστολές αναγνωστών, οι οποίοι, με αφορμή αναφορές της στήλης σε ζητήματα αφορώντα γενικώς την Αριστερά, με κατακρίνουν ούτε λίγο ούτε πολύ ως «πεμπτοφαλαγγίτη» κρυπτοκομμουνιστή και άλλα παρόμοια – διατυπώνοντας μάλιστα ενίοτε και χυδαίους υπαινιγμούς περί του προσώπου μου. (Υπαινιγμούς τους οποίους ιδιαιτέρως απολαμβάνω, παραδέχομαι...)

Ωστόσο, η επιστολή του κ. Μασούλα διαφέρει. Είναι η γραφή ενός ανθρώπου, ο οποίος θέλει να επικοινωνήσει· θέλει, δηλαδή, να ακούσει, να ακούσει και μαζί με τον συνομιλητή του να πάνε κάπου παραπέρα. Δεν είναι η φωνή του ανθρώπου που απλώς σκαρφίζεται περίτεχνες περιφράσεις για να μου πει πόσο «*!@#%$» είμαι, επειδή τον εκνευρίζουν αυτά που γράφω. «Θέλω να σας εφοδιάσω», ξεκινά ο επιστολογράφος, «με ορισμένα στοιχεία, τα οποία αγνοείτε λόγω ηλικίας. Είσθε νέος και τυχερός. Δεν ζήσατε περιόδους και γεγονότα τα οποία προβάλλονται με ιδιαίτερη διακριτικότητα, ώστε οι δράστες να εμφανίζονται ως θύματα». Ακολούθως, παραθέτει στοιχεία για τις αγριότητες που διέπραξε το ΚΚΕ, κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου». (Ολόκληρη η επιστολή θα δημοσιευθεί σε ένα από τα επόμενα φύλλα).

Ας είναι λοιπόν η επιστολή του κ. Μασούλα η ευκαιρία να μιλήσω για αυτά ακριβώς τα θέματα. Ο πατέρας μου Γεώργιος (1909-1986) ήταν ένας από τους ομήρους των Δεκεμβριανών του 1944, στους οποίους αναφέρεται ο κ. Μασούλας στην επιστολή του. Παρότι η περιπέτεια αυτή του είχε αφήσει ενδιαφέροντα σημάδια στο σώμα, εκείνο που πάντα με εντυπωσίαζε (και κάποτε, ομολογουμένως, με εξενεύριζε) μαζί του ήταν ότι δεν του είχε αφήσει το τυφλό μίσος για εκείνους που τα προκάλεσαν, το οποίο είναι σύνηθες στους επιζώντες της περιόδου, ανθρώπινο και ως εκ τούτου κατανοητό.

Μολονότι ο μακαρίτης είχε βρεθεί στη μέση της διαμάχης –ή, μάλλον, για αυτόν ακριβώς τον λόγο– έβλεπε τις ακρότητες και των δύο πλευρών από ίση απόσταση. Μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβω τη θέση του. Ξεκίνησα να διαβάζω για τον ελληνικό 20ό αιώνα γύρω στα τριάντα μου – ώς τότε απεχθανόμουν οτιδήποτε σχετικό, λες και ζούσα σε μια άλλη χώρα. Τώρα, καθώς πλησιάζω τα πενήντα, την ηλικία δηλαδή στην οποία με απέκτησε ο γεννήτωρ μου, επιτέλους αρχίζω να καταλαβαίνω.

Και αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι, ύστερα από τόσα χρόνια, οι πληγές του Εμφυλίου είναι πια προσωπική υπόθεση των επιζώντων. Εξαρτάται από τη θέση που παίρνει ο καθένας εξ αυτών απέναντι στο μέλλον. Κάποιοι, πλησιάζοντας προς το τέλος της βιοτής, γαντζώνονται στην ανάμνηση της νιότης και παλεύουν για δικαίωση. Αλλοι –λιγότεροι αυτοί– στρέφονται προς ό,τι απομένει και ό,τι μπορούν να δουν πως έρχεται, έστω και αν δεν περιλαμβάνει τους ίδιους. Αυτή η δεύτερη κατηγορία με αφορά. Σε αυτήν πιστεύω ότι ανήκει ο κ. Μασούλας, γι’ αυτό παίρνω προσωπικά την επιστολή του.

Το άλλο που καταλαβαίνω είναι ότι οι κομμουνιστές, μολονότι συνετρίβησαν στο στρατιωτικό πεδίο, δυστυχώς νίκησαν στο πεδίο των ιδεών, με ευθύνη την οποία φέρει πρωτίστως η ίδια η Δεξιά. Ετσι καταντήσαμε σήμερα να ζούμε σε μια γελοία χώρα, που κυβερνάται από μια κεντροδεξιά κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να περάσει ως αριστερή εκδοχή της Δεξιάς. Ετσι η Δεξιά έχει γίνει στις μέρες μας ό,τι ήταν στο παρελθόν η ομοφυλοφιλία: είναι πλέον η ιδεολογία που δεν τολμά να πει το όνομά της...

