Στρατηγός Αλευρομάγειρος : Η ΜΙΤ έκλεψε την σορό τού Τάσσου !

Το βίντεο αυτό, είναι από την χθεσινοβραδυνή (μεσάνυχτα Δευτέρας 14-12-09) εκπομπή τού Γιώργου Καραμπελιά στο κανάλι «High», με καλεσμένο τον Αντιστράτηγο εν αποστρατεία Δημήτριο Αλευρομάγειρο, που ως ταγματάρχης είχε πολεμήσει στην Κύπρο τον τουρκικό «Αττίλα», το Καλοκαίρι τού 1974. Ακούστε τον βαθύ γνώστη τού Κυπριακού, Στρατηγό Αλευρομάγειρο, να δηλώνει πως την κλοπή τής σορού τού Τάσσου Παπαδόπουλου την έκαναν οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες (ΜΙΤ) και όχι ακροδεξιοί εθνικιστικοί Ελληνοκυπριακοί κύκλοι, όπως από την πρώτη στιγμή δήλωσαν οι υπουργοί τού Προδότη Χριστόφια, αλλά και σύμπαντα τα Ελληνικά και Κυπριακά ΜΜΕ. Υπενθυμίζουμε ότι, οι πρώτοι που υποστηρίξαμε πως η άκρως επαγγελματική κλοπή της σορού τού Τάσσου είναι δουλειά των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών, ήμασταν εμείς...

http://esxatianasxesi.blogspot.com/2009/12/14-12-09-high-1974.html

Μαθήματα διπλωματίας από την Τουρκία

Γιώργος Κύρτσος
14-01-2010

Η Τουρκία είναι μια σημαντική περιφερειακή δύναμη, που έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της παραδοσιακής διπλωματίας και αξιοποιεί με εντυπωσιακό τρόπο τη θέση της στο σύγχρονο κόσμο. Ιδιαίτερα στο θέμα της καταπίεσης των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, η Τουρκία έχει κερδίσει το μυαλό και την καρδιά του ισλαμικού κόσμου και της διεθνούς κοινής γνώμης. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας κ. Ερντογάν καταδικάζει με συνέπεια την αδιάλλακτη πολιτική του Ισραήλ και τις βαρβαρότητες κατά του άμαχου παλαιστινιακού πληθυσμού, χωρίς φυσικά να συμπαρατάσσεται με τους εξτρεμιστές που δίνουν μάχη για την εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ από το χάρτη.

Η Άγκυρα έχει καταφέρει να κερδίσει την αναγνώριση της στρατηγικής της σημασίας από την Ουάσινγκτον χωρίς να δεσμεύσει την εξωτερική της πολιτική. Παρά τη μεγάλη οικονομική κρίση που πλήττει τη γειτονική χώρα, η ηγεσία της εξακολουθεί να παίρνει εντυπωσιακές διπλωματικές πρωτοβουλίες, που ενισχύουν τη διεθνή διαπραγματευτική της θέση.

Στην Ελλάδα περάσαμε μία περίοδο προσαρμογής στις υποδείξεις της Ουάσινγκτον, η οποία έχει φτάσει να μας θεωρεί δεδομένους και γι’ αυτό δεν μας δίνει ιδιαίτερη σημασία. Η νέα κυβέρνηση αναλύει το σύγχρονο κόσμο με μεγαλύτερη ευρύτητα πνεύματος απ’ ό,τι οι κυβερνήσεις της ΝΔ, εξακολουθεί όμως να κινείται σε ένα παραδοσιακό πλαίσιο, το οποίο δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στη χώρα μας. Ουσιαστικά έχουμε μετατραπεί σε «γέφυρα» για την προώθηση της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Άγκυρας και έχουμε παραιτηθεί της άσκησης μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, σε μία περίοδο κατά την οποία οι ΗΠΑ έχουν σταματήσει να είναι η μοναδική υπερδύναμη και ο σύγχρονος κόσμος μεταβάλλεται με εντυπωσιακή ταχύτητα.

http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=72033

Λωραν Φάμπιους: "Ένταξη της Τουρκίας σημαίνει διάλυση της Ευρώπης"

Ο πρώην πρωθυπουργός του Φρανσουά Μιτεράν μιλάει στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο για
- το ευρώ και τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
- τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης
- την κρίση της Ευρώπης
- τις προοπτικές των ΣοσιαλιστώνΤου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Το 1984, σε ηλικία μόλις 37 ετών, ο Λωράν Φαμπιούς έγινε ο νεώτερος Πρωθυπουργός στην ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Το «τρομερό παιδί» του Φρανσουά Μιτεράν συνέδεσε το όνομά του με την ιστορική στροφή των Γάλλων σοσιαλιστών προς τα «δεξιά», τη διάλυση της συμμαχίας με το ΚΚ και την την αποδοχή μιας ουσιαστικά φιλελεύθερης οικονομικής διαχείρισης. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Φαμπιούς από ηγέτης της «δεξιάς» έγινε ηγέτης της «αριστερής» πτέρυγας του ΣΚ, αφότου πρωτοστάτησε στην απόρριψη του ευρωσυντάγματος στο δημοψήφισμα του 2005, ηγούμενος εκείνων των σοσιαλιστών που άσκησαν δριμεία κριτική στον «σοσιαλφιλελευθερισμό». Μια στάση που επιδοκιμάστηκε μεν από τους ψηφοφόρους, περιλαμβανομένης της πλειοψηφίας των Σοσιαλιστών ψηφοφόρων, του στοίχισε όμως το μένος τόσο του γαλλικού κατεστημένου, όσο και της ηγεσίας του κόμματός του, που είδαν, στο πρόσωπό του, έναν «προδότη». Τον συναντήσαμε και μιλήσαμε μαζί του κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Αθήνα, όπου μίλησε για το ευρώ.

Eρώτηση: Πως σας φαίνεται η Αθήνα ξανά με κυβέρνηση σοσιαλιστών;

Απάντηση: Εντυπωσιάστηκα από την πολύ θετική απήχηση της νέας κυβέρνησης. Είναι σημαντικό αυτό, γιατί μια κυβέρνηση, για να πετύχει, πρέπει να ξεκινά με σημαντική λαϊκή υποστήριξη. Αυτή η κυβέρνηση έχει πολλά ατού για να πετύχει.

Eρώτηση: Αντιμετωπίζουμε σήμερα μια κρίση της Ευρώπης, αλλά και μια διεύρυνση της ΕΕ που προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις, ιδίως όταν μιλάμε για ένταξη της Τουρκίας, εναντίον της οποίας είχατε ταχθεί.

Απάντηση: Υπάρχει κατ΄αρχήν το γενικό θέμα της διεύρυνσης. Όταν φτιάξαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, την φτιάξαμε στη βάση κανόνων που προϋπέθεταν ότι θα ήταν μια αρκετά μικρή Ένωση. Είμαστε έξη, εννιά, δεκαπέντε. Αρχίσαμε τη μεγάλη διεύρυνση, που ήταν αναγκαία, προς τις ανατολικές χώρες κλπ., πριν εμβαθύνουμε την Ένωση. Υπήρχαν ιστορικές αιτίες γι’ αυτό, δεν μπορούσαμε να περιμένουμε, η πτώση του τείχους κλπ. Αφού όμως η διεύρυνση προηγήθηκε της εμβάθυνσης, μια σειρά κανόνες βρέθηκαν μη προσαρμοσμένοι. Και αυτοί οι κανόνες δεν
άλλαξαν. Τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα; Συμμετείχα σε πολλά Συμβούλια αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων. Γίνονται Συμβούλια Υπουργών κάθε βδομάδα. Πρέπει να βρεθεί μια κοινή λύση, ο κανόνας είναι σε πολλούς τομείς η ομοφωνία ή η ενισχυμένη πλειοψηφία, με 27 γύρω από το τραπέζι γίνεται πάρα πολύ δύσκολο. Αυτό είναι έτσι, είναι ένα γεγονός. Οι κανόνες δεν προσαρμόστηκαν. Αυτό είναι ένα πρώτο σημείο και εξηγεί τον σκεπτικισμό που αναφέρατε απέναντι στην Ευρώπη. Οι Γάλλοι είναι πολύ Ευρωπαίοι, υποστηρίζουν πολύ την Ευρώπη, αλλά
θέλουν μια Ευρώπη που προχωρά και τους προστατεύει. Διαπίστωσαν ότι δεν προχωρά πολύ γρήγορα και ότι, ενίοτε, δεν τους προστατεύει. Υπάρχει μια εξαίρεση, κι αυτή είναι το ευρώ. Το ευρώ π.χ. στην κρίση μας προστάτευσε. Αν, επιπλέον της οικονομικής, χρηματιστικής και κοινωνικής κρίσης είχαμε και νομισματική κρίση θάταν φοβερό. Από την άποψη αυτή, ήταν μια επιτυχία του ευρώ. Αλλά το ευρώ, στη Γαλλία και όχι μόνο, θεωρήθηκε υπεύθυνο μιας αύξησης των τιμών, όταν αλλάξαμε νόμισμα.

Eρώτηση: Δεν είναι αλήθεια;

Απάντηση: Είναι αλήθεια για τα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης, όχι για το σύνολο. Γι’ αυτό, η κρίση των Γάλλων για το ευρώ και όχι μόνο είναι αρκετά αμφίθυμη.

Eρώτηση: Είδαμε μια πολύ σκληρή κριτική του τρόπου λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των μονεταριστικών κανόνων που της επιβλήθηκαν, κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος που διεξάγατε για το ευρωσύνταγμα το 2005. Και αυτό ήταν ένα από τα πολύ δυνατά σημεία των αντιπάλων της συνθήκης.

Απάντηση: Αυτό είναι απολύτως ακριβές. Αυτό που λέγαμε τότε είναι ότι κανένα σύνταγμα δεν επιβάλλεται να συμπεριλάβει νομισματικούς κανόνες, καμμια χώρα στον κόσμο δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο. Αυτό ήταν το ένα επιχείρημά μας, όσων ταχθήκαμε υπέρ του όχι στη συνταγματική συνθήκη. Ένα δεύτερο σημείο δεν αφορούσε την αρχή του ευρώ, εγώ ήμουν ένθερμος οπαδός του ευρώ, αλλά τη διαχείριση του ευρώ. Υπάρχουν νομίσματα που διαχειρίζονται πολιτικά, το δολλάριο, το γουάν, η λίρα. Το ευρώ διαχειρίζεται λίγο παθητικά, από μια Κεντρική Τράπεζα, ανεξάρτητη, πολύ καλά, αλλά που εκτιμά ότι δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανένα. Εκεί υπάρχει μια συζήτηση και πολλοί, μεταξύ των οποίων και εγώ, λένε ότι πρέπει μεν η τράπεζα να είναι ανεξάρτητη, αλλά να συζητάει, παρόλα αυτά με τις πολιτικές αρχές κλπ.
Σε ό,τι αφορά τώρα την Τουρκία, υπάρχει στη Γαλλία μια κατάσταση ιδιαίτερη, έχετε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που είναι εχθρικός στην τουρκική ένταξη.

Ερώτηση: Είναι όντως; Γιατί μερικές φορές δεν ξέρω πως να ερμηνεύσω τον κ. Σαρκοζί. Τη μια λέει ότι δεν θέλει την Τουρκία στην ΕΕ, την άλλη τροποποιεί το σύνταγμα ώστε να μη χρειάζεται δημοψήφισμα για την ένταξή της.

Απάντηση: Εγώ δεν είμαι ο καλύτερος ερμηνευτής της σκέψης του, τα διαπιστώνω κι εγώ αυτά που λέτε, ας μείνουμε όμως στις επίσημες θέσεις που υιοθετήθηκαν και πάνε σε αυτή την κατεύθυνση, κατά της ένταξης. Ι κ. Σαρκοζί λέει δεν θέλω την ένταξη, το Σοσιαλιστικό Κόμμα λέει ότι είμαστε μάλλον υπέρ, υπό τον όρο βεβαίως ότι θα εκπληρωθούν οι όροι, που προς το παρόν δεν εκπληρώνονται, αλλά στο μέλλον γιατί όχι; Προσωπικά εγώ έχω μια διαφορετική θέση, μιλάω για την προσωπική μου θέση. Η Τουρκία είναι μια πολύ μεγάλη χώρα. Μπορούμε να θέσουμε, αλλά αυτός δεν είναι απόλυτος κανόνας, το θέμα της γεωγραφίας, αν η Τουρκία είναι ή δεν είναι στην Ευρώπη. Κυρίως όμως, πιστεύω ότι, όσο πρέπει να έχουμε προνομιακές σχέσεις με την Τουρκία, που είναι άμεσος εταίρος μας, τόσο είναι δύσκολο να εντάξουμε αυτή τη χώρα στον μηχανισμό αποφάσεων. Δεν είναι τόσο πολιτική απόφαση, όσο πραγματιστική απόφαση. Είναι ήδη τόσο δύσκολη η λήψη αποφάσεων με 27, ώστε αν γίνουμε αύριο 30 ή 35, γιατί το ίδιο ζήτημα μπορεί επίσης να τεθεί όχι μόνο για την Τουρκία, αλλά και για την Ουκρανία και άλλες χώρες, στην περίπτωση αυτή, η Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται τόσο μεγάλη που διαλύεται. Εγώ θέλω να προχωρήσει η Ευρώπη και σκέφτομαι ότι, σε έναν ορίζοντα προβλέψιμο, δεν ξέρω τι θα γίνει σε 50 χρόνια, αλλά στον προβλέψιμο ορίζοντα, θα προτιμούσα μια Ευρώπη που προχωράει γρήγορα, που έχει προνομιακές σχέσεις, ιδίως με την Τουρκία, που βοηθάει στο οικονομικό επίπεδο την Τουρκία, αν χρειάζεται βοήθεια, αλλά χωρίς να μπερδεύουμε τις χώρες που συνιστούν τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες της περιφέρειας.

Ερώτηση: Στο τουρκικό θέμα δόθηκαν πολλές υποσχέσεις, υπήρξε πολύς οπορτουνισμός. Από τη μια οι 27 λένε ότι υποστηρίζουν την ένταξη. Από την άλλη, όλοι ξέρουμε ότι μακροχρόνια, θα είναι πολύ δύσκολο για τους Γάλλους, τους Γερμανούς, τους Έλληνες, τους Κύπριους, να αποδεχθούμε την Τουρκία ως μέλος. Μοιάζει να μην τη θέλουμε μεν, να ψηφίζουμε όμως υπέρ της ένταξής της.

Απάντηση: Είναι αλήθεια. Και οι Τούρκοι μας το λένε. Εγώ συμμετείχα ή προετοίμασα Συμβούλια, όπου υπήρχε ένας «γύρος του τραπεζιού» των Υπουργών, Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων. Ήταν, πως να σας το πω, δεν θα τόλεγα υποκριτικό, αλλά πάντως μια πολύ ειδική κατάσταση. Άκουγα τους επικεφαλής των αντιπροσωπειών να λένε «Ναι, ναι», στην Τουρκία, περιμένοντας, ελπίζοντας ότι θα πει «Όχι» ο διπλανός τους! Εγώ νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα το θέμα να τεθεί με τρόπο σαφέστερο και με περισσότερο κουράγιο. Η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα, έχουμε κάθε λόγο, πρέπει να διατηρούμε εξαίρετες σχέσεις μαζί της. Αλλά εξαίρετες σχέσεις δεν σημαίνει να προσχωρήσει όλος ο κόσμος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά αναγνωρίζω επίσης το θεμιτό των τουρκικών διαμαρτυριών, γιατί ακριβώς μπορούν να στηριχτούν στις δηλώσεις μας.

Ερώτηση: Αυτή η ευρωτουρκική σχέση κινδυνεύει να γίνει η μητέρα όλων των παρεξηγήσεων…

Απάντηση: Ναι και γι΄αυτό χρειάζεται να διαλύσουμε όλες τις παρεξηγήσεις, αλλά δεν σημαίνει ότι επειδή έχουμε στενές σχέσεις πρέπει, αυτόματα, η Τουρκία να γίνει τμήμα του μηχανισμού απόφασης.

Ερώτηση: Ορισμένοι υποπτεύονται μια εξωευρωπαϊκή, «αυτοκρατορική» θέληση, πίσω από την επιθυμία ένταξης της Τουρκίας…

Απάντηση: Ο δικός μου φόβος είναι η διάλυση της Ευρώπης.

Ερώτηση: Η Τουρκία κατέχει στρατιωτικά τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι μέλος της ΕΕ και απειλεί ένα άλλο μέλος, την Ελλάδα. Δεν είναι παράδοξο μια χώρα με τέτοια συμπεριφορά να έχει αρχίσει διαπραγματεύσεις ένταξης, από την άποψη του αυτοσεβασμού της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Απάντηση: Δεν θέλω να αναμειχθώ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αλλά σε σχέση με το ζήτημα αυτό και με το κυπριακό, η θέση μας δεν μπορεί να είναι διαφορετική από τη θέση της διεθνούς κοινότητας και του ΟΗΕ.

Ερώτηση: Παρατηρούμε μια μεγάλη κρίση της σοσιαλδημοκρατίας. Χάνει τις εκλογές, με την εξαίρεση της Ελλάδας…

Απάντηση: Σημειώνεται ένα εκπληκτικό παράδοξο. Η οικονομική, η χρηματιστική, η οικολογική κρίση επιβεβαιώνουν τις θέσεις της αριστεράς…

Ερώτηση: …Η αριστερά θυμάται τις θέσεις της;

Απάντηση: Το νομίζω, το ελπίζω. Η Δεξιά μας είπε επί χρόνια «ζήτω η αυτορρύθμιση», «ζήτω ο νόμος της αγοράς», «πυροβολήστε κάθε κρατική παρέμβαση». Και είδαμε τώρα τη χρεωκοπία αυτών των σχημάτων, με την κρίση. Ενώ η αριστερά, έστω και υπερβολικά δειλά, έθεσε το ζήτημα της ανάγκης κάποιας ρύθμισης, κάποιου πλαισίου στην αγορά. Το χρήμα πρέπει να είναι στην υπηρεσία της οικονομίας, η οικονομία στην υπηρεσία του Ανθρώπου. Οι δυσκολίες του κόσμου αναδεικνύουν την ορθή θεμελίωση των θέσεων της αριστεράς. Αλλά, είναι αλήθεια, η αριστερά δεν επωφελείται!

Ερώτηση: Γιατί;

Απάντηση: Υπάρχουν τρεις ή τέσσερις σειρές αιτιών. Σε κάθε κρίση, ο πληθυσμός έχει τάση να πηγαίνει εκεί που εκτιμά ότι υπάρχει η δύναμη (πυγμή, autorite), εντός εισαγωγικών. Πιστεύουν, εσφαλμένα, ότι η δύναμη ενσαρκώνεται περισσότερο στη δεξιά, παρά στην αριστερά. Δεύτερο, οι μεγάλες διεκδικήσεις της αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, έχουν στο μεγαλύτερο μέρος ικανοποιηθεί και, επομένως, το πρόγραμμα της αριστεράς έχει κάπως εξαντληθεί και δεν μπόρεσε να ανανεωθεί κατά τρόπο ικανοποιητικό. Τρίτο, η κλασική προσέγγιση της σοσιαλδημοκρατίας ήταν εθνική, διεθνιστική πιθανά, αλλά βασισμένη σε μάλλον εθνικά εργαλεία παρέμβασης. Σήμερα, καταλαβαίνουμε, ότι χρειάζεται μια ευρωπαϊκή ή παγκόσμια παρέμβαση. Τέταρτο, η σοσιαλδημοκρατία έχει μια ιστορική καταγωγή, πάλεψε κατά της εκμετάλλευσης, αναζήτησε τον συμβιβασμό ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά, επί πολύ μεγάλο διάστημα, δεν πήρε υπόψιν της τη διάσταση «περιβάλλον». Πρέπει λοιπόν να κάνει όλες αυτές τις «επιδιορθώσεις», τις προσαρμογές (ajustements). Και, όπως είπατε πριν γελώντας, η αριστερά καμμιά φορά ξέχασε κάπως τις θέσεις της, με αποτέλεσμα να υπάρξει σύγχυση αριστεράς και δεξιάς.

Ερώτηση: Μια κεϋνσιανή προσέγγιση στο ευρωπαϊκό πλαίσιο θα μπορούσε να είναι λύση;

Απάντηση: Νεοκεϋνσιανή. Στο κάτω-κάτω ο τρόπος που σώσαμε τις οικονομίες του κόσμου φέτος, σε αντίθεση με το 1929, είναι κεϋνσιανή προσέγγιση. Χρειάζεται παρέμβαση του δημοσίου. Μπορούμε να επικρίνουμε τη μορφή παρέμβασης, αλλά αν δεν υπήρχε…

Ερώτηση: Υπήρξε δημόσια παρέμβαση, αλλά δεν υπήρξε στοιχείο αναδιανομής…

Απάντηση: Όχι ακόμα. Αλλά, σε αντίθεση με το 1929, οι κεντρικές τράπεζες παρενέβησαν μαζικά. Βεβαίως η συνέπεια ήταν η αύξηση των χρεών, αλλά η οικονομία δεν κατέρρευσε. Σε αντίθεση με το 1929, υπήρξαν σχέδια προϋπολογισμών, έστω κι αν συντονίσθηκαν ανεπαρκώς. Κι έτσι η οικονομία δεν κατέρρευσε πλήρως. Η ιδέα της ρύθμισης, της δημόσιας παρέμβασης είναι χρήσιμη, αλλά πρέπει να συμπληρωθεί από μια προσπάθεια αναδιανομής και βέβαια να πάει προς μια καινούρια ανάπτυξη, που είναι όλη η συζήτηση για τη βιώσιμη, την πράσινη ανάπτυξη. Αλλά,
προφανώς, αυτός ο νεοκεϋνσιανισμός είναι απαραίτητος.

Ερώτηση: Το θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο της Ευρώπης επιτρέπει τέτοιες παρεμβάσεις;

Απάντηση: Είναι ανεπαρκές. Η Ευρώπη πρέπει βεβαίως να παρέμβει, αλλά με πολύ πιο συντονισμένο τρόπο. Αυτό σημαίνει να υπάρχει ένας Ευρωπαίος ρυθμιστής μάλλον, παρά εθνικοί ρυθμιστές. Πρέπει να υπάρξει φορολογική και κοινωνική εναρμόνιση. Δεν μπορείτε να έχετε ενιαίο νόμισμα που να διαρκέσει, κάτι που είναι πολύ σημαντικό, αν υπάρχουν οικονομικές, δημοσιονομικές, κοινωνικές πολιτικές πολύ διαφορετικές. Αν θέλουμε ένα στέρεο ευρώ χρειάζεται ένας σύνδεσμος μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της πολιτικής αρχής, ένα οικονομικό «πιλοτάρισμα» και η Ευρωομάδα (σ.σ. Eurogroup, η ομάδα των κυβερνήσεων των χωρών που έχουν υιοθετήσει τιο ευρώ) θα αποκτήσουν έναν ρόλο πολύ πιο σημαντικό, γιατί έχετε νομίσματα που «πιλοτάρονται» πολιτικά, το δολλάριο, το γουάν, τη λίρα και ένα νόμισμα, το ευρώ, που δεν «πιλοτάρεται».