Ετσι, μια χούφτα άνθρωποι, επικαλούμενοι κάποια δήθεν αριστερά ιδεώδη, παραμορφωμένα από το πρίσμα του λαϊκισμού, μπορούν με μια συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας να κάνουν κόλαση (για την πλάκα τους) τη ζωή ενός εκατομμυρίου συμπολιτών τους. Ο εκλαϊκευτής της Αριστεράς Ανδρέας Παπανδρέου, ο πολιτικός που υποθήκευσε το μέλλον των επόμενων γενεών, λατρεύεται επειδή... «ο λαός έφαγε γλυκό ψωμί». (Ωραία! Ας το πληρώνουν λοιπόν τα δισέγγονα του λαού, τρώγοντας πικρό ψωμί!) Κάποιοι συνδικαλισταράδες καταλαμβάνουν τον ΟΤΕ και στερούν από τους συναδέλφους τους το δικαίωμά τους στην εργασία. Νόμος θεωρείται «το δίκιο του εργάτη», ενώ η επιχειρηματικότητα ενοχοποιείται εκ των προτέρων. Η δημοκρατική κατάκτηση της δωρεάν ανωτάτης παιδείας εκφυλίσθηκε σε ένα σύστημα εξετάσεων που οδηγεί στο Δημόσιο και από εκεί κατευθείαν στη σύνταξη. Οι περισσότεροι απαιτούν ένα κράτος-γκουβερνάντα, που θα απευθύνεται σε πολίτες-βρέφη. Την ίδια στιγμή, η ατιμωρησία κανονικών εγκληματιών, στα Εξάρχεια, θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα, επειδή οι αλήτες αυτοί έχουν το θράσος να κρύβονται πίσω από ακατάληπτες μπουρδολογίες περί Αριστεράς.

Ολα τα παραπάνω –και πολύ περισσότερα ακόμη, που δεν μου φτάνει ο χώρος να τα παραθέσω– οφείλονται στη νοοτροπία που κυριάρχησε στην κοινωνία με τον λαϊκισμό της Αριστεράς. «Ο πατριωτισμός», έλεγε ο Σάμιουελ Τζάκσον, «είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Στην Ελλάδα, κυρίες και κύριοι, είναι πλέον και ο σοσιαλισμός! (Εκτός από τον πατριωτισμό, που ήταν ανέκαθεν...) Το τελικό συμπέρασμά μου είναι ότι, προκειμένου να είναι κανείς προοδευτικός, δηλαδή υπέρ της προόδου, στη σημερινή Ελλάδα με τα σημερινά προβλήματα, πρέπει να είναι και αντικομμουνιστής, όπως πρέπει να είναι και αντιφασίστας.

Η ιστορική θεώρηση του Εμφυλίου αναπόφευκτα θα αλλάξει κάποτε. Μια νεώτερη γενιά ιστορικών, απαλλαγμένη από τις πληγές και τα συμπλέγματα της εποχής, ήδη διαμορφώνει αυτή την αλλαγή: Μαζάουερ, Καλύβας, Μαραντζίδης κ.ά. Μέχρι τότε, δεν έχει νόημα να σκαλίζουμε «πηγάδες», «Φενεούς», «Ούλεν» κ.λπ., όπως ακριβώς είναι εξωπραγματικό να κραυγάζουμε ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» – λες και οι άνθρωποι δεν είναι έλλογα όντα, που πρέπει να μάθουν τις δυνατότητές τους και να τους παρασχεθούν ευκαιρίες για να επιλέξουν ελεύθερα, αλλά απλοί εργάτες - στρατιωτάκια, των οποίων η ύπαρξη εξαντλείται μέσα στα όρια του ταξικού ρόλου τους.

Και ένα υστερόγραφο, απευθυνόμενο στον επιστολογράφο προσωπικώς. Αγαπητέ κύριε, δεν θα τολμούσα ποτέ να εκφρασθώ τόσο προσωπικά, αν όσα πιστεύω δεν τα είχα κουβεντιάσει με φίλους και συνομιλητές, ανθρώπους που ρήμαξαν τη ζωή τους με την Αριστερά και σήμερα είναι κάπου μεταξύ 80 και 86 χρονών. Συμφωνούν μαζί μου. Οχι επειδή έχω δίκιο. Αλλά επειδή οι ίδιοι κρατούν ακόμη το πνεύμα τους ζωντανό και, γι’ αυτό, αλλάζουν τις ιδέες τους για τον κόσμο, όπως αλλάζει και ο κόσμος γύρω τους...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_05/07/2009_321168

«Είμαι υπεύθυνος για 12.380 νεκρούς»

Συγγνώμη από τον αρχιβασανιστή των Χμερ

The Guardian

Ο αρχιβασανιστής του κομμουνιστικού καθεστώτος των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη, ο διοικητής φυλακής που ευθύνεται για τη δολοφονία περισσότερων από 12.000 ανθρώπων, απολογήθηκε ενώπιον του ειδικού δικαστηρίου που έχει συσταθεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ στην Καμπότζη, ζητώντας «αιωνίως συγγνώμη» από τα θύματά του.

Ενώπιον 600 ανθρώπων, πολλοί εκ των οποίων ήταν επιζώντες του καθεστώτος των Ερυθρών Χμερ, ο Κάινγκ Κουέκ Εάβ, γνωστός ως Σύντροφος Ντουκ, ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για τα βασανιστήρια και τους φόνους στη φυλακή Τουόλ Σενγκ, την οποία διοικούσε στη δεκαετία του 1970. «Είμαι ο μόνος υπεύθυνος για τον θάνατο 12.380 ανθρώπων», είπε. «Πριν πεθάνουν οι άνθρωποι αυτοί, υπέφεραν πολλά βασανιστήρια και αμέτρητες ταπεινώσεις. Θα ζητώ αιωνίως συγγνώμη από τις ψυχές τους».

Η απολογία του Ντουκ, που μεταδόθηκε ζωντανά από την κρατική τηλεόραση της χώρας, άφησε πολλούς Καμποτζιανούς αδιάφορους. Ο Μπου Μενγκ, ένας από τους λίγους ανθρώπους που κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από τη φυλακή Τουολ Σενγκ, είπε ότι αμφιβάλλει για την ειλικρίνεια του Ντουκ.