Ερώτηση: Πως θα τα κάνετε αυτά. Για να αλλάξετε τις συνθήκες χρειάζεται η έγκριση και των 27…

Απάντηση: Εγώ είμαι πραγματιστής. Χρειάζεται τουλάχιστο οι πολιτικοί υπεύθυνοι να αναλάβουν το βάρος των ευθυνών τους. Δεν απαγορεύεται ο διάλογος ανάμεσα στην Τράπεζα και την πολιτική αρχή. Πρέπει να γίνουν αλλαγές και μόνο αν η Ευρώπη πιστεύει στον εαυτό της μπορεί να προχωρήσει σε επαρκείς μεταβολές. Η αριστερά έχει αυτή τη θέση.

Ερώτηση: Είσαστε ένας από τους λίγους πολιτικούς που κάλεσαν τον γαλλικό λαό να καταψηφίσει το 2005 την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη. Εγώ είχα έρθει στη Γαλλία, παρακολούθησα αυτή την εκπληκτική προεκλογική καμπάνια. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα πολίτες μιας χώρας να συζητάνε σε τόσο βαθύ επίπεδο, στα καφενεία, στις ταβέρνες, στο δρόμο ιδέες για την οικονομία, την παγκοσμιοποίηση κλπ. σε ένα επίπεδο αξιοζήλευτο και για ειδικούς. Οι Γάλλοι έδωσαν 55% στο Όχι, παρά την κινητοποίηση όλου του κατεστημένου, σε Γαλλία και Ευρώπη.
Μετά είχαμε την εξέγερση των προαστίων, είχαμε μια μεγάλη ειρηνική εξέγερση την άνοιξη, αλλά δεν δόθηκε καμιά συνέχεια. Το Όχι στο ευρωσύνταγμα δεν έγινε Ναι. Γιατί;

Απάντηση: Τάχθηκα υπέρ του ‘Οχι το 2005 και δεν μετανοιώνω. Αλλά η δύναμη του Όχι ήταν ετερογενής. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Υπήρχαν άνθρωποι σαν εμένα, πεπεισμένοι Ευρωπαίοι, που θεωρούσαν το Σύνταγμα κακό, γιατί ήταν ανεπαρκές και δεν επέτρεπε στην Ευρώπη προόδους. Είχατε όμως και πεπεισμένους αντι-Ευρωπαίους, που έλεγαν όχι σε οτιδήποτε ευρωπαϊκό. Δεν γινόταν να ενωθούν όλοι αυτοί σε ένα σχέδιο. Αλλά έχετε απόλυτο δίκιο όταν λέτε ότι ήταν μια στιγμή που η συζήτηση, τουλάχιστο στη Γαλλία, ήταν τόσο βαθειά. Εγώ έχω ένα εξοχικό σε ένα μικρό χωριουδάκι, 300 κατοίκων, και θυμάμαι έγινε μια συγκέντρωση-συζήτηση των εκατό από τους κατοίκους, που κρατούσαν τη συνθήκη στο χέρι! Ήταν μια λαϊκή εμπειρία πολύ δυνατή και το Όχι κέρδισε εναντίον όλων των κατεστημένων δυνάμεων. Το συμπέρασμά μου: οι Γάλλοι είναι πολύ υπέρ της Ευρώπης, αλλά θέλουν μια Ευρώπη που τους προστατεύει, όχι μια Ευρώπη που τους εκθέτει. Θέλουν μια Ευρώπη πιο κοινωνική, πιο δημοκρατική, πιο οικολογική. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν ήταν Όχι στην Ευρώπη, ήταν Ναι σε μια διαφορετική Ευρώπη και νομίζω ότι αυτό το αίσθημα το βρίσκουμε και σε πολλές άλλες χώρες. Το άλλο ζήτημα βέβαια που με σοκάρει είναι ότι δεν βγάλαμε τα δημοκρατικά συμπεράσματα από όλα αυτά. Κάθε φορά, π.χ. στις τελευταίες ευρωεκλογές υπήρχε πολύ αποχή. Λένε λοιπόν πρέπει να διδαχθούμε, να βγάλουμε συμπεράσματα. Αλλά δεν βγάζουμε κανένα συμπέρασμα. Για να γίνει δημοφιλής η Ευρώπη πρέπει να κατεβούμε στη συζήτηση, στο συγκεκριμένο…

Ερώτηση: Μιλάτε για μια διαφορετική Ευρώπη. Αλλά υπάρχει έστω το περίγραμμα μιας τέτοιας, διαφορετικής Ευρώπης; Είπατε πριν σωστά ότι οι δυνάμεις του ‘Οχι ήταν ετερογενείς. Παρά την ετερογένεια όλες συμφωνούσαν στην αντίθεση στο υπερφιλελεύθερο σύστημα, όλες ήταν κριτικές απέναντι στη διεύρυνση, όλες ήθελαν μια ισχυρότερη κοινωνική πολιτική και στο βάθος υπήρχε και ένα αίτημα ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας. Όσοι ψήφισαν Όχι δεν ήθελαν τον φιλελευθερισμό, ήταν κριτικοί απέναντι στη διεύρυνση, ήθελαν εντονότερη κοινωνική διάσταση. Και στο βάθος, αν και δεν έγινε μεγάλη συζήτηση,υπήρχε ένα αίτημα ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας. Δεν ήταν αυτές επαρκείς συγκλίσεις;

Απάντηση: Έχετε δίκιο ως προς τις συγκλίσεις. Υπήρξαν αυτές οι συγκλίσεις. Από την άλλη όμως υπήρχαν πολιτικές διαφορές. Να σας δώσω ένα παράδειγμα, εγώ είμαι πεπεισμένος ευρωπαϊστής, αλλά «όχι» ψήφισαν και οι ακροδεξιοί με τους οποίους δεν έχω καμιά σχέση. Το στρατόπεδο του «όχι» ήταν ετερογενές, όπως ετερογενές ήταν και το στρατόπεδο του «ναι», είχε και δεξιούς και αριστερούς. Δεν μπορούσε να στηριχθεί εκεί ένα σχέδιο. Έχετε δίκιο όμως ότι το δημοψήφισμα σηματοδότησε την ανάγκη διαφορετικής Ευρώπης. Και δεν είναι το θεσμικό ζήτημα το σπουδαιότερο. Τους ανθρώπους τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο, το κοινωνικό, το οικονομικό, το οικολογικό, το δημοκρατικό ζήτημα. Σε αυτά δουλεύω εγώ τώρα.

http://blog.antibaro.gr/2009/12/754

Τζάμπα μάγκες στην 'Αγκυρα, άγνοια και φόβος στην Αθήνα

Συντάκτης: konstantakopoulos.blogspot.com

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009 "Ψυχολογικά" σχέδια επί χάρτου για πρόκληση κρίσης με Ελλάδα ή Αρμενία Σχέδια για την πρόκληση διαμάχης με την Ελλάδα ή την Αρμενία, προκειμένου να αναζωπυρώσει τον «εθνικισμό» και να δημιουργήσει προβλήματα στην ισλαμική κυβέρνηση της ‘Αγκυρας, εκπόνησε το «τμήμα επιχειρήσεων» του τουρκικού ΓΕΕΘΑ. Ο τουρκικός στρατός έστησε επίσης 40 τοποθεσίες ‘Ιντερνετ για «ψυχολογικό πόλεμο» κατά της Ελλάδας. Αυτό γράφει αρθρογράφος της «Ζαμάν», απαντώντας σε άρθρο της ευρωπαϊκής έκδοσης της Wall Street Journal, που θέτει το ερώτημα αν η Τουρκία παραμένει αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ ή αν λοξοκυττάζει προς τον «άξονα του κακού». Το άρθρο της «Ζαμάν» εντάσσεται στους κλιμακούμενους «πολέμους» αφενός μεταξύ Ισραήλ και Τούρκων Ισλαμιστών, αφετέρου μεταξύ των δύο βασικών «φραξιών» του αμερικανοεβραϊκού κατεστημένου, αναφορικά με την όλη στρατηγική στη Μέση Ανατολή. Επιχειρεί, με την επίκληση αυτών των πληροφοριών και άλλων επιχειρημάτων, να αποδείξει ότι οι κεμαλιστές στρατηγοί δεν είναι καλύτεροι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ από τους Ισλαμιστές πολιτικούς, όπως υποστηρίζει η αμερικανική εφημερίδα. (Εμμέσως βέβαια, αν και δεν είναι ο κύριος σκοπός του, θα μπορούσε να εκληφθεί και ως ένα «μήνυμα» από τον Ερντογάν προς την Αθήνα και το Ερεβάν: «είναι πολύ καλύτερα νάχετε εμένα παρά τους στρατηγούς») Ρουτίνα ‘Ελληνες ειδικοί, με καλή, από πρώτο χέρι, γνώση του τουρκικού χώρου υποστηρίζουν ότι τέτοια σχέδια ασφαλώς φτιάχνονται, είναι σχεδόν «γραφειοκρατική ρουτίνα» για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (υπάρχουν άλλωστε λεπτομερή σχέδια για την κατάληψη ελληνικών νησιών), αλλά δεν σημαίνει ότι εφαρμόζονται κιόλας. Υπενθυμίζουν ότι ο τουρκικός στρατός είναι το πιο πειθαρχικό και το πιο συντηρητικό κομμάτι του κατεστημένου της γείτονος και δύσκολα θα μπορούσε να οδηγηθεί σε οποιαδήποτε «εξωτερική περιπέτεια», αν δεν είχε τουλάχιστο την εγγύηση των ΗΠΑ, οι υπηρεσίες των οποίων διαθέτουν πάντα επαρκείς πληροφορίες για να μην αιφνιδιάζονται στον τομέα αυτό από την ‘Αγκυρα. Οι ίδιοι αναλυτές εκτιμούν ότι, όλες οι μεγάλες κρίσεις με την Ελλάδα (π.χ. 1974) έγιναν κατόπιν λεπτομερούς συνεννόησης ‘Αγκυρας-Ουάσιγκτον και με «σημαδεμένη τράπουλα», προβλέψιμες δηλαδή τις ελληνικές αντιδράσεις. Μοναδική εξαίρεση ήταν η έκρηξη στο σπίτι του Κεμάλ στη Θεσαλλοινίκη και ο διωγμός των Ελλήνων της Πόλης το 1955, που σχεδιάστηκε από τους Βρετανούς και όχι τους Αμερικανούς. Θεωρούν εν τέλει αδύνατο για τους «πασάδες» να εκπονήσουν, πολύ περισσότερο να υλοποιήσουν τέτοια σχέδια χωρίς την έγκριση του Πρωθυπουργού ή/και της Ουάσιγκτον. Εξαρτήσεις Αυτό που όντως συνέβη, σύμφωνα με πληροφορίες από πολύ αξιόπιστες πηγές, είναι ότι η προσφάτως παραιτηθείσα ελληνική κυβέρνηση έγινε δέκτης πληροφοριών για «θερμό επεισόδιο» και πείστηκε σε μεγάλο βαθμό για τη σοβαρότητα της απειλής (πληροφορίες που, εν συνεχεία, διοχετεύτηκαν και σε ορισμένα δημοσιεύματα του ελληνικού τύπου). ‘Ισως μάλιστα για να γίνει πιο πειστική η απειλή, «διέρρευσαν» στην ίδια την Τουρκία τον περασμένο Ιούνιο σχετικά «στοιχεία» από την ανάκριση της υπόθεσης «Εργκένεκον». Η διοχέτευση τέτοιων πληροφοριών προς την Ελλάδα γίνεται συνήθως από κέντρα πέραν του Ατλαντικού. Αυτά εκμεταλλεύονται το «φοβικό σύνδρομο» των Ελλήνων ιθυνόντων, αλλά και την ανυπαρξία αξιόπιστης, αυτοτελούς δυνατότητας πληροφόρησης, ανάλυσης και μελέτης της Τουρκίας, ούτε στο κράτος, ούτε στα πανεπιστήμια, ούτε στη δημοιογραφία, ούτε πουθενά. Φαίνεται απίστευτο αλλά η Αθήνα, αν και ξοδεύει τον μισό προϋπολογισμό της για να αμυνθεί, υποτίθεται, από την Τουρκία, δεν έχει δικά της «αυτιά», «μάτια» και «μυαλό» για να καταλάβει τι γίνεται στη γειτονική χώρα. Για να κάνει πολιτική βασίζεται στις πληροφορίες που τις δίνουν διάφοροι (ενδιαφερόμενοι) «τρίτοι». Λειτουργεί, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας, της εκπόνησης στρατηγικών το ίδιο, ίσως και περισσότερο άσχημα από τον τρόπο που διοικεί το ΙΚΑ ή τα νοσοκομεία της. Ρίσκο ‘Οπως σημειώνουν ‘Ελληνες διπλωμάτες, παραμένει εξαιρετικά παρακινδυνευμένη για την ‘Αγκυρα εν γένει και για τον στρατό της ιδιαίτερα, όπως επίσης για μείζονες αμερικανικές πολιτικές, οποιαδήποτε σοβαρή κρίση με την Αθήνα. ‘Αγκυρα και Ουάσιγκτων «δεν θέλουν να ξυπνήσουν, θέλουν να τρομάξουν τους ‘Ελληνες», υπογραμμίζει στρατηγικός αναλυτής. Πολύ περισσότερο με την τουρκική ενταξιακή πορεία σε εξέλιξη. Η τουρκική ηγεσία έχει πολύ μεγαλύτερη συνείδηση από την ελληνική πολιτική τάξη, του ότι διευθύνει ένα «κράτος που έχει τεράστιες δυνατότητες, αντιμετωπίζει όμως και τεράστιες απειλές». Ανώτερος ‘Ελληνας στρατιωτικός παρατηρεί ότι, εντέλει, ο τρόπος ελαχιστοποίησης από κινδύνους κρίσης με την Τουρκία, είναι η μείωση των προσδοκιών ‘Αγκυρας και Ουάσιγκτων ότι θα ωφεληθούν από μια τέτοια κρίση. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με σταθερότητα και σαφήνεια στις θέσεις απέναντι στην Τουρκία, εσωτερική συνοχή της ελληνικής πολιτικής τάξης και, επίσης και κυρίως, καθιστώντας με αξιόπιστο τρόπο απρόβλεπτη την ελληνική αντίδραση σε τυχόν θερμό επεισόδιο ή απειλή πολέμου. Με δεδομένο ότι ένας πόλεμος, ή ακόμα και μια περιορισμένη, αλλά μείζων ως προς τις πολιτκο-διπλωματικές ή στρατιωτικές συνέπειες κρίση με την Ελλάδα συνιστά απολύτως καταστροφική προοπτική και για την Τουρκία και για τις ΗΠΑ. "Κόσμος του Επενδυτή", 14-15.11.2009 http://konstantakopoulos.blogspot.com/2009/11/blog-post_19.html