Ως επικεφαλής της φυλακής Τουόλ Σενγκ γνωστής και ως S-21, ο 67χρονος Ντουκ, πρώην καθηγητής Μαθηματικών, είπε στο δικαστήριο ότι ο ρόλος του ήταν να τσακίζει όσους ανθρώπους εναντιώνονταν στο καθεστώς των Ερυθρων Χμερ. «Κάθε κρατούμενος ήταν ένοχος», είπε ο Ντουκ.

Οι κρατούμενοι βασανίζονταν έπειτα από ψευδείς ομολογίες, συνήθως ότι ήταν πράκτορες της CIA ή της KGB, με ηλεκτροσόκ, ξυλοδαρμούς, μαστίγωμα, εικονικό πνιγμό και ακρωτηριασμό των δακτύλων. Κατόπιν οδηγούνταν στα «Πεδία του Θανάτου», όπου τους εκτελούσαν και στη συνέχεια τους έθαβαν σε ομαδικούς τάφους.

Δικαιολογίες

Ο Ντουκ ισχυρίστηκε ότι βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια επανάσταση την οποία μισούσε και ότι στη φυλακή Τουόλ Σενγκ εκτελούσε διαταγές παρά τη θέλησή του.

Οι δικαστές ζήτησαν την ποινή φυλάκισης 40 ετών –επί της ουσίας ισόβια κάθειρξη– για τον Ντουκ και απερριψαν τα επιχειρήματά του ότι ο βασανιστής δρούσε από φόβο για τη ζωή του.

Ο Τουν Σαράι, επικεφαλής οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Καμπότζη, είπε ότι κανένα από τα θύματα του Ντουκ δεν επιθυμεί να τον συναντήσει και να δεχτεί τη συγγνώμη του.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_29/11/2009_381321

Τον Δεκέμβρη τού 1944, το ΚΚΕ είχε δώσει εντολή να ανατιναχτεί η Ακρόπολις των Αθηνών

AΠΟ ΤΟ BLOG ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΑΣΧΕΣΙΣ
Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο που αποδεικνύει οριστικά πόσο μισεί την Ελλάδα το ΚΚΕ, αποκάλυψε σήμερα το μεσημέρι από την εκπομπή του στο «Τηλεάστυ», ο βουλευτής του Λάος, Άδωνις Γεωργιάδης. Παρουσιάζοντας προς πώληση το λησμονημένο βιβλίο «Η Απελευθέρωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην γεγονότα, Ιούλιος 1944-Δεκέμβριος 1945», έκδοσις του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ο Άδωνις διάβασε τα εξής φοβερά από την σελίδα 252 του εν λόγω βιβλίου:

«Μετ' ολίγους μήνας, ο σύντροφος Μπαρτζώκας ανέσυρε εις το 7ον Συνέδριον του ΚΚΕ (1 έως 6 Οκτωβρίου 1945) τα εξής: «Έχουμε ακόμη τον Δεκέμβρη και τις υπερβασίες που έγιναν. Μέσα στα λάθη που έγιναν τον Δεκέμβρη, έχουμε και πολλά που αφορούν την ΚΟΑ (σ.σ.: «Κομμουνιστική Οργάνωση Αθήνας»). Τον Δεκέμβρη σε πολλές πλευρές, μάς έφυγε η κατάσταση από τα χέρια μας»!!..

«ΤΙ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ; Η Ηγεσία του ΚΚΕ, κατά την διάρκεια του Δεκεμβριανού Κινήματος...
δεν εδίστασε να δώσει διαταγάς διά του συντρόφου Μπαρτζώκα, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και Γραμματέως της ΚΟΑ (γνωστού υπό το ψευδώνυμο «Φάνης») εις τα τμήματα του ΕΛΑΣ διά την ΑΝΑΤΙΝΑΞΙΝ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ. Την διαταγήν έλαβε το υπό τον πρώην εκπαιδευτικόν Ιωάννην Λογοθέτην τμήμα, όστις ηρνήθη να την εκτελέσει. Αργότερον, το στέλεχος τούτο του ΕΛΑΣ ανεφέρθη εις το Πολιτικόν Γραφείον του ΚΚΕ, ζητών να εξετασθή, μήπως ο σύντροφος Μπαρτζώκας ήτο αντιδραστικός πράκτωρ και έδωσε την διαταγήν μόνος του. Έλαβε, όμως, την απάντησιν ότι η απόφασις Ανατινάξεως της Ακροπόλεως ΕΙΧΕ ΤΥΧΕΙ ΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΕΩΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε.»!..

Οι πηγές στις οποίες παραπέμπει το βιβλίο του ΓΕΣ που παρουσίασε σήμερα ο Άδωνις Γεωργιάδης από το «Τηλεάστυ», είναι οι εξής:
«1. Εφημερίς «Ριζοσπάστης», 3 Απριλίου 1945
2. «Σοβιετολογία», τεύχος 11-12, σελίς 742 - 764»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Και γιατί παρακαλώ ήθελε το ΚΚΕ να ανατινάξει τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως; Διότι τον είχαν καταλάβει οι Εγγλέζοι και από εκεί θέριζαν με τα οπλοπολυβόλα τους αριστερούς!..

http://eglimatikotita.blogspot.com/2009/10/1944.html

Τι κρύβουν τα οικονομικά του ΚΚΕ;

Το ΚΚΕ ενώ ζητά τον έλεγχο στα οικονομικά των άλλων κομμάτων, την ίδια ώρα αρνείται τον έλεγχο στα οικονομικά του. Η ίδια η Αλέκα Παπαρήγα απέριψε την πρόταση για έλεγχο στα οικονομικά των όλων των κομμάτων λέγοντας σε συνέντευξη της στις 16 Ιουλίου του 2008, ότι πρέπει να γίνει μόνο στα κόμματα εξουσίας και ότι το ΚΚΕ δεν δέχεται έλεγχο στα εσωτερικά του.

Πόσο τίμιο και πόσο έντιμο είναι να είσαι πολιτικό κόμμα και να αρνείσαι να δώσεις τα οικονομικά σου στη δημοσιότητα; Πράγματι δεν δέχεσαι έλεγχο γιατί θέλεις να προστατέψεις τα μέλη σου και τους εργάτες που σε βοηθούν ή μήπως γιατί δεν θες να αποκαλυφθούν τα έσοδα της Τυποεκδοτικής και οι φημολογούμενες σχέσεις σου με την εταιρία Γερμανός;
Μήπως όμως το ΚΚΕ δεν θέλει να μαθευτεί και το ακριβές ποσό που πήρε από τη Μόσχα ως βοήθεια πριν την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού;
Την απάντηση θα την πάρουμε μόνο όταν γίνει ο έλεγχος. Ελπίζουμε εκεί στον Περισσό να θυμηθούν τη σοφία του λαού μας που λέει:<< καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται>>. Εκτός βέβαια και αν ο ουρανός δεν είναι τόσο καθαρός...

Αξίζει να αναφερθεί η είδηση που δημοσιεύτηκε στο Ελεύθερο Τύπο στις 5-11-1992:

«2,5 δις έφαγε το ΚΚΕ από τη Ρωσία

- Τα ζητάει πίσω ο Εισαγγελέας της Μόσχας. Σφίγγει ο κλοιός γύρω από το ΚΚΕ, εξαιτίας των κεφαλαίων που είχε εισπράξει από την πρώην Σοβιετική Ένωση, στα πλαίσια των «κονδυλίων αλληλεγγύης» που το ΚΚΣΕ μοίραζε στα κομμουνιστικά κόμματα των άλλων χωρών. Με την αλλαγή του καθεστώτος, η Ρωσία απαιτεί να της επιστραφούν τα εκατομμύρια δολάρια που το κομμουνιστικό καθεστώς είχε δώσει κατά καιρούς προς τα «αδελφά κόμματα» των άλλων χωρών. Έτσι, μετά από πολύμηνες διαδικασίες, φαίνεται ότι έφτασε και η σειρά του ελληνικού κόμματος. Σύμφωνα με δημοσιεύματα ξένων εφημερίδων, καθώς και τηλεγραφήματα ειδησεογραφικών πρακτορείων, ο γενικός εισαγγελέας της Ρωσίας ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ελλάδας να τον βοηθήσει να βρεθούν τα κεφάλαια της πρώην Σοβιετικής Κρατικής Τράπεζας, που δόθηκαν σε υπευθύνους του ΚΚΕ. Κατά τον εισαγγελέα της Ρωσίας, δόθηκαν στο ΚΚΕ 10 εκατομμύρια 825 χιλιάδες δολάρια, 45 και πλέον εκατομμύρια δραχμές και άλλα ποσά σε ξένο συνάλλαγμα, που παρελήφθησαν από προσωπικότητες του ΚΚΕ κατά τη χρονική περίοδο 1971-1990. Ο εισαγγελέας υποστηρίζει άλλωστε, ότι το ΚΚΕ έλαβε και ποσότητες δημοσιογραφικού χαρτιού αξίας 4 εκατομμυρίων αμερικανικών δολαρίων. Να σημειωθεί ότι ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ έχει παραδεχθεί κατά καιρούς ότι το ΚΚΕ είχε οικονομικές δοσοληψίες με την πρώην Σοβιετική Ένωση, καθώς και με άλλες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μετά την πρόσφατη διάσπαση άλλωστε του ΚΚΕ, οι «ανανεωτικοί» που αποχώρησαν από τον Περισσό είχαν καταγγείλει ότι το επονομαζόμενο ως «ταμείο αλληλεγγύης» είχε χαθεί πριν το 13ο συνέδριο του ΚΚΕ».
ΣΚΑΝΔΑΛΙ-ΑΡΗΣ

http://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2009/10/blog-post_7955.html

Γεώργιος Παπανδρέου (Γέρος της Δημοκρατίας): «Ο Κομμουνισμός είναι εχθρός του Έθνους και της Δημοκρατίας»!.. (16 Μαρτίου 1965)

Γεώργιος Παπανδρέου (Γέρος της Δημοκρατίας): «Ο Κομμουνισμός είναι εχθρός του Έθνους

και της Δημοκρατίας»!.. (16 Μαρτίου 1965)

Η γνωστότερη ατάκα του «Γέρου της Δημοκρατίας» Γεωργίου Παπανδρέου για το ΚΚΕ («το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι το κόμμα του Εγκλήματος και της Προδοσίας») ελέχθη αμέσως μετά τα Δεκεμβριανά του 1944 και θεωρείται… παλιά και ξεπερασμένη. Υπάρχει, όμως, ακόμη σκληρότερες φράσεις του παππού του σημερινού Πρωθυπουργού για το ΚΚΕ, που σπανίως μνημονεύονται και ελέχθησαν μόλις 3,5 χρόνια πριν από τον θάνατό του, τον Μάρτιο του 1965, όταν ο αείμνηστος «Γέρος της Δημοκρατίας» ήταν Πρωθυπουργός της Ελλάδος και υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Συγκεκριμένα, στις 16 Μαρτίου 1965, ο Γεώργιος Παπανδρέου στέλνει εμπιστευτικό σημείωμα στους Γενικούς Επιθεωρητές και Διευθυντές όλων των Ελληνικών δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων Μέσης Εκπαιδεύσεως, με αφορμή τον προσηλυτισμό που υφίστανται οι Έλληνες μαθητές από την «Νεολαία Λαμπράκη». Εκεί λέει επί λέξει:

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: «Ο Κομμουνισμός είναι εχθρός και του Έθνους και της Δημοκρατίας. Και τούτο πρέπει να καταστή συνείδησις της Νέας Γενεάς»!.. ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ: «Πάσα εκτροπή πρέπει να κολάζεται αυστηρότατα. Και αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι, όχι ανήκοντες αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν, δεν έχουν θέσιν εις την εκπαίδευσιν»!!..