Απέσυραν τον πίνακα του Ντελακρουά με τη Σφαγή της Χίου για να μη προκαλείται η Τουρκία!

Σωρεία σοβαρών ερωτημάτων προκαλεί η απόφαση (άγνωστος ο εμπνευστής), να μην εκτίθεται, από τώρα και στο εξής, στο επισκευασμένο Βυζαντινό Μουσείο Χίου (Μετζιτιέ Τζαμί), το πιστό αντίγραφο της Σφαγής της Χίου, του διάσημου Γάλλου Ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά. Την έλλειψη του πίνακα, διαπίστωσε σε ξενάγησή της, στο χώρο της έκθεσης η Νομαρχιακή Σύμβουλος Χίου Ισαβέλλα Μπουρνιά, η οποία ήδη με επιστολή της προς τον Υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο, ζητά την παρέμβασή του.
Όπως αναφέρει η τοπική εφημερίδα "Πατρίδα", υπάρχει ήδη μία μυστική προφορική συμφωνία προκειμένου να καθαιρεθεί ο πίνακας, ως ένδειξη απάλειψης του ιστορικού χάσματος που χωρίζει τους δύο λαούς! Η Τουρκία, επεδίωξε τη μεν πρώτη φορά, να αφαιρεθούν οι ταμπέλες από τις οστεοθήκες των θυμάτων της Σφαγής, στη Μονή του Αγίου Μηνά, που έφεραν την επιγραφή: “ΕΡΓΑ ΟΘΩΜΑΝΩΝ” καθώς και την καθαίρεση της αντίστοιχης επιγραφής στη Νέα Μονή Χίου. Έξι ημέρες, πάντως, πριν γιορτάσουμε την επέτειο της απελευθέρωσης της Χίου (11η Νοεμβρίου 1912) και την ενσωμάτωση με την Ελλάδα, πολλοί αναρωτιούνται, ως που θα φθάσει η Ελληνική υποχώρηση και αν αυτή είναι άξια να διαγράψει τη σφαγή 58.000 κατοίκων και την εξαφάνιση πολιτιστικών εκθεμάτων πανευρωπαϊκής και παγκόσμια εμβέλειας.
Για την Ιστορία (όχι αυτή που διδάσκεται στα σχολεία πάντως), ο αφανισμός των κατοίκων της Χίου συγκλόνισε όχι μόνο τον Ελληνισμό , αλλά και όλη την Ευρώπη. Οι εφημερίδες έγραφαν άρθρα εκφράζοντας τον αποτροπιασμό τους για τη μεγάλη σφαγή. Βιβλία κυκλοφορούσαν στην Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και οι φιλέλληνες προσπαθούσαν να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για να βοηθήσουν τα θύματα. Από τη μεγάλη σφαγή της Χίου εμπνεύστηκε και ο Βίκτωρ Ουγκώ το ποίημά του "Το Ελληνόπαιδο".

http://strategy-geopolitics4.blogspot.com/2009/11/blog-post_1847.html

Το τουρκικό Γενικό Επιτελείο πίσω από τις πλέον ανθελληνικές ιστοσελίδες!

Kαταιγιστικές είναι οι εξελίξεις στη Τουρκία μετά την επανεμφάνιση του ανώνυμου αξιωματικού των ΤΕΔ, ο οποίος πριν λίγες ημέρες είχε αποκαλύψει στους Εισαγγελείς που χειρίζονται την υπόθεση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, το πρωτότυπο έγγραφο "Σχέδιο Δράσης για την Καταπολέμηση της Οπισθοδρομικότητας" που αφορά τη διάλυση του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και του κινήματος του Fethullah Gülen, υπογεγραμμένο από τον Πλοίαρχο Dursun Çiçek.




Ο άγνωστος άντρας επανήλθε στέλνοντας αυτή τη φορά e-mail, επισυνάπτοντας μάλιστα μακρύ καταλόγο με 42 ιστοσελίδες που δημιουργήθηκαν από το τουρκικό Γενικό Επιτελείο στο πλαίσιο Ψυχολογικών Επιχειρήσεων και διακρίνονται σε κουρδικές, ακραίες ισλαμικές και εθνικιστικές.

Περίοπτη θέση στις τελευταίες έχουν και oι γνωστοί δικτυακοί τόποι www.cameria.org και www.greekmurderers.net, οι οποίες πλέον δε λειτουργούν. Η τελευταία ήταν μακράν η πιο ανθελληνική ιστοσελίδα που έχει εμφανιστεί ποτέ στο Διαδίκτυο, με πολυετή λειτουργία, τακτική ανανέωση και ψευδο-επιστημονικό προφίλ.

Ο ανώνυμος αξιωματικός στο μήνυμά του αναφέρει ότι οι ιστοσελίδες δημιουργήθηκαν από στελέχη του τουρκικού Γενικού Επιτελείου (ΓΕ) για διεξαγωγή "μαύρης προπαγάνδας". Όπως έγραφα παλαιότερα, η μαύρη προπαγάνδα διεξάγεται από πηγή με ψεύτικη ταυτότητα η οποία παρουσιάζεται από ουδέτερη ως φιλική ενώ στη πραγματικότητα είναι εχθρική. Αποτελεί τη πιο ακραία μορφή προπαγάνδας, εκμεταλλεύεται τυχόν αδυναμίες στο στρατόπεδο του αντιπάλου και χρησιμοποιεί συχνά μέσα όπως διασπορά ψευδών ειδήσεων, φημών, πλαστογραφία κλπ.

Άλλες ιστοσελίδες είναι: www.abdullahocalanakademisi.info, apopkk.com, armenianreality.com, gencizbiz.net, genclik.info, gnkur.net, irtica.net, irtica.org, naksilik.com, nursi.info, pkkapo.com, pkkgercegi.com, terorveguvenlik.net, turkatak.com και turkeyturks.com.

Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο των ερευνών για την ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ είχε συλληφθεί ο απόστρατος αξιωματικός Hüseyin Ataman Yıldırım, ο οποίος δημιούργησε και διαχειριζόταν 35 ιστοσελίδες στο πλαίσιο των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων του ΓΕ.

Ο ανώνυμος αξιωματικός στο ηλεκτρονικό του μήνυμα επισημαίνει ότι αυτές είναι 42 συνολικά (όλες "κατέβηκαν" από το ίδιο το ΓΕ μετά τις αποκαλύψεις) ενώ το τουρκικό ΓΕ παρακολουθεί τις δραστηριότητες ("the TSK monitored the activities") τουλάχιστον 400 τουρκικών και ξενόγλωσσων ιστοσελίδων.

http://adonisgeorgiadis.blogspot.com/2009/11/blog-post_3785.html

Η υποψηφιότητα Καρατζαφέρη στη Θράκη, απασχολεί τα τουρκικά μέσα

Ως «ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ», αναφέρεται σε άρθρο της SABAH Το ΛΑ.Ο.Σ. είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που τόλμησε να μιλήσει για το τουρκικό προξενείο, αναφέρεται σε δελτίο Τύπου.