ΑΥΤΑ ΕΛΕΓΕ ο αείμνηστος παππούς σας, αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ, και καλό είναι να τα θυμάστε πότε – πότε. Για τους άπιστους Θωμάδες, παραθέτουμε και την σχετική εμπιστευτική διαταγή του «Γέρου της Δημοκρατίας» πρίν 44 χρόνια προς τους Γενικούς Επιθεωρητές και Διευθυντές των σχολείων όλης της Ελληνικής Επικράτειας.

http://adonisgeorgiadis.blogspot.com/2009/10/16-1965.html

Η Παπαρήγα υπέρ αναγνωρίσεως του Deree!!

Μιλώντας στη συνέχεια για τα ζητήματα της ισοτίμησης των πτυχίων, τις αυταπάτες που καλλιεργούνται και την ουσία των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων, η Αλέκα Παπαρήγα ανέφερε:

«Θα σας το πω καθαρά. Εμείς είμαστε ριζικά αντίθετοι στην ισοτίμηση των πτυχίων ανάμεσα π.χ. στα κολέγια και στις τρίχρονες σχολές που υπάρχουν με τα Πανεπιστήμια, πέρα και ανεξάρτητα απ' το τι ποιότητα έχει είτε το Πανεπιστήμιο είτε οι τρίχρονες σχολές. Είμαστε αντίθετοι στην ισοτίμηση των σχολών επαγγελματικής ειδίκευσης με τις σχολές επιστημονικής μόρφωσης και ειδίκευσης.

Δηλαδή, είμαστε αντίθετοι με 50 χιλιάδες, 100 χιλιάδες οικογένειες που στέλνουν εκεί τα παιδιά τους; Δεν είμαστε αντίθετοι με αυτό, γιατί εμείς δε θέλουμε να κοροϊδεύουμε. Θα σας πω ένα στοιχείο, αν και θα μπορούσε κανείς να μιλάει πάρα πολύ για αυτό.

Ισοτίμηση μπορεί να γίνει. Ομως θα έχουν πραγματικά την ίδια αξία στην αγορά - έτσι όπως τη λένε - αυτά τα πτυχία; Ενδεχομένως ορισμένα, π.χ. το Deree, μπορεί να γίνει ισότιμο με το ελληνικό Πανεπιστήμιο. Το Αμερικάνικο Κολέγιο έχει τις διασυνδέσεις του, έχει το παρελθόν του, έχει μερίδιο της αγοράς και μπορεί στα πλαίσια της ισοτίμησης να θεωρηθεί ανώτερο από πολλές πανεπιστημιακές σχολές. Μπορεί να ισοτιμηθούν διάφορα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και στην πράξη το πτυχίο να μην έχει καμία αξία, διότι η όλη πορεία είναι να έχουμε διαβάθμιση τόσο στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, όσο και στο άλλο συνονθύλευμα που κινείται δίπλα στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Παντού θα υπάρχουν τα Ιδρύματα της πρώτης γραμμής, της δεύτερης, της τρίτης, της τέταρτης.

Η ισοτίμηση μοιάζει με την ισοτιμία που υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εδώ το Σύνταγμα λέει ότι οι πολίτες είναι ισότιμοι μα δεν είμαστε. Θα γίνουν ισότιμα, επειδή δηλαδή θα μπει η ισοτίμηση;

Εχουν αυταπάτες οι γονείς αυτοί που πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα έχουν την ίδια θέση, π.χ. ο Μηχανικός που έκανε τρία χρόνια σε Σχολή Πολιτικών Μηχανικών ή άλλης κατεύθυνσης ότι θα είναι ισότιμος στην πράξη με τους Μηχανικούς του Πολυτεχνείου. Και αν ακόμα ένα μέρος απ' αυτούς προσλαμβάνεται, θα προσλαμβάνεται με διαφορετικούς όρους συνθηκών δουλιάς και αμοιβής.

Και με την ευκαιρία, επειδή είπα για το Deree. Χτες έγραψε η "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" ότι έχω στείλει την κόρη μου στο Deree. Οντως, έτσι είναι. Ενα παιδί αν δεν μπορεί ή δε θέλει να πάει στο Πανεπιστήμιο, δεν έχει διέξοδο στην Ελλάδα, τι θα κάνει μετά το Λύκειο. Κάπου πρέπει να πάει.

Το ζήτημα όμως ποιο είναι; Ποια είναι η στάση του ΚΚΕ απέναντι στο Deree; Απορριπτική στην ισοτίμηση. Ο κάθε γονιός στέλνει το παιδί του όπου μπορεί. Το στέλνει και έξω και στερείται. Αλλά ποια πρέπει να είναι η πολιτική στάση της λαϊκής οικογένειας; Η πολιτική στάση πρέπει να είναι η καταδίκη αυτής της κατάστασης.