Με τον τίτλο «Ο εχθρός των Τούρκων έθεσε την υποψηφιότητά του στη Δυτική Θράκη» η τουρκική εφημερίδα Sabah φιλοξενεί στις εσωτερικές της σελίδες ανταπόκριση του Στέλιου Μπερμπεράκη από την Αθήνα, για την παρουσία του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργου Καρατζαφέρη στο ψηφοδέλτιο του νομού Ροδόπης. Η είδηση της υποψηφιότητάς του στην περιοχή μας και οι επιπτώσεις που αυτή μπορεί να έχει στο εκλογικό αποτέλεσμα, ήδη είχε σχολιαστεί από τον τοπικό και αθηναϊκό Τύπο, όπου το ερώτημα ήταν κοινό για όλους και το εξής «από πού προέκυψε το ξαφνικό ενδιαφέρον του Γ. Καρατζαφέρη για τη Θράκη;». Στο ερώτημα αυτό έσπευσε να απαντήσει και το γραφείο Τύπου της νομαρχιακής επιτροπής Ροδόπης του ΛΑ.Ο.Σ. που στην ανακοίνωσή του, αναφέρει, ότι «η υποψηφιότητα οποιουδήποτε αρχηγού κόμματος σε μία ακριτική περιοχή, κάθε άλλο παρά «ύποπτη και «περίεργη» μπορεί να θεωρηθεί. Καμία ψήφος δεν θεωρείται χαμένη (ακόμη και αν αυτή είναι η λευκή), πόσο μάλλον η ψήφος στο ΛΑ.Ο.Σ. το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που τόλμησε να μιλήσει για το ρόλο του τουρκικού προξενείου στη Θράκη, τον οποίον όλοι γνωρίζουν, αλλά κανείς δεν τολμά να πάρει θέση». Στην ανταπόκριση στην τουρκική εφημερίδα Sabah αναφέρεται ότι «ο Γιώργος Καρατζαφέρης, αρχηγός του ΛΑ.Ο.Σ., που είναι το μοναδικό άκρως εθνικιστικό κόμμα της Ελλάδας, παραμερίζοντας όσα έχει δηλώσει κατά της Τουρκίας και προκειμένου να συλλέξει ψήφους, στράφηκε προς τη δυτική Θράκη, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του σε εκλογική περιφέρεια της περιοχής, όπου και ζει «τουρκική» μειονότητα. Ο κ. Καρατζαφέρης, για τον οποίο δεν υπάρχει πιθανότητα να αποσπάσει τις ψήφους της «τουρκικής» μειονότητας, στοχεύει στις ψήφους των ακραίων εθνικιστών, οι οποίοι αντιδρούν εναντίον της «τουρκικής» μειονότητας. Μάλιστα, θεωρείται βέβαιο ότι με τις ψήφους, τις οποίες θα λάβει από εκεί, θα εισέλθει και στη Βουλή. Ο ίδιος σε συνέντευξή του, γνωστοποιώντας την υποψηφιότητά του στην περιοχή αυτή, είπε: «Αποτελεί απάντηση στη συνεχή προκλητική στάση της Τουρκίας». Όμως, δεν διευκρίνισε ακόμη σε ποια πόλη της δυτικής Θράκης θα είναι υποψήφιος. Ο Καρατζαφέρης επέκρινε με σκληρή γλώσσα και την κυβέρνηση, ότι προβαίνει σε συνεχείς υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα και σημείωσε: «Τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη μπορούν και πετούν στο Αιγαίο, όποτε το επιθυμούν». Στην ανταπόκριση αναφέρεται, επίσης, ότι οι ψήφοι της μειονότητας στη Δυτική Θράκη δίνουν τη δυνατότητα στα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να εκλέξουν τρεις βουλευτές χωρίς να αναφέρεται σε χριστιανούς ή μουσουλμάνους. Αυτό που ήθελε ο αρχηγός του ΛΑΟΣ το πέτυχε, αφού σε καθημερινή βάση πρωταγωνιστεί στις τουρκικές εφημερίδες. Πού να πατήσει και το πόδι του στην Θράκη.

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=49044

Η Τουρκία να εφαρμόσει το σχέδιο Ανάν για τη λύση του Κουρδικού

Η Τουρκία να εφαρμόσει το σχέδιο Ανάν για τη λύση του Κουρδικού

Η Άγκυρα θέλει λύση του Κυπριακού κατά το Σχέδιο Ανάν (σε επιδεινωμένη μάλιστα εκδοχή του) και καταγγέλλει τους Κυπρίους που το απέρριψαν. Αν οι Τούρκοι το θέλουν για λύση του Κυπριακού, γιατί δεν το υιοθετούν για λύση του προβλήματος των είκοσι εκατομμυρίων Κούρδων της Τουρκίας, μειονότητας αντίστοιχης σε ποσοστό πληθυσμού με τους Τουρκοκυπρίους;

Το ερώτημα διατυπώνεται σε άρθρο του Μάρκους Τέμπλαρ, αμερικανού ιστορικού και εμπειρογνώμονα για τα Βαλκάνια, ο οποίος, περιγράφει ως εξής τα χαρακτηριστικά της εφαρμογής του Σχεδίου Ανάν για τη θεραπεία της Τουρκίας από τη χρόνια πληγή της κουρδικής ανταρσίας:

Με την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων που ζουν στην Τουρκία (τουρκικής και κουρδικής) και με την έγκρισή της σε δημοψήφισμα, το σημερινό κράτος παύει να υφίσταται και αντικαθίσταται από ένα νέο.

Από αυτό δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής, ακόμη και αν η μια ή η άλλη περιοχή το ζητήσουν με συντριπτική πλειοψηφία. Σύμφωνα με τις διατάξεις του σχεδίου, η Τουρκία γίνεται ένα διζωνικό, δικοινοτικό ομοσπονδιακό κράτος, στο οποίο το 37% της επικράτειας περιέρχεται στην εξουσία της νέας κουρδικής κυβέρνησης.

Το νέο ομοσπονδιακό κράτος τιτλοφορείται ψευδεπίγραφα «Ενωμένη Τουρκική Δημοκρατία» και υπό το νέο του Σύνταγμα οι δύο μεγαλύτερες εθνικές ομάδες (Τούρκοι και Κούρδοι) έχουν ίση αντιπροσώπευση στη Γερουσία, παρά την πληθυσμιακή τους ανισότητα.

Με αυτήν τη διάταξη το κράτος περιέρχεται σε ακινησία.

Το Ανώτατο Δικαστήριο (που λύνει τα αδιέξοδα) αποτελείται επίσης από ίσο αριθμό Κούρδων (18% του πληθυσμού) και Τούρκων (80%) δικαστών, με επιπλέον τρεις ξένους δικαστές.

Έτσι τρεις ξένοι δικαστές θα ρίχνουν τις κρίνουσες ψήφους. Δοθέντος ότι δεν υπάρχει ιεραρχία των νόμων μεταξύ των συνιστώντων κρατών, η «ομοσπονδία» είναι στην πραγματικότητα συνομοσπονδία, στην οποία τα συνιστώντα κράτη αποτελούν την πηγή του Δικαίου για την κεντρική εξουσία και όχι το αντίστροφο! (Πρέπει να σημειωθεί ότι ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν την αρχική συνομοσπονδιακή δομή τους ήταν ότι δεν ήταν λειτουργική. Το Σύνταγμα του 1789 έδωσε σαφή ομοσπονδιακή υπεροχή έναντι της νομοθεσίας των Πολιτειών.)

Τουρκικοί και κουρδικοί πληθυσμοί μετατοπίζονται, ο καθένας στην αντίστοιχη περιοχή του.

Για τους Τούρκους ισχύουν περιορισμοί των δικαιωμάτων τους για επιστροφή και μόνιμη εγκατάσταση στα σπίτια και τις περιουσίες τους στην κουρδική περιοχή, αλλά για τους Κούρδους δεν υπάρχουν τέτοιοι περιορισμοί.

Επιπλέον οι Τούρκοι που παρέμειναν στα κουρδικά εδάφη δεν επιτρέπεται να ξεπεράσουν ποτέ το 6% των κατοίκων ενός χωριού. Έτσι οι Τούρκοι εμποδίζονται να αποκτήσουν δικό τους σχολείο ή και να κάνουν παιδιά, εάν το ποσοστό του 6% έχει συμπληρωθεί.

Η οικονομία της νέας ομοσπονδιακής Τουρκίας είναι χωρισμένη -χωρίς κοινή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική. Επιπλέον τούρκοι επιχειρηματίες δεν επιτρέπεται να επενδύουν στο κουρδικό κράτος. Και ενώ οι Κούρδοι επωφελούνται όλων των παραπάνω διατάξεων, οι Τούρκοι φορολογούμενοι επωμίζονται το κόστος όλων αυτών των τροποποιήσεων και συμβάσεων της νέας δημοκρατίας, επειδή τα Ηνωμένα Έθνη κρίνουν ότι οι Κούρδοι υπέφεραν στις προηγούμενες δεκαετίες και πρέπει να αποζημιωθούν.

Επιπροσθέτως, οι τούρκοι πολίτες δεν έχουν το δικαίωμα να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις ζημίες που υπέστησαν με την εφαρμογή του Σχεδίου Ανάν.

Η ανωτέρω ανάλυση περιγράφει τι απέρριψαν οι Κύπριοι με το Δημοψήφισμα της 24 Απριλίου 2004 και τι μπορούν να υιοθετήσουν οι Τούρκοι με την εφαρμογή του Σχεδίου Ανάν για το δικό τους μειονοτικό πρόβλημα.

ΥΓ. μεταφραστή: Εκτός του κ. Ερντογάν το άρθρο αφορά και τους παρ’ ημίν φανατικούς προπαγανδιστές του Σχεδίου Ανάν του ΕΛΙΑΜΕΠ, τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΝ και «βαρόνους» της ΝΔ και των ΜΜΕ, με τα κουρδισμένα παπαγαλάκια τους.

http://kostasxan.blogspot.com/2009/06/blog-post_6014.html

Απειλούν τώρα να κάψουν μαζί με το σπίτι τη γενναία δασκάλα!

03/08/2008 ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΦΘΑΝΑΝ ΟΙ ΞΥΛΟΔΑΡΜΟΙ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΣΠΙΤΩΣΕΙ Απειλούν τώρα να κάψουν μαζί με το σπίτι τη γενναία δασκάλα! Γιατί σιωπούν ο υπουργός Παιδείας, ο υπουργός Μακεδονίας - Θράκης και ο περιφερειάρχης και δεν παρεμβαίνουν;

Σαν να μην έφθαναν οι ξυλοδαρμοί της ελληνίδας δασκάλας Χαράς Νικοπούλου (κόρης του Προέδρου του Αρείου Πάγου) από τους μουσουλμάνους της Θράκης, αλλά και το ξεσπίτωμά της που επιχειρείται από τον δήμαρχο Ορφέως, τώρα έχουμε και μια σειρά από απειλές για να την εξαναγκάσουν να εγκαταλείψει την περιοχή!