Βεβαίως, δεν μπορούμε να παραπέμψουμε τις σπουδές των παιδιών μας μετά από 10, 20 χρόνια που μπορεί να συμβεί κάτι καλύτερο. Ο καθένας θα προσπαθήσει. Μήπως δε στέλνουμε τα παιδιά μας στα φροντιστήρια για να μπουν στο Πανεπιστήμιο; Δεν καταδικάζει το ΚΚΕ αυτούς που στέλνουν τα παιδιά τους στα φροντιστήρια, αλλά το θεσμό των φροντιστηρίων. Και μπορεί εν πάση περιπτώσει να "συμβιβάζεσαι" και να στέλνεις το παιδί σου στο φροντιστήριο, αλλά είναι ένας λόγος παραπάνω για να παλέψεις.

Ο Συνασπισμός έχει παίξει μεγάλο ρόλο σε αυτό το θέμα. Χρόνια μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο έβαζε ζήτημα αναγνώρισης των τίτλων ελευθέρων σπουδών ως ισότιμα με τα Πανεπιστήμια. Καλά, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ είναι εκτελεστές, αλλά παίζουν και ενεργητικό ρόλο υπέρ των συμφερόντων του ΣΕΒ που θέλει φθηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό. Αλλά δεν μπορεί να λες ότι έχεις μια ριζοσπαστική πολιτική στην Παιδεία και στο όνομα των φοιτούντων στα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών να συνηγορείς σε μια πολιτική η οποία είναι επιζήμια και γι' αυτά τα παιδιά.

Κρύβουν την ουσία των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων

Ενα άλλο παράδειγμα: Αναφέρεται π.χ. ότι χρειάζονται ριζικές αλλαγές στην Παιδεία προκειμένου να απεγκλωβιστεί απ' τον κρατικό εναγκαλισμό. Πέρα απ' το ότι αυτό είναι ουτοπικό, διότι είναι σαν να δέχεσαι ότι η Παιδεία είναι υπεράνω της κοινωνίας και η γνώση και η χρήση της είναι κάτι άσχετο.

Για να δούμε τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Βεβαίως ήταν κάτω από μια κρατική εποπτεία και έλεγχο και βεβαίως υπάρχει ένας απαράδεκτος γραφειοκρατικός έλεγχος των Πανεπιστημίων. Για να προσλάβουν μια καθαρίστρια ή προσωπικό, πρέπει να πάρουν την έγκριση του υπουργείου Παιδείας.

Ομως ποιος καθόριζε τα προγράμματα στα Πανεπιστήμια, το υπουργείο Παιδείας; Την αξιοποίηση των κοινοτικών ποσών, που μάλιστα γίνεται με ατομική ευθύνη των καθηγητών; Τι έκανε το υπουργείο Παιδείας; Ευνοούσε αυτό το καθεστώς, αλλά πάρα πολλά πράγματα στα Πανεπιστήμια γίνονταν με ευθύνη της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Δεν μπορούμε να πούμε πως ό,τι υπάρχει μέσα στα Πανεπιστήμια οφείλεται στον κρατικό εναγκαλισμό, άρα αν αυτός φύγει αυτόματα θα γεννηθεί το καινούριο, το προοδευτικό και το σωστό. Τόσες Σχολές και Τμήματα που έχουν ιδρυθεί χωρίς πραγματικό αντικείμενο ή με ψευτοαντικείμενο ή με αντικείμενο ξένο και απ' τις ελληνικές απαιτήσεις, αυτό ποιος το αποφάσισε;

Βεβαίως, οι κυβερνήσεις έκαναν στραβά μάτια, διότι έτσι βολεύονταν τα πάντα. Αλλωστε ήξεραν ότι τα Πανεπιστήμια δε θα έκαναν επιλογές έξω απ' την κυρίαρχη ιδεολογία και πολιτική, επομένως δε χρειάζεται πάντα να υπάρχει ο ασφυκτικός έλεγχος.

Η ουσία των μεταρρυθμίσεων που έρχονται σήμερα, εμείς τις λέμε αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, είναι ακριβώς να προσαρμοστεί η εκπαιδευτική πολιτική και στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη στις απαιτήσεις της Λισαβόνας.

Από τη σκοπιά τους ξέρουν τι κάνουν και βιάζονται

Πρέπει να απομυθοποιήσουμε αυτές τις αλλαγές που έρχονται.

Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων άγχεται. Οι βιομήχανοι της Ευρώπης και τα όργανά τους συνεδριάζουν συνεχώς και εξετάζουν τι γίνεται με την Παιδεία. Διότι οι άνθρωποι ξέρουν τι κάνουν απ' τη σκοπιά τους. Σε τρία χρόνια πρέπει να εφαρμοστούν και να επιταχυνθούν οι αντιδραστικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, διότι πέρασαν 7 χρόνια από το 2000 που αποφασίστηκαν στη Λισαβόνα.

Δεν μπορούν να πάνε με το εκπαιδευτικό σύστημα που υπάρχει σήμερα.

Πρώτα - πρώτα από χώρα σε χώρα αποτυπώνει και ορισμένες προοδευτικές κατακτήσεις, χωρίς βέβαια αυτό να μετατρέπει την Παιδεία σε ένα χώρο αντίθεσης προς τη λογική του συστήματος. Αλλά απ' τη στιγμή που σήμερα κυριαρχεί ή θα κυριαρχήσει στην πορεία το μοντέλο του ευέλικτου περιστασιακά εργαζόμενου με ορισμένες δεξιότητες, πρέπει να προσαρμοστεί και η Παιδεία. Λένε καθαρά ότι πρέπει να μικρύνει ο χρόνος σπουδών. Εχω πεντάχρονες πανεπιστημιακές σπουδές, σου λέει. Βγάζω επιστήμονες οι οποίοι θα διεκδικούν κιόλας αντίστοιχη αξιοποίηση. Δεν τους χρειάζομαι.

Θέλουν ταχύρυθμη μόρφωση για τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων, γιατί με τις σημερινές εξελίξεις στην επιστήμη, στην τεχνική, στην οργάνωση της εργασίας ήδη χρειάζεται ποσοτικά λιγότερο εργατικό δυναμικό. Οπως γενικά στις συνθήκες των νέων τεχνολογιών η ζωντανή ανθρώπινη εργασία μειώνεται, έτσι και εδώ χρειάζεται λιγότερο επιστημονικό δυναμικό. Αυτό το επιστημονικό δυναμικό θα βγει στα Πανεπιστήμια για τις ελίτ.

Θέλουν ιδιαίτερα στροφή προς την επαγγελματική ειδίκευση και όχι προς την επιστημονική μόρφωση και επιστημονική ειδίκευση. Το λένε καθαρά. Πρέπει να αλλάξει ο συσχετισμός αυτών που πηγαίνουν στο Γενικό Λύκειο με αυτά τα παιδιά που θα πηγαίνουν Τεχνικές υποβαθμισμένες Επαγγελματικές Σχολές. Είναι μεγάλο το ποσοστό στην Ελλάδα και ενδεχομένως και σε αρκετές χώρες της Ευρώπης.

Δεύτερον. Ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι η Παιδεία παράγει εργατικό δυναμικό το οποίο θα θέλουν μόνο να ξέρει τόσα όσα τους χρειάζονται για να ανεβάσουν την εκμετάλλευση και το κέρδος. Το θέλουν όμως και πλήρως πνευματικά, ιδεολογικά χειραγωγημένο. Βεβαίως, αυτό γινόταν πάντα, αλλά ωστόσο ξέρουν ότι ο χώρος της Παιδείας είναι ένας ζωντανός χώρος. Τα παιδιά δέχονται βεβαίως τα μηνύματα μέσα από την Παιδεία, επηρεάζονται, αλλά δέχονται και τα μηνύματα της κοινωνίας και εκεί συντελείται διαπάλη.

Θέλουν να ελέγξουν, από την προσχολική ακόμα ηλικία, πολύ καλύτερα το περιεχόμενο της μόρφωσης. Και τα μέτρα τα οποία παίρνονται αφορούν, θα έλεγα με αριστοτεχνικό τρόπο, αντιδραστικά όμως, και το ίδιο το περιεχόμενο της μόρφωσης. Αλλάζουν ακόμα και οι μέθοδοι διδασκαλίας, ο τρόπος της διδασκαλίας. Εμφανίζονται "νέες" παιδαγωγικές αντιλήψεις, ακριβώς για να υπηρετηθεί αυτός ο στόχος, δηλαδή οι μελλοντικοί εργαζόμενοι, να μην είναι θεατές μιας πολιτικής ή έστω παθητικά υποταγμένοι, αλλά ενεργητικά. Βεβαίως και δε θα το πετύχουν.

Τρίτο στοιχείο που ενδιαφέρει περισσότερο. Τα Πανεπιστήμια ειδικά και η Παιδεία γενικότερα παράγουν νέα γνώση, έρευνα. Βεβαίως, πάντα σε συνθήκες καπιταλισμού η επιστήμη ήταν στην υπηρεσία πριν απ' όλα της κερδοφορίας. Ομως τώρα θέλουν ακόμα πιο αποκλειστικά, με ακόμα καλύτερο προγραμματισμό, με καλύτερες συγκεκριμενοποιήσεις και επομένως δεν τους βοηθάει έμμεσα να γίνεται αυτό, αλλά πρέπει άμεσα οι επιχειρηματίες να μπουν από το Δημοτικό ακόμα και κυρίως στο Πανεπιστήμιο, για να μπορέσουν να κάνουν την εκμετάλλευση, να καθορίζουν και το αντικείμενο της έρευνας, να εκμεταλλευτούν το ανθρώπινο δυναμικό καλύτερα.

Η Παιδεία ως χώρος δημιουργίας κερδών

Η ίδια η Παιδεία είναι αντικείμενο, είναι χώρος δημιουργίας κερδών. Οκτώ "ευαγή" Ιδρύματα που πίσω τους κρύβουν αντίστοιχα επιχειρηματικά μεγαθήρια, τα Ιδρύματα Λαμπράκη, Μποδοσάκη, Ωνάση, Νιάρχου, Κωστόπουλου, Λεβέντη, Ευγενίδου και της Εθνικής Τράπεζας συνασπίζονται για να αναλάβουν συντονισμένη δράση γύρω από την εκπαίδευση, σε δυο σκέλη. Εδώ υπάρχουν και τα ξένα Κολέγια, αλλά και ελληνικοί Ομιλοι.

Πρώτα - πρώτα να παράγουν εκπαιδευτικά προϊόντα για μαθητές και εκπαιδευτικούς με εισαγωγικά μαθήματα σε αντικείμενα όπως είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και οι κοινωνικές οικονομικές εξελίξεις και καινοτόμα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο διαδίκτυο.

Σημειώνουμε ότι αντίστοιχα εκπαιδευτικά παιχνίδια, που προσομοιώνουν πραγματικούς πολέμους, διαθέτει στο διαδίκτυο το αμερικανικό Πεντάγωνο και μάλιστα στρατολογώντας τα επιτελεία του από τους καλύτερους παίχτες.