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Π», η ηρωική δασκάλα κατήγγειλε εγγράφως στο αστυνομικό τμήμα Σουφλίου ότι δέχθηκε τηλεφωνήματα -πιθανότατα από Σουνίτες- ότι θα κάψουν το σπίτι όπου μένει και αυτήν μαζί (!), προφανώς για να την κάνουν να φύγει από το σπίτι, όπως ζητάει ο... έλληνας δήμαρχος Ορφέως. Νομίζουν, λέει η δασκάλα, ότι καθόμαστε εδώ για τον μισθό. Είναι γελασμένοι. Μένουμε γιατί πιστεύουμε στην Ελλάδα και αγαπάμε την πατρίδα μας. Βλέποντας κάποιος τη συμπεριφορά του δημάρχου Ορφέως προς την ελληνίδα δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, την οποία θέλουν να διώξουν από τον Έβρο οι πράκτορες και τα ενεργούμενα των Τούρκων, θα νόμιζε ότι ο εν λόγω δήμαρχος ή τουρκικής καταγωγής θα πρέπει να είναι ή μουσουλμάνος! Και όμως, ο εν λόγω δήμαρχος είναι Έλληνας, χριστιανός και έχει ορκιστεί -υποτίθεται- να στηρίζει την ελληνικότητα της ακριτικής περιοχής που διοικεί και να κρατάει τις παραδόσεις! Δυστυχώς όμως, ο δήμαρχος Ορφέως Ευάγγελος Πουλιλιός φαίνεται πως θεωρεί υποχρέωσή του να κρατάει τις ισορροπίες μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων εις βάρος εκείνων που έχουν το σθένος και την ψυχή να διακηρύσσουν τον Ελληνισμό ακόμα και μέσα στα μειονοτικά σχολεία, όπου καθετί το οποίο αφορά την Ελλάδα θεωρείται εξοβελιστέο αν όχι… σατανικό! Στο πλαίσιο αυτό, όπως γράψαμε και την περασμένη Κυριακή, ζήτησε από την ελληνόψυχη δασκάλα Χαρά Νικοπούλου να… τα μαζέψει και να φύγει από το σπίτι που έχει ο δήμος για τους δασκάλους, γιατί το σπίτι θέλει συντήρηση, καθώς οι εργασίες που έκανε ο σύζυγος της δασκάλας έχουν διαταράξει τη στατικότητα του κτιρίου! Το ιταμό τελεσίγραφο του ανεκδιήγητου δημάρχου αναφέρει: «Σας γνωρίζουμε ότι σε 10 ημέρες από τη λήψη της επιστολής πρέπει να παραδώσετε άδεια την κατοικία την οποία σας παραχωρήσαμε για να μείνετε κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2007-2008. Πρέπει άμεσα να αποκαταστήσουμε τον εσωτερικό τοίχο τον οποίο γκρεμίσατε χωρίς την άδειά μας και την άδεια μηχανικού. Επίσης πρέπει να γκρεμίσουμε τον τοίχο από τσιμεντόλιθους τον οποίο κατασκευάσατε χωρίς την έγκρισή μας και χωρίς άδεια Πολεοδομίας. Όπως επίσης πρέπει να προχωρήσουμε στη γενική συντήρηση του κτιρίου ούτως ώστε να είναι έτοιμο να παραδοθεί σε δύο εκπαιδευτικούς το νέο σχολικό έτος 2008-2009». Όμως ο σύζυγος της δασκάλας δεν έκανε τίποτε αυθαίρετα και χωρίς την έγκριση και την επίβλεψη μηχανικού. Ωστόσο ο πολιτικός μηχανικός Ιωάννης Κουκουμπρής, διπλωματούχος ΑΠΘ, με έγγραφό του στις 24/10/2005 βεβαιώνει ότι όλες οι εργασίες έγιναν υπό την επίβλεψή του και ότι το κτίριο είναι απόλυτα ασφαλές και δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα! Έτσι καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί του δημάρχου, που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από… προφάσεις εν αμαρτίαις… Η ίδια πάντως η Χαρά Νικοπούλου τονίζει ότι αν τελικά ο δήμαρχος την… ξεσπιτώσει, για να μη χαλάσει το χατίρι των οργάνων της τουρκικής προπαγάνδας και όσων μουσουλμάνων τη στηρίζουν, δεν θα εγκαταλείψει την περιοχή αλλά θα μείνει σε τροχόσπιτο ή σε σκηνή! Η όλη ιστορία όμως έχει κάποιες λεπτομέρειες, όπως αναφέρει σε εξώδικο που έστειλε προς τον δήμαρχο η δασκάλα, που αποδεικνύουν ότι ο δήμαρχος αφενός παρανομεί επιμένοντας να την ξεσπιτώσει και αφετέρου ψεύδεται όταν ισχυρίζεται ότι, αφού η σχολική χρονιά τελείωσε, δεν έχει δικαίωμα να διαμένει στο σπίτι η δασκάλα. Οι λεπτομέρειες αυτές, που προφανώς… διαφεύγουν από το μυαλό του δημάρχου, είναι: Η απόφαση του δημάρχου Ορφέα λήφθηκε χωρίς τη σύγκληση δημοτικού συμβουλίου και αποτελεί πραγματοποίηση της απειλής του δημάρχου που είχε απευθύνει δημόσια σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό του Έβρου Maximum FΜ στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Συγκεκριμένα ο κ. Πουλιλιός απείλησε τη δασκάλα πως αν δεν ανακαλούσε τη μήνυση προς τον μουσουλμάνο που στον χώρο του σχολείου τής έσπασε το χέρι, θα την έδιωχνε από το σπίτι του δασκάλου. Φυσικά έκανε χρήση κάθε νόμιμου δικαιώματος και χωρίς να φοβηθεί από τις απειλές του δημάρχου δεν απέσυρε τη μήνυση. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν καταδικαστική για τον μουσουλμάνο, πράγμα που εξαγρίωσε το περιβάλλον της δημοτικής αρχής. Οι ισχυρισμοί του κ. δημάρχου πως εφόσον τα σχολεία έχουν κλείσει, έπρεπε ήδη να έχει παραδώσει και το σπίτι των 38 τ.μ. για επισκευές δεν ευσταθούν, διότι: Με βάση το ΥΠΕΠΘ η κ. Νικοπούλου είναι διορισμένη από το 2005 με οργανική θέση στο μειονοτικό σχολείο του Μεγάλου Δερείου και οφείλει να παραμένει στο χωριό έως και τις 31 Αυγούστου κάθε έτους, όπου λήγει το διδακτικό έτος. Γι' αυτό άλλωστε και της καταβάλλεται από το λογιστήριο του κράτους και τους καλοκαιρινούς μήνες το ειδικό επίδομα ορεινών-ειδικών συνθηκών που ανέρχεται σε 425 ευρώ μηνιαίως. Θα ήταν λοιπόν ανέντιμο από μέρους της να λαμβάνει το ποσό αυτό και το καλοκαίρι κάνοντας διακοπές κάπου αλλού… Το εν λόγω σπίτι δεν ήταν παρά ένα ξύλινο «κοτέτσι» 38 τ.μ. που η Χαρά Νικοπούλου μετέτρεψε σε μικρή όαση. Επιπλέον, στο σπίτι του δασκάλου του Μεγάλου Δερείου όπου διαμένει της έχει παραχωρηθεί με βάση τον νόμο 2341 του 1995, άρθρο 1, παράγραφος 19. Όταν το παρέλαβε ήταν σε αθλία κατάσταση και τώρα είναι περιποιημένο, κατοικήσιμο και μεταμορφώθηκε με την αυλή του σε μια μικρή όαση. Υπάρχει φωτογραφικό υλικό που αποδεικνύει το πριν και το μετά αυτής της ιστορίας. Όπως θα πει η κ. Νικοπούλου το επισκεύασε με προσωπικό κόστος το 2005 και από τότε έχει αναλάβει τη συντήρησή του. Το σπίτι αυτό κατασκευάστηκε από το δασαρχείο Έβρου για να καλύπτει ανάγκες του. Υπάρχει απόφαση του πρώην νομάρχη Έβρου Γεώργιου Ντόλιου για παραχώρηση από τη νομαρχία Έβρου 6 οικοπέδων προκειμένου να δημιουργηθούν στη ζώνη ευθύνης του Δήμου Ορφέα αγροτικό ιατρείο, παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο και ανέγερση κατοικιών δασκάλων του δημοτικού διαμερίσματος (που θα καλύπτουν τις ανάγκες των δασκάλων του διαμερίσματος Μεγάλου και Μικρού Δερείου, Γονικού, Ρούσας). Το έγγραφο έχει ημερομηνία 10/1/2001 και εκδόθηκε από το τμήμα εποικισμού της νομαρχίας Έβρου. Η απάντηση στο τελεσίγραφο Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της δασκάλας, ο αδελφός της Ευτύχιος Νικόπουλος, απαντώντας στο τελεσίγραφο του δημάρχου, αναφέρει: «Μετά την αποκατάσταση της ηρεμίας, της αληθείας και της δικαιοσύνης στο μειονοτικό δημοτικό σχολείο του Μεγάλου Δερείου και την κατάπτωση όλων των συκοφαντιών εναντίον μου, οι οποίες προέρχονται από συγκεκριμένους και μεμονωμένους κύκλους, ορισμένοι δεν εννοούν να το καταλάβουν και να το εμπεδώσουν και προσπαθούν με απαράδεκτες, προκλητικές, σπασμωδικές και παράνομες ενέργειες να εκβιάσουν πρόσωπα και καταστάσεις. Στον σκοτεινό δρόμο που επέλεξαν δεν θα τους ακολουθήσουμε. Τους υπενθυμίζουμε μόνο ότι η Χαρά Νικοπούλου, παρά τις περί αντιθέτου επιθυμίες τους και τον εναντίον της άδικο και λυσσαλέο πόλεμο που είχαν εξαπολύσει, εξακολουθεί να είναι νόμιμα διορισμένη με οργανική θέση από την ελληνική πολιτεία, από το υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στο ανωτέρω μειονοτικό σχολείο και για το σχολικό έτος 2008-2009. Ως εκ τούτου και βάσει της υφιστάμενης νομοθεσίας η ελληνική πολιτεία υποχρεούται να μεριμνά για τη χορήγηση καταλύματος-μισθωμένης κατοικίας στο εκπαιδευτικό προσωπικό των μειονοτικών σχολείων της Θράκης (άρθρο 1 παρ. 19 Ν. 2341/1995), όπερ και πράττει εδώ και τρία χρόνια, χωρίς να έχει μεταβληθεί κάτι σήμερα, για να δικαιολογείται η αποβολή της Χαράς Νικοπούλου από την οικία. Την υποχρέωση αυτή τη λησμονούν κάποιοι. Διά τα λοιπά τον λόγο πλέον έχουν οι αρμόδιες υπηρεσίες των υπουργείων Εσωτερικών και Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και η ελληνική δικαιοσύνη». Το περίεργο -όσο και ανησυχητικό- πάντως είναι πως μέχρι στιγμής, ενώ για την απαράδεκτη στάση του δημάρχου έχει γίνει… χαμός, κανένας αρμόδιος, ούτε το υπουργείο Εσωτερικών ούτε το υπουργείο Παιδείας ούτε ο περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης ούτε και η υπερνομαρχία Ροδόπης-Έβρου έχουν πάρει θέση! Γιατί άραγε; Για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις με τον… κουμπάρο τον Ερντογάν; Έχει δοθεί εντολή να κάνουν την… πάπια ή την κάνουν από μόνοι τους; Και αν έχει δοθεί εντολή, από ποιον δόθηκε; Στα ερωτήματα αυτά θα πρέπει άμεσα να απαντήσουν τα υπουργεία και οι νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις. Δεν είναι δυνατόν μια ελληνίδα δασκάλα να ξυλοκοπείται μέχρι τραυματισμού από μουσουλμάνο, ο οποίος τιμωρείται με φυλάκιση 10 μηνών από την ελληνική δικαιοσύνη και για να… ικανοποιηθεί ο δράστης να ξεσπιτώνεται η δασκάλα από έλληνα -δυστυχώς- δήμαρχο και να μην ενοχλείται κανένας! Να μην αντιδρά κανένας! Τι… φοβούνται; Μήπως ότι θα χάσουν τις ψήφους των μουσουλμάνων; Και για λίγες ψήφους «πουλάνε» μια δασκάλα με πίστη στην αποστολή της και στα ελληνικά ιδεώδη, που δεν φοβάται απειλές, ξυλοδαρμούς και διώξεις και δηλώνει πως ό,τι και αν της κάνουν δεν θα εγκαταλείψει την περιοχή ακόμα κι αν χρειαστεί να μείνει σε… σκηνή; Με τη σιωπή τους σίγουρα θα κερδίσουν τις ψήφους των μουσουλμάνων. Των χριστιανών όμως, να είναι σίγουροι πως θα τις χάσουν. Και είναι κατά πολύ περισσότερες… Και κάτι τελευταίο: Τα σχέδια του ανθέλληνα δημάρχου δεν θα περάσουν. Ήδη πολλοί κάτοικοι του Έβρου και της Κομοτηνής έχουν δηλώσει ότι θα παραχωρήσουν το σπίτι τους στην ελληνόψυχη δασκάλα ή θα της νοικιάσουν άλλο, όπου θέλει και όπως το θέλει, προκειμένου να συνεχίσει απερίσπαστη το εθνικό της έργο. Αυτήν την απάντηση δίνει ο λαός στον θλιβερό δήμαρχο Ορφέως, αλλά και στους ανωτέρους του που… κάνουν ότι δεν βλέπουν και δεν ακούν… http://www.paron.gr/v3/new.php?id=30461&colid=&catid=33&dt=2008-08-03%200:0:0

Έντεκα και ένας μύθοι για τα ελληνοτουρκικά

Έντεκα και ένας μύθοι για τα ελληνοτουρκικά.