Το δεύτερο σκέλος των δραστηριοτήτων είναι η λεγόμενη επιμορφωτική κοινοπραξία, που αφορά τη μελέτη απασχόλησης των αποφοίτων από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και τα ΤΕΙ σε συνεργασία με το ΙΟΒΕ, το Μελετητικό Ινστιτούτο του ΣΕΒ, με σκοπό την παροχή πληροφόρησης για τους απαιτούμενους από την οικονομία και την αγορά εργασίας "εθισμούς" - αυτά είναι δικά τους λόγια - γνώσης και δεξιότητας στα επιμέρους επαγγέλματα.

Η γνώση λοιπόν είτε γίνεται όπλο υπηρέτησης αντιδραστικών στόχων, είτε, και βεβαίως με όρους κινήματος, μπορεί και πρέπει να γίνει ριζοσπαστικών, προοδευτικών, φιλολαϊκών στόχων. Θα αναφερθώ αποσπασματικά σε δυο - τρία ζητήματα, για να δούμε τις συνέπειες απ' αυτήν την εξέλιξη, συνέπειες που έχουν να κάνουν και με το κόστος της Παιδείας και με τους νέους ταξικούς φραγμούς, αλλά και με το περιεχόμενο».

Η γλώσσα δέχεται μεγάλο χτύπημα

Ειδική αναφορά έκανε η Αλέκα Παπαρήγα στο περιεχόμενο των σπουδών. Στάθηκε στο θέμα της «διαθεματικότητας», αλλά και της επίθεσης που δέχεται η ίδια η γλώσσα:

«Εισάγεται, είπε, η περίφημη «διαθεματικότητα», ακόμα και στο νηπιαγωγείο. Δηλαδή μέσα από ένα μάθημα θα μαθαίνεις και όλα τα άλλα. Δηλαδή μια σούπα...

Για παράδειγμα η "διαθεματικότητα" στα μαθηματικά - ξέρετε, η "διαθεματικότητα" μπορεί να ακούγεται ως ωραίο πράγμα - περνάει μέσα από τις ασκήσεις του βιβλίου των μαθηματικών... Στα ισοδύναμα κλάσματα, προτεινόμενη εργασία: Τι είναι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας; Προβλήματα με πρόσθεση και αφαίρεση, προτεινόμενη εργασία: Ποια ασυνήθιστα κατοικίδια ζώα γνωρίζετε; Τι μας προσφέρουν τα κατοικίδια; Παράγραφος εξισώσεις, όπου ο άγνωστος Χ είναι μειωτέος ή αφαιρετέος, προτεινόμενη εργασία: Γιατί υπήρχαν πειρατές το 1796; Πράξεις με αριθμητικές παραστάσεις, προτεινόμενη εργασία: Ο ρόλος των φυτών στο νερό. Λύνω σύνθετα προβλήματα με τις τέσσερις πράξεις, προτεινόμενη εργασία: Σε τι ωφέλησε η γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου τις δυο περιοχές που συνδέει; Πολλαπλασιασμός φυσικών και δεκαδικών αριθμών, προτεινόμενη εργασία: Γιατί οι άνθρωποι κάνουν διακοπές; Κάνουν διακοπές τα ζώα; Αναγωγή στη δεκαδική κλασματική μονάδα, προτεινόμενη εργασία: Ετοιμάστε το δικό σας γενεαλογικό δέντρο...

Το μεγάλο θύμα, η Γλώσσα. Το έχουμε πει, είναι τρομακτικό αυτό που γίνεται. Καταρχήν επίσημα και στα εγχειρίδια που δίνονται στους δασκάλους για το πώς θα κάνουν το μάθημα, η Γλώσσα ανάγεται σε μέσο επικοινωνίας. Επομένως φεύγουν από τη μέση τα δοκίμια, τα λογοτεχνικά έργα, η ποίηση, που υπήρχαν στο μάθημα της Γλώσσας και που, εδώ που τα λέμε, περνούσε και κάτι το προοδευτικό και κάτι το σημαντικό. Εβλεπες και τρεις στίχους του Ρίτσου. Διάβαζες και για τον Καβάφη, λίγο Παπαδιαμάντη...

Αυτά μειώνονται και στη θέση τους μπαίνουν συνταγές μαγειρικής. Αυτή είναι η "διαθεματικότητα". Θες να μάθεις Γλώσσα; Επί τη ευκαιρία μάθε και συνταγές μαγειρικής, πώς κάνουμε το γουρουνόπουλο!..

Η γλώσσα του e-mail, η γλώσσα του Internet και επομένως και βασικά η γλώσσα του τουρισμού. Ξεκινάμε από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και φτάνουμε στο ότι σήμερα στη Σαλαμίνα υπάρχουν ωραία ουζερί, που μπορείς να βρεις χταποδάκια θαυμάσια κλπ, κλπ.

Το χτύπημα που θα δεχτεί η γλώσσα θα είναι πολύ μεγάλο. Η γλώσσα δεν είναι απλώς επικοινωνία. Δηλαδή με 500 - 1.000 λέξεις να επικοινωνούμε. Κι αν θέλετε, κατά τη γνώμη μας, εμφανίζεται νέα εκδοχή του γλωσσικού προβλήματος, που για πάρα πολλά χρόνια στο παρελθόν απασχόλησε, και που ξέρετε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα, οι δημοτικιστές και άλλοι προοδευτικοί άνθρωποι έπαιξαν ένα σημαντικότερο ρόλο, με ευρύτερες διαστάσεις.

Αυτά τα αναφέρω παραδειγματικά, γιατί υπάρχουν κι άλλα που δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να κλαίει ή να γελάει. Μοιάζουν με ανέκδοτα, αλλά δεν είναι ανέκδοτα, γιατί αφορούν το τι διαβάζουν τα παιδιά μας και το πώς μαθαίνουν να εργάζονται, να σκέφτονται».

http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=16/1/2007&id=8425&pageNo=8&direction=1