Eleven plus one myths on greek-turkish relations.

1 Η Τουρκία πιέζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να αλλάξει την εσωτερική της δομή και να μεταμορφωθεί σε ένα ευνομούμενο δυτικό κράτος.

Λάθος. Μέχρι σήμερα καμία χώρα δεν αναμόρφωσε το εσωτερικό της εφόσον δεν πληρούνταν μία από τις ακόλουθες δύο προϋποθέσεις:

α) να υπάρχει κάποια ευρεία πλειοψηφία στον πληθυσμό της ή τις ηγετικές της ελίτ που να επιδιώκει την εσωτερική αλλαγή για τα συμφέροντά της,

β) να υπάρχει μια εξωτερική δύναμη η οποία με την προβολή πολιτικής, οικονομικής ή στρατιωτικής ισχύος να επέβαλλε τις αλλαγές επειδή κάτι τέτοιο εξυπηρετούσε το συμφέρον της.

Η Τουρκία δεν περιλαμβάνει μια ευρεία πλειοψηφία στο εσωτερικό της που να επιδιώκει την αναμόρφωση. Το αντίθετο, η ευρωπαϊκή προοπτική και οι παραίτητες αλλαγές δεν είναι ευρέως αποδεκτές ούτε από την πολιτική ηγεσία, ούτε από την εκπεφρασμένη πλειοψηφία του πληθυσμού αλλά ούτε και από το βαθύ κράτος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δείχνει τη διάθεση να πιέζει την Τουρκία με οποιοδήποτε άλλο μέσο πλην της απειλής απόρριψης της ενταξιακής της φιλοδοξίας. Η φιλοδοξία ένταξης δεν αποτελεί ούτε τον μοναδικό ούτε όμως και τον κυριότερο στόχο μιας Τουρκίας που έχει πάμπολλα εσωτερικά προβλήματα και πολύ επικίνδυνα σύνορα στα ανατολικά της.

2. Η στρατηγική ευρωπαϊκοποίησης της Τουρκίας είναι μια χαμηλού ρίσκου στρατηγική.

Λάθος. Παρουσιάζεται ένας βλαβερός δυϊσμός στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Από τη μία επιδιώκει την Eυρωπαϊκοποίηση των ελληνοτουρκικών ώστε να σηκωθούν κάποια βάρη από τους εταίρους με την ελπίδα ότι η Τουρκία θέλει και πρόκειται να συμμορφωθεί. Από την άλλη πρέπει να αντιμετωπίζει αφενός την έλλειψη θέλησης της Τουρκίας για σοβαρές αλλαγές σε εσωτερικό και εξωτερικό πεδίο [απόλυτα και εμπειρικά αποδεδειγμένο γεγονός και ενδεικτικό του ότι οι γείτονες δεν είναι βέβαιοι για το τι θέλουν], αφετέρου πρέπει να κρατάει ανοικτή την πόρτα στην Τουρκία, σε αντίθεση με τους περισσότερους Ευρωπαίους που βιάζονται να την κλείσουν. Αν οι Ευρωπαίοι πιέσουν και απορρίψουν την Τουρκία τότε η ελληνική στρατηγική καταρρέει, αν την αφήσουν να προχωρήσει τότε η Τουρκία θα πρέπει να ανατρέψει όλες τις εσωτερικές της ισορροπίες για να αλλάξει, κάτι αμφίβολο με βάση την διαπίστωση (1), ή να μπει με "ελαστικά" κριτήρια τα οποία δεν θα εξασφαλίσουν οφέλη για την Ελλάδα... Μέχρι τότε η Ελλάδα δεν θα έχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ καμία εγγύηση επιτυχίας και η Τουρκία δεν θα έχει κανένα απολύτως κίνητρο να σταματήσει τις διεκδικήσεις γιατί δεν θα επιβαρύνεται με κανένα κόστος όσο εμμένει σε αυτές. Επομένως το ρίσκο δεν είναι σε καμία περίπτωση χαμηλό.

3. Η υποχωρητική στάση της Ελλάδας δικαιολογείται στα πλαίσια της ευρύτερης στρατηγικής της, πληρώνουμε τώρα για να πληρωθούμε αργότερα.

Λάθος. Ο κατευνασμός, ήπιος ή οξύς, πάντα ενισχύει τον κατευναζόμενο γιατί, αφενός, μειώνει τα κόστη των δράσεών του και, αφετέρου, του δημιουργεί την εντύπωση ότι οι δράσεις του αποδίδουν αποτελέσματα. Το γεγονός αυτό αυξάνει σταδιακά τη χρησιμότητα της προκλητικότητας και υποβαθμίζει τη χρησιμότητα των εναλλακτικών επιλογών. Ένας φοιτητής πολιτικών επιστημών πρώτου έτους έχει διαβάσει κι έχει μάθει τον αέναο νόμο της ισορροπίας, ακόμα κι αν έχει διαβάσει απλά το Θουκυδίδη. Όσο εκπέμπεις το σήμα ότι οι προκλήσεις του αντιπάλου αποδίδουν, τόσο αποδυναμώνεις τις εναλλακτικές [φιλειρηνικές] επιλογές του. Κι όσο τις αποδυναμώνεις τόσο περισσότερα κέρδη αναμένει από εκείνες ώστε να καταστούν ελκυστικές και να τις προτιμήσει.

4. Η Ελλάδα δεν δύναται να αντιδρά δυναμικά γιατί θα προκαλέσει πόλεμο.

Δεν υπάρχει περισσότερο παραπλανητικός μύθος από την άποψη ότι οι σχέσεις μεταξύ των κρατών περιγράφονται με το δίπολο ειρήνη-πόλεμος. Υπό αυτές τις συνθήκες η διπλωματία δεν θα είχε κανένα μέλλον ως διεθνής θεσμός. Οι ακαδημαϊκοί που ασχολήθηκαν με τον πόλεμο τα τελευταία 50 χρόνια έχουν εντοπίσει τόσες πολλές διαφοροποιήσεις στην ένταση της σύγκρουσης [και σε αυτή την έννοιά της] ώστε αδυνατούν να συντάξουν μια τυπολογία του τι θεωρείται πόλεμος και τι όχι. Αν το κριτήριο είναι η παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας [το θεμελιακό χαρακτηριστικό οποιουδήποτε κράτους] τότε Ελλάδα και Τουρκία βρίσκονται ήδη σε πόλεμο κι επομένως ασκούν ενδοπολεμική διπλωματία. Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί [Doran, Suganami] θεωρούν πόλεμο τη σύγκρουση με θύματα άνω των 10.000. Στην περίπτωση των ελληνοτουρκικών οι πιθανότητες [λόγω γεωγραφικών χαρακτηριστικών, οικονομικής διάρθρωσης, διεθνούς περιβάλλοντος και στρατιωτικής ισχύος] συνηγορούν υπέρ θερμών και εξαιρετικά επικίνδυνων σε υλικό και συμβολικό επίπεδο θερμών επεισοδίων μικρής χρονικής διάρκειας. Ωστόσο, ακόμα κι αυτή η άποψη αφήνει εκτός σκέψης τη συνηθέστερη πρακτική μεταξύ συγκρουόμενων κρατών: την άσκηση της απειλής ως αποτρεπτικό του πολέμου μέσο. Με άλλα λόγια την εφαρμογή μιας αποδοτικής αποτρεπτικής στρατηγικής η οποία να "σώνει" τα κράτη από τον πόλεμο κάνοντας εμφανή τα ενδεχόμενα αποτελέσματά του. Ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος δεν θα συμβεί όσο Ελλάδα και Τουρκία αποδεικνύουν έμπρακτα ή μη ότι το ενδεχόμενό του θα ήταν καταστρεπτικό και για τους δύο. Όταν ένας από τους δύο πιστέψει ότι υπερέχει αποφασιστικά, ή παρερμηνεύσει τις δυνατότητες και την αποφασιστικότητα του άλλου ώστε να θεωρεί ότι εξασφάλισε επαρκές πλεονέκτημα, ο πόλεμος θα καθίσταται πιθανότερος. Αυτό είναι κοινός τόπος σε όλο το φάσμα των σχέσεων μεταξύ συλλογικοτήτων.

5. Ο πόλεμος αποτελεί σφάλμα/παράπτωμα των κρατών τα οποία δεν μπορούν να λύσουν τις διαφορές τους ειρηνικά. Αν ένας από τους δύο δείξει κατανόηση τότε μπορεί να αποφύγει την εσφαλμένη κλιμάκωση.

Λάθος. Ο πόλεμος αποτελεί στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων συνειδητή επιλογή των ελίτ που προκύπτει μέσα από ορθολογικές αναλύσεις, ελλείψει ωστόσο επαρκούς πληροφόρησης. Και δεν είναι συχνά αντιδημοφιλής ως επιλογή γιατί οι ελίτ φροντίζουν πάντα να έχουν επαρκή εσωτερική νομιμοποίηση πριν καταφύγουν σε πόλεμο. Ασφαλώς και η διατήρηση επικοινωνίας μεταξύ των συγκρουόμενων αυξάνει τις πιθανότητες αποφυγής πολέμου, αλλά αυτό όχι επειδή εντείνει τις φιλειρηνικές διαθέσεις αλλά επειδή αποκρυσταλλώνει τις προθέσεις των μερών. Εφόσον, βέβαια τα μέρη όντως επιδιώκουν να παραιτηθούν από τις βλέψεις τους προς όφελος της ειρήνης. Πράγμα το οποίο στην ελληνοτουρκική περίπτωση δυστυχώς δεν είναι βέβαιο.

6. Η απειλή του πολέμου βαραίνει τις ελίτ και τα συμφέροντά τους, οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Άρα αν οι απλοί άνθρωποι μιλούσαν, το φάσμα του πολέμου δεν θα υπήρχε.

Λάθος. Καταρχήν, ο πόλεμος διεξάγεται μεταξύ συλλογικοτήτων, όχι μεταξύ ατόμων. Σε διακρατικούς πολέμους τα μεμονωμένα άτομα είναι περίπου άσχετα ως παράγοντες. Τα άτομα (ακόμα και διαφορετικών εθνικοτήτων) μπορούν να αποφεύγουν τη μεταξύ τους βία κυρίως λόγω της πίεσης των ηθικών περιορισμών αλλά και εξαιτίας των κυρώσεων που ακολουθούν κάθε βίαιη δράση, δηλαδή το νόμο. Με αυτό τον τρόπο ευτυχώς αποφεύγεται μια κατάσταση χάους όλων εναντίων όλων. Κοιτώντας τα διεθνή, τα άτομα καταδικάζουν τους πολέμους μεταξύ κρατών, πρώτον, επειδή τους αντιμετωπίζουν ως μεμονωμένες βίαιες πράξεις μεταξύ ομοίων όπου η ατομική ηθική παίζει ιδιαίτερο ρόλο και δεύτερον, επειδή αγνοούν [ή θέλουν να αγνοούν] τη μακρά αλυσίδα που συνδέει τα συμφέροντά τους [ελευθερία, ασφάλεια, ευμάρεια] με την ύπαρξη του κράτους. Για τα άτομα, τα κράτη είναι αθροίσματα ανθρώπων κι όχι λειτουργικές και μερικώς αυτόνομες πολιτικές οντότητες. Αντίθετα, στα διεθνή πράγματα οι συλλογικότητες, δηλαδή τα κράτη, είναι οι πρωταγωνιστές και ηθική μεταξύ τους δεν υπάρχει γιατί δεν υπάρχει και κάποια αποτελεσματική κανονιστική εξουσία που θα την επιβάλλει έμμεσα [μέσα από διεθνείς αρχές] ή άμεσα [μέσα από την απειλή κυρώσεων]. Οι διεθνείς κανονιστικές αρχές υποβόσκουν στη διεθνή ζωή αλλά η πηγή της ύπαρξής τους είναι τα ίδια τα κράτη, τα οποία και τις ρυθμίζουν.

7. Το έδαφος [εκτάσεις, νήσοι, βραχονησίδες] έχει συγκεκριμένη χρησιμότητα και με βάση τον υπολογισμό της κρίνεται το αν κάποιο κράτος πρέπει να πάει σε πόλεμο για να το υπερασπίσει.

Λάθος. Πρώτον, γιατί η χρησιμότητα του εδάφους διαφοροποιείται μέσα στο χρόνο, δεύτερον, επειδή η αρχή ύπαρξης του κράτους, και των υπηρεσιών που προσφέρει στα πλαίσια της δημοκρατίας στους πολίτες του, είναι η πολιτική αλλά και χωρική του σύσταση και η μη επιβουλή της από άλλα κράτη. Πολύ απλά, έχουμε εξασφαλίσει την ειρήνη όταν το ένα κράτος σέβεται τα δικαιώματα του άλλου μέχρι κεραίας. Αυτή είναι η θεμελιώδης αρχή του διεθνούς συστήματος και την υπαγορεύει η πραγματικότητα, η λογική και το δίκαιο.

8. Ένα κράτος βρίσκεται πάντα στο δίλημμα μεταξύ διπλωματίας και ένοπλης απειλής ως αλληλοαποκλειόμενων επιλογών εξωτερικής πολιτικής.

Λάθος. Δεν υπάρχει στρατηγική ανάλυση οποιουδήποτε κράτους, οπουδήποτε στον κόσμο, που σε ζητήματα κυριαρχίας να μην συνδυάζει το καρότο [διπλωματία] με το μαστίγιο [ένοπλη ισχύς]. Δεν πρόκειται για φιλοπόλεμη στάση, πρόκειται για τη διεθνή πραγματικότητα όπως προκύπτει από το γεγονός ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε κράτη που κατέχουν ισχύ και δεν έχει συσταθεί ένα παγκόσμιο χωριό. Το παγκόσμιο χωριό φαίνεται να είναι μια θαυμάσια ιδέα αλλά κανένα κράτος δεν προτίθεται να θέσει σε κίνδυνο την ακεραιότητά του για να την πραγματοποιήσει. Παράλληλα, το διεθνές δίκαιο είναι ένα κανονιστικό πλαίσιο και αποτελεί χρήσιμο εργαλείο στην εξασφάλιση δικαιωμάτων για όλους, αλλά η ύπαρξη και η ενδυνάμωσή του καθορίζεται άμεσα από τα κράτη τα οποία πρέπει να προστατεύονται για να το ενισχύουν. Για να υπάρχει διπλωματία θα πρέπει να υπάρχει ένα υπόστρωμα ισχύος, αλλιώς η διπλωματία θα ήταν μια άσκοπη συζήτηση και συναλλαγή για το τίποτα.

9. Η ετοιμότητα ενός κράτους να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για την υπεράσπιση της κυριαρχίας του είναι ενδεικτικό εθνικιστικής πολιτικής.

Λάθος κατά το ήμισυ τουλάχιστον. Ασφαλώς και ο εθνικισμός μεταξύ άλλων αποτελεί συνεκτικό ιστό και κινητήρια δύναμη του κράτους στην άμυνά του. Ασφαλώς και ο εθνικισμός όταν συνδέεται με την αίσθηση ανωτερότητας, τη διάθεση επικυριαρχίας και την απόρριψη του διαφορετικού αποτελεί παθολογικό πολιτικό χαρακτηριστικό σε οποιοδήποτε κράτος. Αλλά ταυτόχρονα, ο εθνικισμός συνέβαλε στη διαμόρφωση συλλογικοτήτων οι οποίες διαμέσου των αιώνων κατάφεραν να δημιουργήσουν κανονιστικά συστήματα δημοκρατικών αρχών που εγγυώνται την ισονομία, την ισότητα, τη συμβίωση, την ελευθερία και την εσωτερική ειρήνη. Παρά τις ατέλειές του το κράτος [αποτέλεσμα μεταξύ άλλων του εθνικισμού], είναι, δυστυχώς ή ευτυχώς, η περισσότερο πρόσφορη [και από πολλές απόψεις η μοναδική διαθέσιμη] επιλογή διακυβέρνησης και η προάσπισή του σημαίνει παράλληλα προάσπιση των εσωτερικών κανόνων που οι πολίτες του αποφάσισαν να υιοθετήσουν, στην περίπτωση της Ελλάδας των δημοκρατικών κανόνων διακυβέρνησης.

10. Οι δημοκρατίες δεν κάνουν πόλεμο. Η Ελλάδα ως δημοκρατική χώρα δεν πρέπει να απειλεί ποτέ με τα όπλα. Δεν το επιτρέπει ο δημοκρατικός της πολιτισμός.

Λάθος. Στο ζήτημα της κυριαρχίας όλα τα κράτη είναι ίσα. Ανεξάρτητα με τα εσωτερικά τους πολιτικά συστήματα έχουν όλα τα ίδια δικαιώματα στην ένοπλη άμυνα. Ένα κράτος δημοκρατικό, ημι-δημοκρατικό, ολιγαρχικό, κομουνιστικό έχει, από διεθνή σκοπιά, το ίδιο δικαίωμα ένοπλης προστασίας της κυριαρχίας με όλα τα υπόλοιπα. Όσα δικαιώματα σε αυτοπροστασία έχει η Ελλάδα, άλλα τόσα έχει η Τουρκία, το Μονακό, το Λουξεμβούργο, το Ιράν και το Ιράκ. Οι Αμερικάνικες θέσεις ότι το ένα κράτος είναι δημοκρατικότερο από το άλλο, ότι τα μη-δημοκρατικά έχουν λιγότερα δικαιώματα και πρέπει να εκδημοκρατιστούν κατά τα αμερικάνικα πρότυπα με τη βία, κρύβει λιγότερο θεάρεστες προθέσεις από όσο οι πέραν του ατλαντικού θα επιθυμούσαν.

11. Η Ελλάδα είναι ανίσχυρη μπροστά στην Τουρκία, οι ηγέτες της οφείλουν να είναι κυνικοί και να αποδεχτούν την αδυναμία της. "Οι ισχυροί κάνουν αυτό που τους επιτρέπει η ισχύς τους, οι αδύναμοι υπομένουν αυτά που τους επιβάλλει η αδυναμία τους".

Τραγικό λάθος και εντελώς αποσπασματική ανάγνωση του Θουκυδίδη. Πρώτον, η εκ των προτέρων παραίτηση από τα κυριαρχικά δικαιώματα αποτελεί παραφύσεις επιλογή στο βαθμό που στερεί τους πολίτες από τους κύριους λόγους για τους οποίους υπάρχουν οι συλλογικότητες: την εξασφάλιση της συμβίωσης και της αυτονομίας. Δεύτερον, είναι απίστευτα δύσκολο να υπολογίσει κανείς την κρατική ισχύ. Είμαι αρκετά ισχυρός για να κάνω τι; Να εκφοβίσω; Να κατακτήσω; Να αμυνθώ; Η ισχύς είναι απόλυτα σχετιζόμενη με το στόχο που εξυπηρετεί, με το πεδίο στο οποίο εφαρμόζεται και με τον τρόπο που χρησιμοποιείται από τους κατόχους της. Όποιος καταφέρει να υπολογίσει με ακρίβεια το αποτέλεσμα ενός πολέμου μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, ΗΠΑ-Ιράν, Ρωσίας-Ουκρανίας τότε προφανώς θα είχε ήδη καταφέρει να προβλέψει το αποτέλεσμα του πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν, του Ιράκ με το Ιράν, των ΗΠΑ με το Ιράκ. Σε κάθε περίπτωση, η ισχύς πρέπει να υπάρχει για να αποτρέπει και για αυτό το σκοπό η σχέση Ελλάδας-Τουρκίας είναι σχέση ισορροπίας σε στρατιωτικό επίπεδο.

12. Ο στόχος του Ελληνικού κράτους είναι να αποφεύγει τον πόλεμο με κάθε κόστος.

Λάθος. Ο στόχος του δημοκρατικού κι ευνομούμενου κράτους είναι μέσω της ισχύος του να εξασφαλίζει την πολιτική και χωρική κυριαρχία στα πλαίσια της οποίας η δημοκρατία θα λειτουργεί απρόσκοπτα. Όταν το κράτος συμπεριφέρεται με αυτό το γνώμονα τότε λειτουργεί ορθολογικά και τροφοδοτεί την ειρήνη με τους γείτονές του καθιστώντας κάθε πόλεμο άσκοπο.

Σαλαπασίδης Γ.
Υποψήφιος Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων
Τμήμα Δ.Ε.Σ. - Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ιούνιος 2006

http://www.cipt.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=71

SABAH: «Γιατί να θυμίζουμε συνεχώς πως είμαστε ξένοι στην Πόλη;»

03-06-2009 11:01:44

Οι Γενίτσαροι εφορμούν ... (c) worldbulletin

Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθο, που δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα SABAH, από τον Engin Ardiç, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία, στηλιτεύεται ο τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης.

Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει μία σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεμαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί το πλήρες κείμενο το οποίο το πρωτότυπο μπορείτε να βρείτε στην συγκεκριμένη διεύθυνση:

«Μην το θυμίζετε αυτό στους μη μουσουλμάνους!

ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο με θέμα «Θα πάρουμε πίσω στην Πόλη»…

ΑΝ έφτιαχναν μακέτα με τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες με τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη…

ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό μας Ulubatlι Hasan και τον γκρέμιζε κάτω…

ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης…

ΑΝ έφτιαχναν μια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά σταυρό…

ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα σας άρεσε; Δεν θα μας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη μας. Τότε γιατί το κάνετε εσείς αυτό;

H πτώση όπως την αποδίδει Τούρκος καλλιτέχνης (c) worldbulletin

Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την άλωση) σαν να ήταν χθες;
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή διακηρύσσετε σε όλο τον κόσμο: «αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά μας, ήρθαμε εκ των υστέρων και τα πήραμε με τη βία».
Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη μνήμη μια υπόθεση 6 αιώνων;

Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια μέρα θα δοθεί πίσω;
Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε μερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοβάστε, τα 9 εκατομμύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατομμυρίων και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν. Αυτό το όνειρο το βλέπουν μια χούφτα βλάκες μόνο. Κι οι δικοί μας που γιορτάζουν την Άλωση είναι μια χούφτα φανατικοί μόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν μας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε; Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς; Αντί να περηφανευόμαστε με τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε με αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή κατακτημένη.

Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=μανα, dolu=γεμάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή. Ακόμα και η ονομασία της Ισταμούλ δεν είναι όπως μας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάμ» τραβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαμε μόνιμη εγκατάσταση, τέλος η νομαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε πέντε τα διαμερίσματα. Κανείς δεν μπορεί να μας κουνήσει, ηρεμήστε πια…Οι χωριάτες μας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς πολλές φαμφάρες…».

http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=7914&Itemid=83